«Ας ξαναρχίσουμε από το μηδέν»

Πέντε μήνες έπειτα από την ήττα της Σεγκολέν Ρουαγιάλ από τον Νικολά Σαρκοζί στις προεδρικές εκλογές, οι Γάλλοι Σοσιαλιστές δείχνουν αποφασισμένοι να ολοκληρώσουν τη διαδικασία της αυτοκαταστροφής. Κι όμως, ο φόβος πολλών οπαδών της Αριστεράς είναι η ευχή κάποιων άλλων: «Ας καταργήσουμε το Σοσιαλιστικό Κόμμα κι ας εφεύρουμε κάτι άλλο· στην πολιτική πρέπει να εφευρίσκουμε καινούργια πράγματα από καιρό σε καιρό».

Η πρόταση που διατυπώνει μιλώντας στα «ΝΕΑ» ο γνωστός Γάλλος κοινωνιολόγος Αλέν Τουρέν μοιάζει ακραία. Όσο πιο πολύ κοιτάζει κανείς την εικόνα των Γάλλων Σοσιαλιστών, ωστόσο, τόσο την κατανοεί. Μια ματιά στα νέα των τελευταίων ημερών αρκεί: την ώρα που ο Σαρκοζί καρπωνόταν (και δικαιολογημένα αφού αυτός τον πρότεινε) τον διορισμό του Σοσιαλιστή Ντομινίκ Στρος-Καν στην κεφαλή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου μιλώντας για «μεγάλη νίκη της γαλλικής διπλωματίας» και οι φήμες

ΤΑ ΧΤΥΠΗΜΑΤΑ

Οι φήμες προαναγγέλλουν νέες υποχωρήσεις Σοσιαλιστών (μετά τον Κουσνέρ, τον Βεντρίν, τον Λανγκ) στις σαρκοζικές Σειρήνες

προανήγγελλαν νέες υποχωρήσεις Σοσιαλιστών (μετά τον Μπερνάρ Κουσνέρ, τον Ιμπέρ Βεντρίν, τον Τζακ Λανγκ…) στις σαρκοζικές Σειρήνες, ο Λοράν Φαμπιούς, ο εξ αριστερών Σοσιαλιστής «ελέφαντας», δήλωνε πως αρνείται «να εισέλθει στις αδελφοκτόνες διαμάχες του κόμματος» καταγγέλλοντας εντούτοις το «πανευρωπαϊκό πρωτάθλημα ρηχότητας» (sic) που διεξάγεται στους κόλπους του· και η Σεγκολέν Ρουαγιάλ απαντούσε για μία ακόμα φορά στο βιτριόλι που της πέταξε ο πρώην πρωθυπουργός Λιονέλ Ζοσπέν με το καινούργιο του βιβλίο «Το αδιέξοδο»- αν και τίποτε δεν μπορεί να ξεπεράσει το μνημειώδες «Άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι…» που ξεστόμισε τη 17η Σεπτεμβρίου.

Η απέχθεια
«Σπανίως ήταν τόσο δυνατή η απέχθεια και το μίσος ανάμεσα στους μεν και τους δε», σχολίαζε πρόσφατα στον «Νouvel Οbservateur» μέλος του Εθνικού Συμβουλίου των Σοσιαλιστών. Μόνο που τα όρια ανάμεσα στους μεν και τους δε είναι δυσδιάκριτα. Μπορεί η Σεγκολέν και ο πρώην σύντροφος και νυν αντίπαλός της Φρανσουά Ολάντ, ο γ.γ.

των Σοσιαλιστών, να συγκεντρώνουν τα περισσότερα πυρά, στο στόχαστρο όμως βρίσκονται «και οι ελέφαντες, και οι Παριζιάνοι, και οι γέροι που γαντζώνονται, και οι νέοι που παραμονεύουν»… όλοι εναντίον όλων.

Οι προβλέψεις
Τι μέλλει γενέσθαι; Τα λιγοστά θετικά σημάδια (η συνάντηση που είχαν την περασμένη εβδομάδα, για πρώτη φορά μετεκλογικά, ο Ολάντ με τον κεντρώο Φρανσουά Μπαϊρού σε αναζήτηση κοινού μετώπου εναντίον της θεσμικής μεταρρύθμισης που προωθεί ο Σαρκοζί ή το «Μανιφέστο για μια σύγχρονη Αριστερά που δημοσίευσαν στα μέσα Σεπτεμβρίου οι Γράκχοι, μια ένωση που ίδρυσαν πρώην συνεργάτες του Μιτεράν και των κυβερνήσεων Ροκάρ, Μπερεγκοβουά και Ζοσπέν) δεν αρκούν για να εμπνεύσουν αισιοδοξία.

