Στην ανάπαυλα

Άσ΄ το και θα ΄ρθει μόνο του (με την καλή έννοια)

Το τι έχω κάνει για να φέρω την ξένη μπουκαμβίλια στο μπαλκόνι μου… όχι ότι δεν έχω εγώ. Έχω. Μπουκαμβίλιες πολλές. Αλλά ούτε που ν΄ ανθίσουν ξέρουν, ούτε που να ρίξουν τα φύλλα τους, φυλλοβόλες ούσες, ούτε πού και πώς να τις κλαδέψω, είμαστε όλοι μαζί εδώ με πολλή προσωπικότητα όσον αφορά στην τεχνητή γονιμοποίηση των φυτών εντός γλαστρών και ζαρντινιέρων (κατά το «καραμπινιέρων»). Εν τω μεταξύ εγώ γράφω και στο απαραίτητο πάνελ της ιδιωτικής τηλεόρασης (με την καλή έννοια) πετάνε γάντια. Αυτό τελευταία έχει μεγάλο σουξέ σαν έκφραση: «του πέταξε το γάντι», «το σήκωσε το γάντι», εγώ αντιθέτως πέταξα αρχικά έναν σπάγκο για να σηκώσω ένα κλαρί της μπουκαμβίλιας από κάτω, την αυλή του ισογείου, να την φέρω στα μέτρα μου. Έστειλα και μια φίλη νεαρά ευειδή ηθοποιό και κάναμε διάφορες τζαρτζανιές. Από ΄δώ ρίχ΄ το, όχι από κάτω. Από δεξιά. Ο στόχος ήταν να πιάσουμε με βρόγχο το κλαρί το ολάνθιστο και να το οδηγήσουμε στη βεράντα μου, να δω και ΄γώ το λίγο μοβ των λουλουδιών της, που το μοβ λέει η Άννυ πολύ θα φορεθεί εφέτος. Τίποτα το κλαδί το φιλελεύθερο. Την άλλη μέρα έστριβε και πήγαινε κατά ταράτσα μεριά. Άμα δεν σε θέλει το ζωντανό, δεν σε θέλει. Πιάνω και ΄γώ. Κόβω σπάγκους και σκοινάκια και την αφήνω τη ρουφιάνα να πάει να σκαρφαλώσει όπου θέλει. Νευρίασα ο άνθρωπος (με την καλή έννοια). Νευριάσανε και στο πάνελ. Δεν τους βλέπω γιατί γράφω, αλλά τους ακούω που λένε: «Διακύβευμα». Όταν ακούς «διακύβευμα» αυτόν τον καιρό, άσκημα τα πράγματα. Ακούω κι έναν φίλο να λέει «Μα τι καλός και τίμιος και αξιόπιστος; Αρχηγό ψάχνετε ή γαμπρό;». Λέω πότε ήρθε και δεν τον είδα. Κάνω έτσι δεν ήτανε σε μένα. Στην τηλεόραση ήτανε στο πάνελ (με την καλή έννοια). Η συσκευή έχει γίνει προέκταση του καθιστικού μου. Αγριέψανε τα πράγματα. Να φέρουμε κάναν παπά να κάνει κάνα ευχέλαιο για απομαγνητισμό του πεδίου. Μετά το «γάντι» και το «διακύβευμα» αρχίσανε το τροπάριο με τα σχόλια των σχολίων κι ένας τον είπε ανερμάτιστο, ο άλλος τον είπε Φίρερ (με την καλή έννοια πάντα) όταν φτάσανε και σε ναζιστικό επίπεδο, κι «όχι, κάνει αυτός για αρχηγός» κι «όχι, κάνει ο άλλος». Κι όχι «δεν υπάρχει αρχηγός και πρέπει να βρούμε έναν να τον φέρουμε στα μέτρα μας». Δεν το λέγανε έτσι καθαρά, αλλά αυτό εννοούσανε. Ναι ρίξ΄ τε σκοινιά, ρίξ΄ τε και παλούκια να του κάνετε εμβρυουλκία.

Έσκασα, βγήκα έξω να πάρω λίγο αέρα και ξαφνικά την είδα. Είχε έρθει μόνη της. Η μπουκαμβίλια. Είχε βρει τον δρόμο, σκαρφάλωσε στην υδρορροή και μετά σύρθηκε στον τοίχο, βρήκε ένα άνοιγμα στο στηθαίο και μπήκε με το κλαρί της στολισμένο τα τελευταία άνθη της στη βεράντα μου. Δεν ήθελα να της δείξω τη συγκίνησή μου. Της είπα μέσα από τα δόντια: «Ήρθες αγριοκόριτσο;». Και ναι. Δεν ήτανε παραίσθηση. Την κοίταξα και ένιωσα μέσα μου βαθιά, το «σκοτεινό ανατρίχιασμα στη ρίζα και στα φύλλα». Είδα τη λάμψη. Μετά σκοτάδι. Έπεσε ο γενικός. Μέτρησα έξι κι άκουσα δυνατό τον κεραυνό. Κοντά είναι η μπόρα, σκέφτηκα, έκλεισα την πόρτα της τηλεόρασης κι έβαλα και τον σύρτη.