[ ΡΙΠΕΣ ] Ολιγαρχία

ΕΙΝΑΙ πλέον φανερό πως η κατάργηση του φόρου στις κληρονομιές ακινήτων ήταν κυρίως ένα προεκλογικό κόλπο για να κρύψει η κυβέρνηση την πρόθεσή της να επιβάλει κεφαλικό φόρο στους ιδιοκτήτες ακινήτων.

ΤΟ αποτέλεσμα ήδη γνωστό: ελαφρύνθηκαν οι λίγοι κατά 115 εκατομμύρια ευρώ και επιβαρύνθηκαν οι πολλοί κατά 660 εκατομμύρια ευρώ. Κυβέρνηση των φόρων δηλαδή.

ΠΕΡΑ από τη στενά οικονομική διάσταση ωστόσο, το ζήτημα έχει και μιασοβαρότερη ίσως- κοινωνική διάσταση. Γιατί πλέον στην Ελλάδα οι μεγαλοϊδιοκτήτες, μετά την ουσιαστική κατάργηση τόσο του φόρου κληρονομιάς όσο και του Φόρου Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας, πριμοδοτούνται να παραμένουν οι ίδιοι, τα παιδιά τους και τα παιδιά των παιδιών τους ισόβιοι ιδιοκτήτες του εθνικού πλούτου!

ΣΕ όλο τον κόσμο βέβαια θεωρείται λογικό και δίκαιο να μπορεί ο γονιός να αφήσει στα παιδιά του ένα σπίτι ή κάποια ακίνητα χωρίς να βάλει συνεταίρο την Εφορία.

ΕΞΙΣΟΥ λογικό και δίκαιο όμως θεωρείται πάνω από κάποια ποσά κληρονομιάς να επιβάλλεται υψηλότερος φόρος. Στόχος είναι μια ήπια αναδιανομή του πλούτου που έχει να κάνει με την περίφημη ισότητα των ευκαιριών, την κοινωνική βάση δηλαδή της Δημοκρατίας.

ΧΩΡΙΣ τέτοιες πολιτικές η Ευρώπη θα ανήκε ακόμα στους κόμητες και τους δούκες του Μεσαίωνα. Αυτό είναι άραγε το κοινωνικό όραμα των κ.κ. Καραμανλή και Αλογοσκούφη;

ΕΙΝΑΙ δε άμεσο και πρακτικό ερώτημα καθώς όλοι όσοι ασχολούνται με την οικονομία γνωρίζουν ότι διάφοροι μεγαλοεπιχειρηματίες επιδίδονται τα τελευταία χρόνια σε τεράστιες αγορές γης, ιδίως στα νησιά. Θέλει να τους πριμοδοτήσει κι από πάνω η κυβέρνηση;

ΟΣΟ για το επιχείρημα των οικονομικών υπουργών ότι οι πλούσιοι δεν πληρώνουν επειδή έχουν τα ακίνητα σε οφ σορ, ας βρουν τρόπους να τους φορολογήσουν. Υπάρχουν πολλοί.

Η νομιμοποίηση όμως της φοροδιαφυγής είναι και ύποπτη και κοινωνικά απαράδεκτη!