Δίκτυο

Η «αισθητική» του ύψους

Όλο και αυξάνεται καθ΄ ύψος- διόλου όμως κατ΄ αισθητική- το υπό συνεχή και ατέρμονη ανέγερση Δημαρχείο Θεσσαλονίκης στην παραλιακή λεωφόρο, μειώνοντας απειλητικά τη θέα του υπολοίπου της πόλης προς τη θάλασσα αλλά κι αυτή της θάλασσας προς την πόλη. Το τσιμεντένιο μεγαθήριο εξαφάνισε ήδη και το γειτονικό του κτίριο του Μουσείου Βυζαντινού Πολιτισμού (έργο του αείμνηστου Κυριάκου Κρόκου)- το μοναδικό ίσως κτίριο για το οποίο η πόλη θα μπορούσε να είναι περήφανη για τη σύγχρονη αρχιτεκτονική της αισθητική…


Έκλεισε ένας κύκλος…

Τα κακά μαντάτα για το εμπόριο CD στην Ελλάδα πρέπει να αρχίσουν να απασχολούν και τους πλανόδιους πειρατές πλέον. Με τέτοια κρίση δεν μπορεί να μην έχει επηρεαστεί και το «μαγαζί» τους- παρ΄ όλο που (όπως υπολογίζεται σήμερα) για κάθε νόμιμο CD που πωλείται στην Ελλάδα, εκείνοι πωλούν τέσσερα. Για πόσο καιρό ακόμη; Η τάση της αγοράς είναι ξεκάθαρη: η ψηφιακή διακίνηση της μουσικής (Ιnternet και κινητά τηλέφωνα) διαμορφώνουν μια άλλη αγορά, όπου το παραδοσιακό δισκοπωλείο περισσεύει.

Ένα από τα τελευταία θύματα, ο πάλαι ποτέ μεγιστάνας του λιανεμπορίου CD Ρίτσαρντ Μπράνσον των Virgin Μegastores. Πώς είπατε, Virgin Μegastores; Πάνε αυτά… Η αλυσίδα πουλήθηκε, έπειτα από 28 χρόνια ένδοξου βίου, και τα Virgin της Βρετανίας και της Ιρλανδίας μετονομάζονται σε Ζavvi. Κάπως πικρό μας φάνηκε αυτό- κι όχι γιατί ο σερ Μπράνσον έχει οικονομικές σκοτούρες. Μερικά πράγματα τα συνδέεις με εποχές (με πρόσωπα, με μουσικές) κι όταν ο κύκλος κλείνει, δεν σε παρηγορεί καθόλου το γεγονός ότι εκείνη τη στιγμή ακριβώς, ανοίγει ένας νέος. Αλλά τι να γίνει σερ Ρίτσαρντ. Τhat΄s life…


Πάτι με γροθιά

Άκουγα να συζητούν, καθώς κατέβαινα από τον Λυκαβηττό, μετά τη συναυλία της Πάτι Σμιθ. «Ήταν καλύτερη τώρα από την προηγούμενη φορά;», «το είχε πει αυτό το τραγούδι και εκείνο;», «έτσι “τα παίρνει” πάντα και είναι έτοιμη για επανάσταση;». Και απάντηση, βέβαια, δεν υπάρχει στο να συγκρίνεις συναυλίες της Πάτι- γιατί είναι μία και μοναδική, η Δύναμη η ίδια (όχι του ροκ, ή της κιθάρας, ή της φύσης) είναι η δύναμη που έχει ο άνθρωπος να ζητάει το δίκιο του.

Πολιτική συναυλία ώς το κόκαλο. Πολιτική με γροθιά (ακόμη και στην πιο γλυκιά δήλωση αγάπης). Αν το «Ρeople Ηave Τhe Ρower» είναι το κομμάτι που «κατεβάζει κόσμο στους δρόμους», η Σμιθ διοχέτευσε τον ηλεκτρισμό του παντού. Στο τρόπο που είπε το «Αre Υou Εxperienced» του Χέντριξ, στο φλογερό «Gloria», στην ανατριχιαστική εκτέλεση (και με μπουζούκι, παρακαλώ)του «Smells Like Τeen Spirit» των Νirvana. Έτσι όπως πήγαινε κι ερχόταν σαν αγρίμι πάνω στη σκηνή, με βράχο δίπλα της τον Λένι Κέι στην κιθάρα, ήταν βόμβα έτοιμη να εκραγεί- και να σκορπίσει με τα λόγια της συνείδηση. «Έχετε δύναμη, χρησιμοποιήστε τη» και «δεν θέλουμε κανέναν πόλεμο». Και είπε και άλλες διασκευές από το «Τwelve»- Doors, Νιλ Γιανγκ, Rolling Stones. Νωρίτερα είχε μιλήσει και για τις φωτιές εδώ και για τα περιθώρια του πλανήτη που στενεύουν. Μοναδική. Ικανή να εμπνέει, πιστεύω, ακόμη και τους πιο αδιάφορους. Και για να έχετε πιο πλήρη εικόνα της βραδιάς- έκανε προχτές και μπόλικη ψύχρα.


Απώλεια για το βιβλίο

Έφυγε τις πρώτες πρωινές ώρες του Σαββάτου σε ηλικία 60 ετών ο εκδότης Γιάννης Κονιδάρης. Είχε γεννηθεί στο Νυδρί της Λευκάδας και μικρός είχε έρθει στην Αθήνα, όπου παρακολούθησε θεατρικές σπουδές. Στα νεανικά του χρόνια είχε ασχοληθεί με το θέατρο, αρχικά ως ηθοποιός και στη συνέχεια ως σεναριογράφος και σκηνοθέτης. Νωρίς, όμως, άφησε τον θεατρικό κόσμο για να αφοσιωθεί σ΄ εκείνον του βιβλίου και ειδικότερα των εκδόσεων. Επί 30 χρόνια υπήρξε εκδότης πολλών παγκόσμια γνωστών συγγραφέων, όπως ο Φίλιπ Βάντενμπεργκ, η Μπάρμπαρα Γουντ κ.ά.