Φαινόμενα

Μετρ ντε σαχλαμαρολοζί

Τι παράγουν ακριβώς διάφοροι πανελίστες που ουρλιάζουν επί ώρες στα κουτσομπολίστικα πάνελ, παριστάνοντας τους ειδήμονες επί… του τίποτε;
Τι είδους τηλεόραση κάνουν όλες αυτές οι καθιστές φλύαρες φιγούρες που ουρλιάζουν όλες μαζί επί ώρες, δεν ακούγεται τίποτε, ο φακός κάνει κοντινά πότε στα παντελώς άγνωστα μέχρι χθες πρόσωπά τους και πότε στο ντεκολτέ της όρθιας του γκρουπ, η οποία μάλλον έχει ρόλο συντονίστριας των ουρλιαχτών, ουρλιάζοντας και η ίδια για να σταματήσουν οι υπόλοιποι, που δεν σταματούν κι έτσι κυλάει τηλεοπτικός χρόνος, που αντιστοιχεί σε άφθονο χρήμα. Τι ακριβώς παράγουν οι πανελίστες-των-ουρλιαχτών επί τρεις ώρες τουλάχιστον ημερησίως επί πέντε ημέρες την εβδομάδα; Να υποθέσουμε ότι ένα έργο, το οποίο επιτελούν, είναι να αποκτήσουν διάφορες γειτονιές των Αθηνών την επιτόπια ΤV persona τους, τη δαχτυλοδειχτούμενη «να, αυτός βγαίνει στην τηλεόραση κάθε μέρα». Ένα δεύτερο έργο υψίστης κοινωνικής σημασίας είναι ότι ουρλιάζοντας αυτοί, βουβαίνονται οι θεατές και δεν ενοχλούν γείτονες με τα δικά τους προβλήματα ή φέρουν με μεγαλύτερο κουράγιο τη σιωπή τους όσο κάνουν οικιακές εργασίες.

Ένα ακόμη έργο, το οποίο μπορεί να υποθέσουμε ότι επιτελούν, είναι το παραγέμισμα με σκουπιδοφλυαρίες του χρόνου ενός καναλιού σαν εισαγωγή στην ατμόσφαιρα που διαμορφώνουν οι σκουπιδοεκπομπές του απομεσήμερου με τις διάφορες εγχώριες Όπρες. Άνθρωποι εν εξάλλω, που «βγαίνουν απ΄ τα ρούχα τους» στην πρώτη ατάκα που ξεστομίζει πρόσωπο από τηλεφωνική γραμμή, ανεξαρτήτως περιεχομένου και συνέχειας της φράσης. Έτσι προσφέρουν στην οθόνη τον εξαγριωμένο- παιδιόθεν μάλλον- εαυτό τους και την ανάγκη τους για επιβολή στον μικρόκοσμό τους. Γιατί είναι μεγάλη εξουσία η καθημερινή παρουσία σε ένα πάνελο, απ΄ όπου ο καθείς εκ των ανωτέρω μπορεί να μπουρδολογεί ασυστόλως και να θεωρείται, ας πούμε, ειδήμων της… σαχλαμαρολογίας (να τον πούμε μετρ ντε σαχλαμαρολοζί).

Κάπως έτσι ξεκίνησε την καριέρα του ο Νίκος Μουτσινάς και από πανελίστας- φαρμακόγλωσσος του «Κουςκους» στον Αlpha, κάνει «ζευγάρι» φέτος με τον Αρναούτογλου στον «Όμορφο κόσμο». Δεν μπορεί, τέτοιο σουξέ τον καθιστά σίγουρα πρότυπο των απανταχού έξαλλων πανελιστών. Έτσι εξηγείται πώς ξεφύτρωσαν φέτος σωρός οι άρρενες φαρμακόγλωσσοι των πάνελ.