Μπορεί κάποιος να συσπειρώσει το Σοσιαλιστικό Κόμμα, μπορεί άραγε ο Μπερτράν Ντελανοέ, ο δημοφιλής δήμαρχος του Παρισιού που δεν κρύβει (κάτω από ένα προσωπείο σεμνότητας) τις προεδρικές του φιλοδοξίες να επιτελέσει αυτόν τον ρόλο; «Είναι σαν να με ρωτάτε αν μπορεί κάποιος να αντικαταστήσει τον Άγιο Πέτρο στον Παράδεισο- όπως καταλαβαίνετε, η απάντηση δεν έχει μεγάλο ενδιαφέρον», λέει ο επιφανής Γάλλος κοινωνιολόγος Αλέν Τουρέν.


Καρικατούρα ενός πανευρωπαϊκού φαινομένου

ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΕΝ Τουρέν, αυτό που συμβαίνει στη Γαλλία δεν είναι παρά μία καρικατούρα ενός πανευρωπαϊκού φαινομένου.

Όπως κατέρρευσαν κάποτε τα κομμουνιστικά κόμματα, λέει, καταρρέουν σήμερα τα σοσιαλιστικά: «Θεωρώ πως το σύνολο των κομμάτων, επαναστατικών ή μετριοπαθών, που βασίστηκαν στη βιομηχανική κοινωνία και έβαλαν στο κέντρο όλων το πρόβλημα της κοινωνικής ενσωμάτω- σης, όλα αυτά έχουν κάπως εξαντληθεί. Μεταπολεμικά έγινε μια εξαιρετική προσπάθεια με τη δημιουργία των κοινωνικών ασφαλίσεων, όμως σήμερα, αυτή δεν εμφανίζεται πια ως απελευθέρωση αλλά ως βάρος: δεν ξέρουμε πώς να αντιμετωπίσουμε τα ελλείμματα. Η γαλλική περίπτωση είναι ένα είδος καρικατούρας, γιατί το γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα αποδέχθηκε την ιδεολογική κληρονομιά του Κομμουνιστικού Κόμματος, μια κληρονομιά που δεν ήταν πραγματικά δική του. Ας πούμε πως η καθοριστική στιγμή ήταν όταν ο Μιτεράν δημιούργησε το νέο Σοσιαλιστικό Κόμμα και έφτιαξε ένα κοινό πρόγραμμα με τους Κομμουνιστές, ένα κλασικό κομμουνιστικό πρόγραμμαμε εθνικοποιήσεις τραπεζών κ.λπ. Αυτό συνέβη το 1981 και διήρκεσε δέκα μήνες-έπειτα ήρθε η οικονομική καταστροφή. Αλλά οι Σοσιαλιστές δεν αναθεώρησαν έκτοτε τίποτα, δεν άλλαξαν τίποτα. Οι Γάλλοι, λοιπόν, και το θεωρώ απόλυτα δίκαιο, παρακολουθούν σήμερα την κατάρρευση ενός κόμματος που δεν είχε πλέον καμία σχέση με την πραγματικότητα, ενός κόμματος απολύτως κενού, γεμάτου λέξεις χωρίς νόημα. Δεν είναι τυχαίο που δεν το ψηφίζουν πια καθόλου εργάτες: έχει γίνει το κόμμα των διευθυντικών στελεχών και των ανώτερων δημοσίων υπαλλήλων! Ας το καταργήσουμε λοιπόν. Ας ξαναρχίσουμε από το μηδέν. Το καλύτερο που μπορούμε να ευχηθούμε στους Σοσιαλιστές ολόκληρης της Ευρώπης είναι κόμματα χωρίς ορισμό. Ακούστε, υπάρχουν σήμερα πολλοί λόγοι να είναι κανείς αριστερός, είναι σχεδόν αδύνατο να μην υπάρχει Αριστερά σε ευρωπαϊκή χώρα. Όσο λιγότερο μιλάμε για σοσιαλισμό, λοιπόν, τόσο περισσότερο σοσιαλισμό θα έχουμε».