Μια αγκαλιά για όλο τον κόσμο

«Πόσες φορές έχετε νιώσει την ανάγκη για μια αγκαλιά; Θα αγκαλιάζατε ποτέ κάποιον άγνωστο; Ελπίζουμε όταν μας δείτε να μη διστάσετε να μας αγκαλιάσετε». Με ένα χαρτόνι στα χέρια που αναγράφει τη φράση «Δωρεάν αγκαλιές», ο Σέργιος Χατζηνικόλας, ο Ηλίας Παπαϊωάννου και αρκετοί ακόμη νέοι, νέες και άνθρωποι μεγαλύτερων ηλικιών κάνουν την εμφάνισή τους στον πιο εμπορικό δρόμο της πρωτεύουσας, την οδό Ερμού.

Δεκάδες περαστικοί με τσάντες στα χέρια, καταστηματάρχες και πλανόδιοι πωλητές τούς κοιτούν με περιέργεια. Κάποιοι από αυτούς κατευθύνονται προς το μέρος τους, ανοίγουν τα χέρια τους και μοιράζονται μαζί τους μια μεγάλη αγκαλιά. «Κρατάς ένα χαρτόνι που αναγράφει τη λέξη ελεύθερες αγκαλιές, πλησιάζεις τους περαστικούς, ανοίγεις τα χέρια σου και ταυτόχρονα κλείνεις μέσα σου τα πιο όμορφα συναισθήματα. Το σημαντικό μέσα από αυτή την προσπάθεια είναι τι μεταδίδεις και τι δέχεσαι», εξηγεί στα «ΝΕΑ» o 24χρονος Σέργιος Χατζηνικόλας. Στην ομάδα των πολιτών που πιστεύουν ότι ο κόσμος μπορεί να γίνει καλύτερος με απλά πράγματα, όπως μια μεγάλη αγκαλιά, ανήκει και ο 24χρονος Ηλίας Παπαϊωάννου, ο οποίος μαζί με τους συνομηλίκους του βάλθηκε να αποδείξει ότι στη σύγχρονη πόλη και τον τρόπο ζωής που αυτή επιβάλλει αυτό που εκλείπει και χρειάζεται είναι η ανθρώπινη επαφή. «Σε μια απρόσωπη πόλη, με ρυθμούς που αποξενώνουν τον άνθρωπο, μέσα απο την αγκαλιά μου χαρίζω και ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού μου. Παράλληλα, όμως, δέχομαι την ευχαρίστηση που προσφέρει αυτή η κίνηση», λέει ο Ηλίας. Και συνεχίζει: «Για ό,τι κάνουμε δεν περιμένουμε κάποιο αντάλλαγμα. Το χαμόγελο μιας ηλικιωμένης κυρίας που αγκάλιασα και η έκφραση του προσώπου της όταν απομακρυνόταν, μου είναι αρκετό».

Για πρώτη φορά οι «Δωρεάν αγκαλιές» έκαναν την εμφάνισή τους στην Αθήνα τον Μάρτιο του 2006 και από τότε η παρέα συνέχεια μεγαλώνει. «Στην αρχή ήμασταν 15 άτομα. Τις επόμενες φορές όμως που κάναμε την εμφάνισή μας ήμασταν περίπου 30. Υπάρχουν πολλοί που αναγνωρίζουν την προσπάθειά μας και ενδιαφέρονται να συμμετάσχουν», σημειώνει ο Σέργιος. Από τότε έχουν κάνει την εμφάνισή τους άλλες τρεις φορές ενώ, όπως λένε τα μέλη της ομάδας, υπόσχονται ακόμη περισσότερες αγκαλιές… προσεχώς. Με μια αρκετά μεγάλη αίσθηση ανθρωπιάς αλλά και ρομαντισμού, σε μια εποχή κατά την οποία ο άνθρωπος έρχεται σε επαφή με τόσο κόσμο αλλά ουσιαστικά νιώθει μόνος, ο Σέργιος, ο Ηλίας και τα υπόλοιπα μέλη αντιτάσσουν στην αποξένωση την ελπίδα και τη χαρά μέσα από μια αγκαλιά, όπως λένε. Χωρίς να προωθούν κάτι ή να περιμένουν κάποιο αντάλλαγμα, ευελπιστούν κάποια μέρα να ακολουθήσουν και άλλοι το παράδειγμά τους. «Βλέπουμε τις αντιδράσεις του κόσμου κι ελπίζουμε να συμμετάσχουμε με τις δικές μας δυνάμεις σε έναν ξεχασμένο τρόπο επικοινωνίας και ανθρώπινης επαφής. Τα πράγματα αλλάζουν και εμείς αυτό που θέλουμε είναι να μπορέσουμε να συμβάλλουμε στην αφύπνιση των ανθρώπινων συναισθημάτων», δηλώνει ο Σέργιος.


«Ακούστε την κραυγή των νέων»

«Η ΚΙΝΗΣΗ των νέων κρύβει ουσιαστικά μια ανησυχία και μια κραυγή για τις απρόσωπες σχέσεις των ανθρώπων στο σύγχρονο αστικό περιβάλλον», σημειώνει η ψυχολόγος κ. Μαριέττα Ρήγα- Πεπελάση. Ακόμη υποστηρίζει πως την κίνηση αυτή πρέπει να την αφουγκραστούν και να την αξιολογήσουν οι θεσμοί και να αφυπνιστούν από τον τρόπο που οι νέοι διαλέγουν να εξωτερικεύσουν τις ανάγκες τους. «Οι νέοι θέλουν να εκφραστούν με τον δικό τους τρόπο. Αυτό που χρειάζεται είναι μια βαθύτερη επικοινωνία για την οποία απαιτείται το σθένος της προσφοράς, ο χρόνος και η δέσμευση», καταλήγει η κ. Πεπελάση. Οι «Δωρεάν αγκαλιές» άρχισαν όταν ένας Αυστραλός, ο Χουάν Μαν, επιστρέφοντας στην πατρίδα του έπειτα από μεγάλο διάστημα παραμονής στο Λονδίνο συνειδητοποίησε ότι δεν βρισκόταν κανείς στο αεροδρόμιο να τον περιμένει. Έτσι πήρε μια επιγραφή που έγραφε «Δωρεάν αγκαλιές», ψάχνοντας απλώς για ένα χαμόγελο και μια αγκαλιά. Μέσα σε λίγα χρόνια η κίνηση του Χουάν Μαν εξελίχθηκε σε ένα παγκόσμιο κίνημα, σε δεκάδες χώρες του κόσμου, τα μέλη του οποίου έχουν σκοπό να αγκαλιάσουν όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο.