Βιομηχανία οι αγωγές

Σε βιομηχανία αγωγών έχει μετατραπεί το Πρωτοδικείο Αθηνών, όπου σε ετήσια βάση εκτιμάται ότι κατατίθενται περίπου τριακόσιες χιλιάδες προσφυγές. Οι πολίτες εκδηλώνουν τη δικομανία τους όχι μόνο στα ποινικά αλλά και στα αστικά δικαστήρια, λένε οι δικαστές, που πολλές φορές και οι ίδιοι μένουν έκπληκτοι από το περιεχόμενο των αγωγών που καλούνται να κρίνουν και είναι υποχρεωμένοι να εκδώσουν απόφαση ακόμη και για ασήμαντες υποθέσεις.

Οι πολίτες χρειάζεται να περιμένουν μέχρι και έναν χρόνο μέχρι να εκδικαστεί η υπόθεσή τους

O Νόμος, εξάλλου, δεν ξεχωρίζει τις υποθέσεις ανάλογα με τη βαρύτητα και τη σπουδαιότητά τους. Αρκεί ο ενάγων να επικαλείται συγκεκριμένα γεγονότα που θεωρεί ότι θίγουν ή μειώνουν την προσωπικότητά του. Ακόμα και αν αυτά είναι αληθινά, μπορεί να θεωρηθούν από τον «αντίπαλο» δυσφημιστικά και να διεκδικήσει αποζημίωση διά της δικαστικής οδού.

«Η κατάθεση των αγωγών είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα της ελληνικής δικαιοσύνης, καθώς στη χώρα μας σε σύγκριση με άλλα ευρωπαϊκά κράτη, είναι ιδιαίτερα οικονομική η προσφυγή για οποιαδήποτε απαίτηση στα δικαστήρια. Συγχρόνως, είναι και γνώρισμα της δικομανίας του Έλληνα που προσφεύγει ακόμα και για… ψύλλου πήδημα στη Δικαιοσύνη.

Η τακτική αυτή έχει ως αποτέλεσμα να υπάρχει πληθώρα αγωγών στο Πρωτοδικείο Αθηνών, κοντά στις 300.000 τον χρόνο, γεγονός που μπλοκάρει την ταχεία έκδοση των αποφάσεων, ενώ προκαλεί προβλήματα και στην ποιότητα της απονομής της Δικαιοσύνης», επισημαίνει ο δικηγόρος και μέλος του Δ.Σ. του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών (ΔΣΑ) Νικόλας Κανελλόπουλος.

Η διαμεσολάβηση. Για την αντιμετώπιση του φαινομένου της «βιομηχανίας» των αγωγών, δικαστές και δικηγόροι συμφωνούν πως ένα από τα αναγκαία μέτρα είναι ο θεσμός της διαμεσολάβησης, ώστε πολλές διαφορές να λύνονται πριν φτάσουν στις δικαστικές αίθουσες. «Η νομοθετική θέσπιση του διαμεσολαβητή για κάθε είδους διαφορά θα περιορίσει μετά βεβαιότητας την πληθώρα των αγωγών, όπως έχει δείξει η πρακτική και σε χώρες της Ευρώπης.

Στη Γαλλία, για παράδειγμα, από τότε που υπάρχει ο θεσμός του διαμεσολαβητή, έχει μειωθεί μέχρι και 50% ο αριθμός των προσφυγών, καθώς για τις μισές αντιδικίες οι διάδικοι καταφέρνουν να βρουν εξωδικαστική λύση», αναφέρει ο κ. Ν. Κανελλόπουλος.

Στη χώρα μας μόλις πριν από λίγους μήνες ξεκίνησε η σύσταση νομοπαρασκευαστικής επιτροπής για τον θεσμό της διαμεσολάβησης και τα μέλη της βρίσκονται ακόμη στη διαδικασία της επεξεργασίας ενός νέου νομοσχεδίου, που μπορεί να βάλει φραγμό στις χιλιάδες αγωγές που πνίγουν τη Δικαιοσύνη. Εξαιτίας του όγκου των υποθέσεων οι πολίτες χρειάζεται να περιμένουν μέχρι και έναν χρόνο μέχρι να εκδικαστεί η υπόθεσή τους, ενώ στην καλύτερη περίπτωση η απόφαση εκδίδεται μετά από έξι μήνες.
Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο δεν τιμωρεί την ελευθερία έκφρασης

Την ελεύθερη έκφραση που πολλές φορές τιμωρούν οι Έλληνες δικαστές προστατεύει με τις δικές του αποφάσεις το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο ζυγίζοντας με διαφορετικό τρόπο τα έννομα αγαθά.

Πριν από λίγες ημέρες η δικαίωση για μία 56χρονη γυναίκα, τη Βασιλική Κανελλοπούλου, η οποία είχε καταδικαστεί γιατί περιέγραψε δημόσια την περιπέτεια που είχε εξαιτίας μιας αποτυχημένης πλαστικής επέμβασης, ήρθε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, τα μέλη του οποίου έκριναν ότι «η ελευθερία της έκφρασης αποτελεί ένα από τα θεμέλια κάθε δημοκρατικής κοινωνίας, ισχύει δε ακόμη και για τη διάδοση πληροφοριών που θίγουν, σοκάρουν ή προκαλούν ανησυχία». Η απόφαση αυτή στηρίχτηκε στην ελευθερία της έκφρασης, που είναι συνταγματικά προστατευόμενο αγαθό και υπερτερεί μπροστά στην προστασία της φήμης του γιατρού. Επίσης τον περασμένο Ιούλιο το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων είχε δικαιώσει τον δημοσιογράφο Νικήτα Λιοναράκη (σ.σ.: απεβίωσε πριν από λίγες ημέρες), επιβάλλοντας μάλιστα στο Ελληνικό Δημόσιο να τον αποζημιώσει με το ποσό των 49.238 ευρώ. Ο δημοσιογράφος είχε καταδικαστεί από τα ελληνικά δικαστήρια μετά την αγωγή δικηγόρου, ο οποίος θεώρησε ότι προσβλήθηκε η προσωπικότητά του από τις απόψεις που είχε εκφράσει καλεσμένος της εκπομπής «Στις γειτονιές της Ελλάδας» του Ν. Λιοναράκη, στην ΕΡΑ το 1999 για την «υπόθεση Οτζαλάν». Ο δικηγόρος στράφηκε κατά του δημοσιογράφου που έκανε την εκπομπή, ο οποίος με βάση τον νόμο περί Τύπου είχε καταδικαστεί. Ο Ν. Λιοναράκης προσέφυγε στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, που έκρινε ότι με τις αλλεπάλληλες καταδίκες του παραβιάστηκε το δικαίωμα περί «ελευθερίας του λόγου και της έκφρασης».