[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Διάλογος για το Ασφαλιστικό

Αν μου εξηγήσει κάποιος γιατί είναι τόσο σπουδαία πολιτική κίνηση να αρνούνται τα κόμματα της Αριστεράς τον διάλογο για το Ασφαλιστικό, θα του είμαι ευγνώμων. Πραγματικά δεν έχουν τίποτα να πουν εκτός από όχι, δεν υπάρχει τίποτα για συζήτηση, για διάλογο, για παζάρεμα; Δεν υπάρχουν πρόωρες συντάξεις για τις οποίες θα μπορούσαν να γίνουν διαπραγματεύσεις, δεν υπάρχουν καν προτάσεις; Τίποτα, μόνο στην Πανεπιστημίου, όπως είπε ο Αλαβάνος, με τα συλλαλητήρια;

Ακόμα και οι δημοσιογράφοι στα ραδιόφωνα βρίσκουν να κάνουν διάλογο, οι βουλευτές γιατί δεν καταδέχονται; Τι νόημα έχει τότε να εκλέγεται κανείς, να πηγαίνει στη Βουλή, όπου υποτίθεται ότι θα συζητήσει, θα μιλά, θα χρησιμοποιεί τον λόγο, επιχειρήματα, απόψεις; Γιατί να βγει βουλευτής και να πάρει σύνταξη σε δυο τετραετίες, όταν δεν προτείνει να υπερασπιστεί τα εργασιακά συμφέροντα των αλλωνών που εργάζονται 37 χρόνια, παρά στον δρόμο; Δεν είναι ο διάλογος αξία της Αριστεράς; Θα μου πείτε, βέβαια, μετά τον περσινό χειμώνα, όταν τα κόμματα της Αριστεράς, αφού είχαν φύγει από τον διάλογο για την Παιδεία και ενίσχυαν τα συλλαλητήρια και τις καταλήψεις, κέρδισαν ποσοστά στις εκλογές, να μην πάρουν το μάθημά τους;

Τρελοί είναι να πάνε σε διάλογο τώρα που είδαν πόσο ανταμείβεται η άρνηση διαλόγου; Να κουράζονται κιόλας, τη στιγμή που μπορούν αφ΄ υψηλού να στρέφουν τα νώτα και να εισπράττουν συγχαρητήρια; Ας ελπίσουμε ότι θα τον κάνουν λοιπόν τον διάλογο οι συνδικαλιστές, που ανήκουν ακόμα στην κατηγορία των ανθρώπων οι οποίοι πρέπει να συμπληρώσουν τριάντα χρόνια και βάλε για να γίνουν συνταξιούχοι, και ότι θα τον κάνουν άξια. Κι ας ανταμειφθούν οι καλύτεροι με βουλευτικό αξίωμα στο μέλλον, έστω κι αν μόλις μπουν στη Βουλή θυμηθούν τους θεατρικούς τσαμπουκάδες.