«Όσα πέτυχα, δεν τα πέτυχα με το μυαλό»

«Είμαι τυχερός. Τα πράγματα αλλάζουν. Αν λοιπόν κάποιος καταλάβει πόσο λίγο μπορεί να επηρεάσει τα πράγματα…» λέει ο Τζορτζ Κλούνι στα 46 του, ο οποίος κατάφερε από μια μέτρια τηλεοπτική καριέρα να αναδειχθεί σε έναν από τους πιο επιτυχημένους ηθοποιούς του Χόλιγουντ και βεβαίως σε έναν από τους πλέον περιζήτητους εργένηδες. «Όσα πέτυχα δεν τα πέτυχα με το μυαλό μου, αν και πολύ θα ήθελα να πιστεύω κάτι τέτοιο» συνεχίζει, μιλώντας στους «Sunday Τimes», ο βραβευμένος με Όσκαρ ηθοποιός για την ερμηνεία του στην ταινία «Syriana».

Το φθινόπωρο τον βρίσκει να αρχίζει έναν νέο κύκλο εμφανίσεων καθώς προωθεί τη νέα ταινία του «Μichael Clayton», στην οποία υποδύεται έναν πρώην εισαγγελέα και νυν διαμεσολαβητή που εργάζεται σε ένα από τα μεγαλύτερα δικηγορικά γραφεία της Νέας Υόρκης, ενώ ήδη βρίσκεται στα κινηματογραφικά πλατό για τα γυρίσματα της επόμενης ταινίας του υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες των αδελφών Κοέν («Βurn Αfter Reading»). Συμπρωταγωνιστής είναι ένας σημερινός φίλος του, αλλά κάποτε ανταγωνιστής:

ο Μπραντ Πιτ.

Μπορεί σήμερα ο Τζορτζ να φιλοξενεί τον Μπραντ στη βίλα του στο Κόμο της Ιταλίας, η σχέση τους όμως την εποχή που και οι δύο δούλευαν στην τηλεόραση μόνο ιδανική δεν μπορεί να θεωρηθεί. Βρέθηκαν να διεκδικούν και οι δύο τον ρόλο του καουμπόι που κάνει οτοστόπ στο «Θέλμα και Λουίζ». Νικητής αναδείχθηκε ο Μπραντ. Και ο Τζορτζ παραδέχεται:

«Θυμάμαι, όταν πήρε τον ρόλο δεν ήξερα καν ποιος είναι. Είχα θυμώσει μαζί του». Ωστόσο ο Κλούνι κέρδισε το στοίχημα με τη συμμετοχή του στην τηλεοπτική σειρά «Στην Εντατική».

«Ήταν πραγματικά συγκλονιστικό. Ο κόσμος βεβαίως ξεχνά και θεωρεί επιτυχία σήμερα το ΄΄Αmerican Ιdol΄΄, που το βλέπουν 22 εκατ. τηλεθεατές. Εμείς είχαμε 44 εκατ. τηλεθεατές και στις επαναλήψεις 35 εκατ. Ήταν σαν να έχουμε εκτοξευθεί με έναν πύραυλο και να μην ξέρουμε πώς να τον οδηγήσουμε». Έκτοτε στράφηκε κυρίως σε πιο ανεξάρτητες παραγωγές και παρά τις επιτυχίες που έχει γνωρίσει, θεωρεί κορυφή τον κινηματογράφο της περιόδου 1964-1976.

«Δεν είναι η χρυσή εποχή μόνο του αμερικανικού κινηματογράφου, αλλά του σύγχρονου», υποστηρίζει. Ο ίδιος επέλεξε τις 100 καλύτερες ταινίες αυτής της περιόδου και τις δώρισε στους φίλους του πέρυσι. «Μπορείς να βρεις τουλάχιστον δέκα ταινίες κάθε χρόνο που ήταν αριστουργήματα. Δεν γυρίζονται τέτοιες ταινίες πλέον».