Λεπτομέρειες που «σκοτώνουν»

Εδώ και αρκετά χρόνια έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ένας οδηγός που πραγματοποιεί εσκεμμένα παραβάσεις είναι λιγότερο επικίνδυνος από εκείνον ο οποίος κάνει λάθη γιατί δεν ξέρει ποιο είναι το σωστό. Τουλάχιστον ο πρώτος ενδέχεται- με τον έναν ή τον άλλον τρόπο- να βάλει κάποια στιγμή μυαλό, ο δεύτερος όμως αποκλείεται, γιατί πάσχει από χρόνια άγνοια κινδύνου (και του Κ.Ο.Κ). Ο Έλληνας γουστάρει να οδηγεί μόνιμα αριστερά είτε προσπερνά είτε όχι και ανεξάρτητα από την ταχύτητά του. Βλέπει τις διαγραμμίσεις από τις λωρίδες σαν ξεφτισμένα ντεκόρ, δεν τους δίνει καμία σημασία και αλλάζει λωρίδα όπως νομίζει. Στις σπάνιες περιπτώσεις, που χρησιμοποιεί φλας, πιστεύει ότι η συγκεκριμένη κίνηση τού χαρίζει αυτόματα και την προτεραιότητα. Ο «Γρηγόρης» για τους πεζούς αποτελεί απλά μία ενδιαφέρουσα φιγούρα καρτούν και στο διπλοπαρκάρισμα παρέχεται άφεση αμαρτιών, αν αφήσεις στο παρμπρίζ χαρτάκι με το τηλέφωνό σου. Για να μην αναφερθούμε στις μοτοσυκλέτες, που καβαλάνε τα πεζοδρόμια, αν πέσουν σε μποτιλιάρισμα ή περνούν εμπρός από τα αυτοκίνητα στα διόδια, αντί να περιμένουν στη σειρά τους. Όλες αυτές οι κακές συνήθειες έχουν περάσει σιγά-σιγά στη συνείδησή μας σαν μικρολεπτομέρειες, έπαψαν να μας εκνευρίζουν και τις αντιμετωπίζουμε λίγο-πολύ ως αναμενόμενες και… φυσιολογικές. Έτσι προσπερνούμε από δεξιά το αργοκίνητο όχημα, που κινείται αριστερά, ο πεζός διασχίζει τη διάβαση όταν αδειάσει από αυτοκίνητα (αν τολμήσει, ας κάνει και αλλιώς) και τραβιόμαστε στην άκρη όταν περπατούμε στο πεζοδρόμιο, για να περάσει το μηχανάκι! Οι λίγοι οδηγοί, που αντιστέκονται στον πειρασμό του «βολέματος», αντιμετωπίζονται σαν γραφικοί εξωγήινοι. Πολύ χειρότερα! Κάθε φορά που καθόμαστε στο τιμόνι του αυτοκινήτου μας, γινόμαστε συλλέκτες απίθανων και αλησμόνητων οδηγικών εμπειριών. Στο τέλος μάλιστα σου ζητούν και τον λογαριασμό. Δυστυχώς όλη αυτή η ασχετοσύνη μεταδίδεται και στους νέους οδηγούς, οι οποίοι «προσαρμόζονται» με τη σειρά τους στην πραγματικότητα των ελληνικών δρόμων, με αποτέλεσμα να πηγαίνει στράφι ό,τι έχουν μάθει. Τελικά, αυτά που χαρακτηρίζουμε «λεπτομέρειες», κάνουν όντως τη δια φορά.