[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Η παραγγελιά…

Πλησιάζει η εθνική γιορτή και με έχουν ξαναπιάσει ανατριχίλες. Πόσω μάλλον τώρα που η Δεξιά έχει φουλάρει το πλάνο και παίζει μόνη της χωρίς αντίπαλο.

Άραγε ποιο Αλβανόπουλο θα γίνει πάλι αποδιοπομπαίος τράγος και σε πόσα «χριστιανικά» σπίτια θα ανοίξουν πάλι τα σεντούκια με το λάβαρο. Των εχθρών τα φουσάτα περάσαν ή μήπως είναι ακόμη εδώ;

Η επετειακή μου ντροπή φούντωσε και από ένα σχετικό δημοσίευμα του γαλλικού Τύπου, αφού εκεί γιορτάζουν σήμερα την επέτειο της λήξης του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, σε αντίθεση με εμάς πουμόνοι σε ολόκληρη την Ευρώπη- έχουμε το παράξενο συνήθειο να γιορτάζουμε την έναρξή του, άφεριμ.

Τόλμησε λοιπόν ο Σαρκοζί να παραβιάσει την αυτονομία του εκπαιδευτικού συστήματος και να στείλει στα σχολεία εγκύκλιο με την απόφασή του να διαβαστεί εκείνη την ημέρα στους μαθητές το τελευταίο γράμμα ενός δεκαεπτάχρονου που εκτελέστηκε τότε από τους ναζί.

Το θέμα έβαλε μπουρλότο στους συλλόγους των καθηγητών, οι οποίοι ούτε λίγο ούτε πολύ εναντιώθηκαν με σφοδρότητα στο ενδεχόμενο να γεμίσουν τα κεφάλια των λυκειοπαίδων με «παραγγελιές» που κάνουν την Ιστορία «όργανο προς όφελος της πολιτικής»… Πολλοί καθηγητές μάλιστα το πήγαν παραπέρα, δηλώνοντας στα ΜΜΕ ότι «ο ρόλος του σχολείου δεν είναι να αντανακλά την αγάπη προς την πατρίδα, ούτε οφείλει να “γοητεύει” τις ψυχές των παιδιών με μια τόσο θλιβερή ιστορία σαν κι αυτή».

Να, γι΄ αυτό μου αρέσουν τα γαλλικά. Γιατί δεν τα καταλαβαίνει κανείς.