[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Αναζητώντας το αυθεντικό

Ο ΚΑΙΡΟΣ της εσωστρέφειας μοιάζει να έχει περάσει για τον ελληνικό κινηματογράφο που, έστω και λαχανιασμένα, πάει να πιάσει απ΄ τα…

μαλλιά τη σημερινή ελληνική πραγματικότητα. Και το κοινό δείχνει όλο και πιο πολύ να ανταποκρίνεται σε αυτή την αλλαγή πλεύσης του εγχώριου σινεμά κάνοντας πολλές ελληνικές ταινίες μεγάλες εμπορικές επιτυχίες. Ρίχνοντας μια ματιά στις 21 νέες ταινίες που ετοιμάζονται, βλέπουμε ότι: Σε δύο απ΄ αυτές έχουμε μια σατιρική καταγραφή της σημερινής ελληνικής σχιζοφρένειας («Ψυχραιμία παιδιά» του Νίκου Περάκη, «Το φιλί της… ζωής» του Νίκου Ζαπατίνα). Σε μια άλλη ακολουθούμε ένα ταξίδι στην ανθρώπινη ελπίδα, αλλά και τη ματαιοδοξία του αιώνα που μας πέρασε («Η σκόνη του χρόνου», του Θόδωρου Αγγελόπουλου). Αλλού ζωντανεύει η Ελλάδα και η λογική της πολιτικής και των πολιτικών μας στη δεκαετία του ΄60 («Πρώτη φορά νονός», της Όλγας Μαλέα).

Σημερινοί ήρωες που έχουν χάσει τον δρόμο τους απασχολούν την επόμενη («Αθήνα- Κωνσταντινούπολη» του Νίκου Παναγιωτόπουλου).

Τα ερωτικά πάθη σε κλειστές και καταπιεστικές κοινωνίες κυριαρχούν στην άλλη («Αθανασία», του Παναγιώτη Καρκανεβάτου). Η αναζήτηση του μεγέθους της ελληνικής ψυχής πιο κάτω («Ελ Γκρέκο», του Γιάννη Σμαραγδή). Τον απόλυτο έρωτα, τη γυναικεία ψυχή και την ανδρική ανωριμότητα ερευνούν άλλες («Εκεί μακριά ο έρωτας», του Πέτρου Σεβαστίκογλου, «Γυναικείες συνωμοσίες», του Βασίλη Βαφέα). Η ίντριγκα, η κλοπή με ιδεολογικό υπόβαθρο, η δολοφονία, η διαφθορά συνειδήσεων κυριαρχούν σε άλλες («Μικρό έγκλημα», του Χρίστου Γεωργίου, «Κλέφτες» του Μάκη Παπαδημητράτου). Ο ρατσισμός, η ξενοφοβία, αλλά και η εκπόρνευση και η αιμομιξία βαραίνουν κάποιες άλλες («Διόρθωση», του Θάνου Αναστόπουλου,«Μικρές ελευθερίες» του Κώστα Ζάππα). Η οδύσσεια ενός σύγχρονου Όλιβερ Τουίστ, το παράλογο ως κατάσταση πραγμάτων στις ερωτικές σχέσεις και θρυλικές φυσιογνωμίες στον χώρο του ποδοσφαίρου απλώνονται στα πλάνα κάποιων άλλων («J.Α.C.Ε», του Μενέλαου Καραμαγγιώλη, «Μόλις χώρισα» του Άγγελου Φραντζή).

Στην πλειοψηφία, λοιπόν, των νέων ελληνικών ταινιών, αναγνωρίζουμε προβλήματα της σημερινής ή χτεσινής κοινωνίας μας. Ο κίνδυνος, όμως, που παραμονεύει είναι η έλλειψη αυθεντικότητας από μίμηση και αντιγραφή της τηλεοπτικής λογικής, αμερικανικών ή ανεξάρτητων, φευγάτων ξένων ταινιών. Το πάθος, όταν είναι αντιγραφή άλλων έργων, δεν μετράει. Η αυθεντικότητα είναι το ζητούμενο. Για να δούμε…