Στη δουλειά με ορθοπεταλιά

Η κ. Λυδία Χατζηαλεξίου καθημερινά διανύει περισσότερα από 20 χιλιόμετρα με το ποδήλατο. Ξεκινά το πρωί από το σπίτι της στο Χαλάνδρι και φτάνει έπειτα από 15- 20 λεπτά στο Σύνταγμα, όπου είναι η εταιρεία στην οποία εργάζεται. Εκεί παρκάρει το ποδήλατο, βάζοντας πάντα το λουκετάκι ασφαλείας.

«Από μικρή έκανα ποδήλατο, όπως άλλωστε τα περισσότερα παιδιά. Πήγαινα στο σχολείο με αυτό και αργότερα, στη Γερμανία όπου σπούδαζα, όλοι μετακινούνταν με τα ποδήλατά τους. Όταν επέστρεψα, παρ΄ όλο που γνώριζα ότι οι ελληνικοί δρόμοι είναι πολύ κακοί, αποφάσισα να συνεχίσω να κινούμαι στην πόλη πάνω

ΔΡΟΜΟΙ- ΚΑΡΜΑΝΙΟΛΕΣ

«Οι λακκούβες, τα χαντάκια και η άσφαλτος είναι κίνδυνοςθάνατος για τους ποδηλάτες»

στις δύο ρόδες. Με αυτόν τον τρόπο λύνω ένα από τα βασικά προβλήματα που έχουν οι Αθηναίοι σήμερα: το πάρκινγκ», λέει στα «ΝΕΑ» η 47χρονη ιδιωτική υπάλληλος.

Σημειώνεται ότι σε έρευνες που έγιναν στην Αθήνα από τον σύλλογο «Φίλοι του Ποδηλάτου» σε συνεργασία με τον Σύλλογο Ελλήνων Συγκοινωνιολόγων, βρέθηκε ότι το ποδήλατο για αποστάσεις μέχρι 13 χιλιόμετρα είναι ταχύτερο μεταφορικό μέσο από το αυτοκίνητο, αφού δεν μπλοκάρει στην κίνηση.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι – περισσότεροι από 1.000- φανατικοί ποδηλάτες της Αθήνας, είναι οι δρόμοι. «Έχω ταξιδέψει αρκετά στην Ευρώπη και μπορώ να πω με σιγουριά ότι οι δρόμοι της Αθήνας είναι οι χειρότεροι, με διαφορά». Τα μικροατυχήματα, όπως λέει, που συμβαίνουν στους ποδηλάτες είναι πλέον καθημερινά. «Οι λακκούβες, τα χαντάκια αλλά και η άσφαλτος που από τη ζέστη έχει γίνει σαν πλαστελίνη, είναι κίνδυνος- θάνατος για τους ποδηλάτες».

«Δεν έχει δημιουργηθεί καμία υποδομή για τους ποδηλάτες. Ωστόσο τα αυτοκίνητα πολλαπλασιάζονται με ραγδαίους ρυθμούς. Όλα τα έργα γίνονται για τη δική τους εξυπηρέτηση», επισημαίνει από τη δική του πλευρά ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Πειραιά, συγκοινωνιολόγος κ. Στράτος Παπα δημητρίου. «Ο ποδηλάτης είναι αναγκασμένος να κάνει μανούβρες ανάμεσα σε φορτηγά και λεωφορεία και να κινείται σε άξονες με κακής ποιότητας άσφαλτο».

Έξωση από το Μετρό
Ωστόσο, ούτε τα μέσα μαζικής μεταφοράς είναι φιλικά προς το ποδήλατο. «Δυστυχώς το Μετρό της Αθήνας δεν ακολουθεί την πολιτική του τραμ, του προαστιακού ή του ηλεκτρικού σιδηροδρόμου. Δεν επιτρέπουν τη μεταφορά ποδηλάτων ούτε στο τελευταίο βαγόνι, με αποτέλεσμα να τα αφήνουμε έξω από τους σταθμούς. Αυτό αποθαρρύνει τους νέους ποδηλάτες», σημειώνει η κ. Χατζηαλεξίου, η οποία ακόμη και σε περίπτωση βροχής δεν πρόκειται, όπως λέει, να πάρει το Μετρό ή τα λεωφορεία. «Με ένα αδιάβροχο, το κράνος και τα γάντια λύνεται και αυτό. Άλλωστε, χώρες όπως η Μεγάλη Βρετανία, η Γερμανία και η Ολλανδία, στις οποίες βρέχει περισσότερο, δεν εγκαταλείπουν το ποδήλατο. Αφού μπορούν αυτοί, μπορούμε κι εμείς εδώ».
Οι μελέτες… κιτρινίζουν στα συρτάρια των αρμοδίων

ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ… στα χαρτιά η κατασκευή ειδικών λωρίδων αποκλειστικής κυκλοφορίας ποδηλάτων στην Αθήνα. Ενδεικτικό παράδειγμα είναι η μελέτη του καθηγητή του Πολυτεχνείου κ. Θ. Βλαστού, ο οποίος είχε προτείνει τη δημιουργία ενός ποδηλατοδρόμου κατά μήκος της οδού 3ης Σεπτεμβρίου που θα έφτανε μέχρι το Φάληρο. Η μελέτη αυτή δεν υλοποιήθηκε ποτέ. Αλλά και πρόσφατο ανάλογο σχέδιο για τη δημιουργία ενός παραλιακού ποδηλατοδρόμουπου θα άρχιζε από τον Πειραιά και θα έφτανε έως τη Βούλα-, το οποίο είχε εκπονηθεί από το υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης, έχει εγκαταλειφθεί.

«Δεν είμαστε Άμστερνταμ»
«Σε καμία περίπτωση δεν είμαστε Ελβετία ή Ολλανδία· και η Αθήνα σίγουρα δεν είναι Άμστερνταμ», αναφέρει ο πρόεδρος του Οργανισμού Νεολαίας και Άθλησης του Δήμου Αθηναίων κ. Βασίλης Κικίλιας. «Ωστόσο, όπως καταφέραμε και φτιάξαμε λεωφορειοδρόμους έτσι πρέπει να αρχίσουμε και με τους ποδηλατοδρόμους». Όπως τονίζει, «απαραίτητες προϋποθέσεις για την κατασκευή ενός ποδηλατοδρόμου είναι η τοποθέτηση ειδικού τάπητα, η σωστή σήμανση αλλά και η εξασφάλιση ότι δεν θα παραβιάζεται από τα Ι.Χ.».