Τολμηρή βουτιά στη «γυναικεία» Ιστορία

Μέσα από τα «παγωμένα» γυναικεία πορτρέτα της Ιστορίας ξεπηδά μια μουσικοθεατρική παράσταση που ξεκινάει απ΄ το Βυζάντιο και φέρει τη μουσική του Γιώργου Ανδρέου
Τι σχέση μπορεί να έχει η Ζωή Πορφυρογέννητη με τη σημερινή Ελληνίδα; Και πώς μπορεί η μορφή της, η ζωή της, τα συναισθήματά της να συμβαδίσουν ή έστω να πλησιάσουν τις δικές μας αναζητήσεις;

Ο Γιώργος Ανδρέου, συνδημιουργός της μουσικοθεατρικής παράστασης «Καρόλου Ντηλ Και Τσιμισκή» (μαζί με τον σκηνοθέτη Θοδωρή Γκόνη), που θα δούμε στο Αίθριο των Μουσών του Μεγάρου Μουσικής, με κεντρική ερμηνεύτρια την Ελένη Τσαλιγοπούλου, δηλώνει πολύ χαρούμενος που το «Καρόλου Ντηλ Και Τσιμισκή» έχει ως επίκεντρο την Γυναίκα. Οκτώ πρόσωπα/πορτρέτα γυναικών από τα βυζαντινά χρόνια μέχρι σήμερα: Ζωή η Πορφυρογέννητη (η τελευταία απόγονος της δυναστείας των Μακεδόνων), η Κλεόπα Μαλατέστα (σύζυγος του δεσπότη του Μυστρά Θεόδωρου Ε΄), η Άννα η Δαλασηνή (μητέρα του Αλέξιου Κομνηνού), η Κασσιανή, η Δούκισσα της Πλακεντίας, η Σαραντανού (ηρωίδα του Παπαδιαμάντη) κι ένα νέο κορίτσι που περπατάει σήμερα στην Αθήνα.

«Πρόκειται για τολμηρά κείμενα και τολμηρά τραγούδια» υποστηρίζει ο Γιώργος Ανδρέου που ανέλαβε το μουσικό μέρος του έργου. «Και μη νομίζετε ότι είναι βυζαντινής ή ανατολικής κατεύθυνσης…

ΙΝFΟ

«Καρόλου Ντηλ και Τσιμισκή» απόψε στις 21.00
στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (Βασ. Σοφίας, τηλ.
210-7282.333).
Εισιτήρια: 35, 25 και 15 ευρώ (φοιτητικό).

Η πρόθεσή μου ήταν να συνδέσω την ελληνική παράδοση με τη Δύση, το χθες με το σήμερα. Πρόκειται για έντεχνα τραγούδια με νεορομαντικά στοιχεία αλλά και στοιχεία δημοτικής παράδοσης».

Ένα οκτέτο (με δυτικά όργανα) συναντιέται με ένα κανονάκι- το κύριο όργανο εκμάθησης μουσικής των επαγγελματιών μουσικών του Βυζαντίου- σαν μια αχνή πινελιά μνήμης που έχει περάσει στο συλλογικό μας υποσυνείδητο.

Στίχοι και μουσική σε μια ενότητα που είναι βγαλμένη μέσα από χρόνων συζητήσεις- η ιστορία αυτή κυοφορείται εδώ και κάμποσα χρόνια- και μια κοινή στάση των δυο συνεργατών στον τρόπο που δυο μεγάλοι βυζαντινολόγοι, ο Κάρολος Ντηλ και ο σερ Στίβεν Ράνσιμαν, ζωντάνεψαν πρόσωπα και εποχές. Δεν πρόκειται όμως για ορθόδοξη ιστο ρική καταγραφή που σέβεται απόλυτα τα κείμενα. «Αυτό είναι το τολμηρό της ιστορίας», εξηγεί ο Γιώργος Ανδρέου. «Παράδειγμα: η Δούκισσα της Πλακεντίας έρχεται ξανά σε ετούτη την πόλη για να δει για ποιο λόγο χρησιμοποιείται τόσο τακτικά το όνομά της και φτάνει μέχρι το Μετρό. Το σχόλιό της είναι ότι παρά το γεγονός ότι έχουν αλλάξει πολλά γύρω της, οι άνθρωποι παραμένουν κατά βάση οι ί διοι. Μόνο που είναι πιο χοντροί».

Αν βγάλεις τα εξωτερικά χαρακτηριστικά, αν ξεχάσεις το ιστορικό πλαίσιο, αν αφαιρέσεις τον μύθο, το χθες και το σήμερα συμπυκνώνεται σε μερικούς στίχους, σε κάποιες εκφράσεις, στα πρόσωπα τριών γυναικών (εδώ θα έχουμε τις ηθοποιούς Σύρμω Κεκέ, Αθηνά Μαξίμου και Εύη Σαουλίδου).

«Αυτό που με ενδιέφερε», λέει ο Γιώργος Ανδρέου, «είναι να υπάρξει μια συγκίνηση με καθαρά μουσικούς όρους. Στην Ελλάδα υπάρχει ένα θέμα πάνω σ΄ αυτό. Η μουσική χρησιμοποιείται σαν ακομπανιαμέντο του λόγου. Εγώ προσπάθησα να υπάρξει- αν μη τι άλλο- μια συνομιλία στίχου και μουσικής. Χωρίς να δώσω φόρμα κλασική. Τι είναι το “Άξιον Εστί” ή ο “Μεγάλος Ερωτικός”; Μια οργανωμένη κατάσταση, με κεντρική ιδέα, με παρτιτούρα, όπου εντάσσεται ο λαϊκός τραγουδιστής- γιατί για μας το τραγούδι, είναι η προέκταση του λόγου. Δεν έχουμε σχέση με την τεχνική και την υπερβολή της Όπερας».


«Η δισκογραφία παράγει έργα δίχως έμπνευση»

Καμιά φορά αναρωτιέται κανείς αν δουλειές σαν τις δικές σας, έχουν ένα υπολογίσιμο αριθμητικά κοινό- ένα κοινό που να μπορεί να υποστηρίξει τη συνέχειά τους. Γιατί αν η θετική ανταπόκριση ήταν δεδομένη, σήμερα θα μιλούσαμε για πολλά νέα πράγματα…

«Όσο η δισκογραφία πηγαίνει κατά διαόλου, όσο παράγει τα ίδια χωρίς έμπνευση πράγματα, τόσο το ενδιαφέρον του κόσμου προσανατολίζεται σε πρωτογενή έργα. Το κοινό έχει τον τρόπο του να ανακαλύπτει νέα πράγματα. Αρκεί κι εμείς να έχουμε την όρεξη…».