[ ΑΙΧΜΕΣ ] Κακή αρχή…

ΟΛΟΙ ΑΓΑΠΑΜΕ τις ιστορίες που τελειώνουν με χάπι εντ. Όλοι θα θέλαμε, ακόμη και όσοι πιστεύαμε ότι δεν την άξιζε, ο Καραμανλής να κάνει καλή χρήση της δεύτερης ευκαιρίας που, με μισή καρδιά, του έδωσε το εκλογικό σώμα. Θα θέλαμε, ας πούμε, να δούμε τη δεύτερη απόπειρα Καραμανλικής διακυβέρνησης απαλλαγμένη από τα κουσούρια της πρώτηςτον επικοινωνιακό της κυνισμό, τη διάχυτη αλαζονεία, τον κομματισμό, αυτήν την αίσθηση ότι στον νικητή των εκλογών όλα επιτρέπονται και τίποτα δεν «κολλάει», τίποτα δεν κοστίζει. Θα θέλαμε μια κυβέρνηση, συντηρητική έστω, αλλά με ολίγον ευρωπαϊκό αέρα α λα Χατζηδάκης, αντί παλαιοκομματικής ιλαρότητας α λα Γιακουμάτος, με ένα πιο σύγχρονο πολιτικό στυλ α λα Σπηλιωτόπουλος, αντί του ακροδεξιού ναρκισσισμού α λα Πολύδωρας, και με έναν πρωθυπουργό που συντονίζει τους υπουργούς του, βγαίνει μπροστά στις κρίσεις και αναλαμβάνει τις ευθύνες του, αντί για έναν πρωθυπουργό που απέχει για να μη φθείρει μιαν εικόνα που βγάζει από τη ναφθαλίνη προς εκλογική μόνο χρήση. Θα θέλαμε μια κυβέρνηση που να πολιτεύεται αντί να αντιπολιτεύεται την αντιπολίτευση, που αναζητά συναινέσεις για την εφαρμογή ενός προγράμματος και δεν διαβάζει απλώς δημοσκοπήσεις για να ακούγονται ωραία στ΄ αυτιά μας οι δηλώσεις της.

Ωστόσο, δύο πρώτα δείγματα γραφής ήρθαν νωρίς νωρίς να κλονίσουν τις όποιες ελπίδες. Ο σιωπηλός, μουλωχτός τρόπος εκκαθάρισης του σκανδάλου των ομολόγων, μέσα σε ατμόσφαιρα ομερτά, και το- στα μουλωχτά, επίσης- κακό τέλος της περιπέτειας με το βιβλίο της Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού δεν ήταν ο καλύτερος τρόπος για να αρχίσει τον βίο της μια κυβέρνηση που, όσο κι αν θα θέλαμε να της αναγνωρίσουμε το δικαίωμα μιας νέας αρχής, κουβαλά υποθήκες δυσπιστίας από τις προηγούμενες αμαρτίες της…