[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Είμαστε κι εμείς μέρος της θολής πραγματικότητας

Oι μέρες αυτές οι τελευταίες του Σεπτέμβρη είναι τόσο φωτεινές, τόσο διάφανες που καταντάνε ανυπόφορες. Πώς βλέπεις καμιά φορά ηλιοβασίλεμα και τα ροζ και τα πορτοκαλί είναι τόσο καραμελωτά που σε λιγώνουν από τη γλύκα, και λες α πα πα, άντε να βραδιάσει να ησυχάσουμε; Ε, κάπως έτσι και τώρα, τον Σεπτέμβρη.

Παράδειγμα. Έχεις ραντεβού στο κέντρο, κάπου στο Κολωνάκι, κι εκεί που λειώνεις μέσα στην κίνηση κι έχεις απειλήσει ακόμη και τον τροχονόμο ότι θα τον σκοτώσεις (από μέσα σου, βέβαια), φτάνεις σε ένα σημείο της Δεινοκράτους και, ουπς, εκεί στο βάθος ξεπροβάλλει η θάλασσα, ο ουρανός έντονα μπλε, σαν ένα τεράστιο σουρεαλιστικό βίντεο αρτ πέρα στον ορίζοντα, στο κεφάλι της πόλης. Και λες, κοίτα ρε παιδάκι μου, τελικά υπάρχει και μαγεία ανάμεσα στους σκουπιδοτενεκέδες, ακόμη και τώρα που σου έρχεται σε κύματα η ευγενής μυρωδιά απ΄ όσα άφησαν στο πεζοδρόμιο οι σκύλοι του Κολωνακίου. Αλλά η ανάταση είναι της στιγμής, δεν υπάρχει περίπτωση να την κρατήσεις και το κακό είναι ότι έρχεται σε εντελώς ακατάλληλη στιγμή- η ουρά με τους βιαστικούς από πίσω που κορνάρουν, σε βρίζουν, «κυρά μου προχώρα, τι το κοκάλωσες μες στη μέση του δρόμου;». Εκείνη την ώρα αδειάζει μια θέση λίγο πιο μπροστά σου, πρέπει να παρκάρεις, να δράσεις…

Αυτά έχει ο Σεπτέμβρης. Μυρωδιά από καμένη γη, έναν απόηχο ήττας σε όλα τα επίπεδα μετά τις εκλογές (τι ωραίος και ώριμος λαός που είμαστε!) και την αίσθηση μιας επιστροφής σε μια πραγματικότητα που ώρες ώρες είναι ακατανόητη, δαιδαλώδης, θολή, υπόγεια, κολλημένη σε ένα μεγάλο μποτιλιάρισμα.

Αλλά εδώ ζούμε, πρέπει να το παραδεχτούμε.

Είμαστε κι εμείς μέρος αυτής της θολής πραγματικότητας, μέρος των οδηγών που βρίζουν στην κίνηση, εκείνων που κατεβάζουν τα σκουπίδια όταν απεργούν οι υπάλληλοι του δήμου. Να προσγειωθούμε, λοιπόν, να μπούμε στη ρουτίνα μας. Σεπτέμβρης ο μήνας της επιστροφής. Να κουκουλουθούμε στο κρεβάτι, να δούμε στα «παράθυρα» τους χοντρούς. Να χορτάσουμε τηλεπαιχνίδια. Να είμαστε κανονικοί. Καλά που φεύγει αυτός ο παλιοσεπτέμβρης και το φως του.

Ποιος αντέχει τόση διαφάνεια;