Ολόκληροι άντρες και λες να, τώρα θα δέσουν το φακιόλι, θα βάλουν τα χέρια στη μέση, θα χτυπήσουν το τσόκαρο στο μωσαϊκό για να τους προσέξει η από πάνω και θα της βγάλουν τη φωνή: «Μαρήηηηηηη….. στραβωμάρα έχεις; Δεν βλέπεις που ΄χω απλώσει την μπουγάδα;» Και αναλόγως φυσικά, τους απαντά η «φωνή». Μεγάλες στιγμές, αποκαλυπτικές του κοινωνικού ήθους και της σπάνιας κουλτούρας διαλόγου, την οποία ξεδιπλώνουν με καμάρι τα αγόρια του έθνους από πάνελ σε πάνελ. Τι παιδιά! Καμάρια!


… δώστης κλώτσο να γυρίσει

Και έπειτα απ΄ όλα αυτά έρχεται το παραμύθι.

Κανονικό, σαν εκείνο με τη Σταχτοπούτα, που βρίσκει τον υπέροχο πρίγκιπα και ζουν αυτοί καλά κι εμείς χειρότερα. Ανέλαβε η φετινή τηλεοπτική παραγωγή το ταξίδι της τηλεθεάτριας στο όνειρο, ανέλαβε το ξαναμάγεμα του κόσμου. Γοργόνες που θα αποκτήσουν πόδια και θα αφοσιωθούν στον έρωτά τους, φαντασίωση ανδρών κουρασμένων από τον ανταγωνισμό τους με τις γυναίκες γύρω τους και ψαράδες δυο μέτρα, που υπακούν μόνο στα αρσενικά τους ένστικτα, φαντασίωση κουρασμένης γυναίκας από τον κόσμο των φοβισμένων ανδρών γύρω της που κρέμονται από το δικό της κουράγιο. Καμαριέρα που γνωρίζει τον καλόψυχο και πλήρη συναισθημάτων πολιτικό, για να τη σώσει από τη μιζέρια. Παντρεμένη και πονεμένη γυναίκα που συναντά τον πρώτο της έρωτα, ο οποίος παραμένει ονειρικός εραστής και επιπλέον διαθέτει ατμοσφαιρική βίλα σε εξοχή της Τοσκάνης. Μητέρα έφηβης που επιστρέφει στα θρανία για να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο και για να μπει στο κλίμα δημιουργεί δεσμό με τρυφερό νεαρό λίγο μεγαλύτερο από την κόρη της – αχ, Χριστόφορε άνοιξες τον δρόμο.

Πρώτη φορά η τηλεοπτική παραγωγή βρίθει τόσων παραμυθιών από εκείνα που η χολιγουντιανή έχει μετατρέψει σε υψηλή τέχνη των πωλήσεων και έχουν μειωθεί- μέχρι εξαφάνισης- οι σειρές με «καθημερινούς» ανθρώπους. Ας θυμηθούμε τις εποχές της τηλεόρασης των μικροαστών, με ήρωες που ζούσαν σε διαμερίσματα πολυκατοικιών με επίπλωση από πολλά ενωμένα εργοστάσια.

Προφανώς ο λόγος δεν είναι μόνον η έλλειψη σεναριακής φαντασίας, που οδηγεί στην εύκολη ξεπατικωτούρα χολιγουντιανών συνταγών (ακόμη και ως προς την αισθητική των χώρων).

Απευθύνονται σε μια κοινωνία που όλο και περισσότερο έχει ανάγκη την ψευδαίσθηση, σ΄ εκείνη την τάξη των χαμηλών εισοδημάτων (όπως άλλωστε και το Χόλιγουντ) που βλέπει σιγά σιγά το παλιό όνειρο για πρόοδο, να ξεφτίζει χωρίς να το αντικαθιστά κανένα όραμα και το τελευταίο που θέλει είναι να βλέπει τον εαυτό της με μορφασμό απελπισίας στον τηλεκαθρέφτη.