Στους δρόμους και οι μοναχές

Το κύμα διαδηλώσεων διευρύνεται στη Μυανμάρ. Μαζί με τους βουδιστές μοναχούς, τώρα και οι μοναχές κατέβηκαν στους δρόμους συμμετέχοντας στις μαζικές κινητοποιήσεις που αποτελούν τη μεγαλύτερη πρόκληση για τη στρατιωτική χούντα τα τελευταία 20 χρόνια.

Κρατούσαν μόνο δίσκους επαιτείας, κι αυτούς ανάποδα. Αυτό ήταν το σύμβολο της διαμαρτυρίας τους αλλά και το μοναδικό όπλο εκτός από τη φωνή και τα συνθήματά τους: «Η εξέγερσή μας πρέπει να πετύχει», «Η απεχθής δικτατορία πρέπει να τερματιστεί». Παρά τη δυναμική και τον παλμό τους όμως, οι διαδηλώσεις- που συνεχίζονται επί μία εβδομάδα- παρέμειναν ειρηνικές και οι αστυνομικές δυνάμεις και ο στρατός επιτηρούν χωρίς να επεμβαίνουν. Υπολογίζεται ότι χθες συμμετείχαν συνολικά 20.000

άτομα, κυρίως, μοναχοί και μοναχές. Εκατοντάδες πολίτες της απομονωμένης νοτιοασιατικής χώρας βρίσκονταν στους δρόμους παρακολουθώντας και, κάποιες φορές, συμμετέχοντας στις συγκεντρώσεις που ξέσπασαν τον περασμένο μήνα όταν η κυβέρνηση αύξησε τα καύσιμα μέχρι 500%. Γνωρίζουν καλά άλλωστε πως η παρουσία των ιερωμένων στις διαδηλώσεις είναι πιο ηχηρή για τους στρατηγούς- οι βουδιστές μοναχοί είναι άτομα άξια σεβασμού στη Μυανμάρ, δεν χρησιμοποιούν βία, και προσδίδουν στο κίνημα κατά της στρατιωτικής χούντας έναν χαρακτήρα ηθικό.

Ο ηγετικός ρόλος τους στις κινητοποιήσεις αποτελεί, σύμφωνα με αναλυτές, και την πιο μεγάλη απειλή για το καθεστώς από την αιματηρή καταστολή της εξέγερσης του 1988. «Με τις συγκεντρώσεις των μοναχών, οι πολίτες παίρνουν θάρρος. Όσο περισσότερο κρατήσει αυτό τόσο πιο αδύναμος φαίνεται ο στρατός στη χώρα αλλά και στο εξωτερικό», εξηγεί ο Τζόζεφ Σίλβερσταϊν, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Rutgers, στις ΗΠΑ.

Στο εξωτερικό, οι εικόνες των μοναχών στους δρόμους ενισχύουν την υποστήριξη προς την αντιπολίτευση, με την Ουάσιγκτον (για «στυγνό καθεστώς» έκανε λόγο η Αμερικανίδα υπ. Εξωτερικών Κοντολίζα Ράις) και τον ΟΗΕ να ασκούν πιέσεις για δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις και την απελευθέρωση, μεταξύ άλλων, της βραβευμένης με Νόμπελ Ειρήνης Αούνγκ Σαν Σούου Κίι, η οποία ηγείται της δημοκρατικής αντιπολίτευσης.

Προχθές, Σάββατο, επετράπη σε κάποιους μοναχούς να πλησιάσουν τον χώρο όπου παραμένει σε κατ΄ οίκον περιορισμό από το 2003. Εμφανίστηκε δακρυσμένη και χαιρέτισε σεμνά τους μοναχούς, οι οποίοι προσευχήθηκαν δίπλα της επί 15 λεπτά. Ήταν η πρώτη της δημόσια εμφάνιση τα τελευταία τριάμισι χρόνια.

Το κόμμα της, η Εθνική Λίγκα για τη Δημοκρατία, αλλά και χώρες της Δύσης κατηγορούν η κυβέρνηση για τις τελευταίες εξελίξεις στην Μυανμάρ. Αν και παρακολουθεί αμήχανα την κατάσταση υπό την ηγεσία του στρατηγού Ταν Σούε, η επόμενη κίνησή της φαίνεται αδύνατο να προβλεφθεί.


Από Βιρμανία έγινε Μυανμάρ

● Η ΒΙΡΜΑΝΙΑ απέκτησε την ανεξαρτησία της από το Ηνωμένο Βασίλειο το 1948 ● ΓΝΩΣΤΗ ΩΣ ΕΝΩΣΗ της Βιρμανίας, μετονομάστηκε σε Ένωση της Μυανμάρ το 1989 ● Ο ΣΤΡΑΤΟΣ κυριαρχεί στην πολιτική ζωή της χώρας από το πραξικόπημα του 1962, οπότε ανατράπηκε η πολιτική κυβέρνηση ● Η ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ κυβέρνηση κατηγορείται για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αναγκαστική μετεγκατάσταση πολιτών και εκτεταμένη διαφθορά ● ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ 20
φτωχότερες χώρες του κόσμου. Οι περισσότεροι ζουν με περίπου 140 ευρώ τον χρόνο
Οι ελπίδες τους σε μια γυναίκα

ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΑΟ της Μυανμάρ, η 62χρονη Αούνγκ Σαν Σούου Κίι αποτελεί ίσως τη μοναδική ελπίδα για τον τερματισμό της στρατιωτικής χούντας. Ηγέτις της αντιπολίτευσης, της Εθνικής Λίγκας για τη Δημοκρατία, πέρασε περισσότερα από 11 χρόνια την τελευταία 18ετία υπό κράτηση από το στρατιωτικό καθεστώς.

Το 1991 τιμήθηκε με το Νόμπελ Ειρήνης, μάλιστα ο πρόεδρος της Επιτροπής Φράνσις Σέγεστεντ την είχε χαρακτηρίσει «δύναμη των αδυνάτων». Κόρη του Αούνγκ Σαν (ήρωας της ανεξαρτησίας), η Σούου Κίι, σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης φιλοσοφία, πολιτικές επιστήμες και οικονομικά. Επιστρέφοντας το 1988, η πατρίδα της βρισκόταν σε αναταραχή. Ηγήθηκε της εκστρατείας εκδημοκρατισμού, όμως οι διαδηλώσεις κατεστάλησαν αιματηρά από τον στρατό. Η Σούου Κίι νίκησε στις εκλογές που ακολούθησαν, αλλά η νίκη αυτή δεν αναγνωρίστηκε ποτέ από τη χούντα.