[ Πρόσωπα ] Επισκέπτης στις φυλές του κόσμου

Πηγαίνει σε απομονωμένες φυλές στην Αφρική, τη Νότια Αμερική, τη Γροιλανδία, τα Ιμαλάια, τις ζούγκλες της Νοτιοανατολικής Ασίας και ζει όπως ζουν τα μέλη τους. Η εκπομπή του, Τhe Τribe (Η Φυλή), είναι από τις πιο επιτυχημένες του ΒΒC.
Στις φυλές που επισκέπτεται, ο 38χρονος Μπρους Πάρρυ, πρώην πεζοναύτης, κυνηγάει με τους οικοδεσπότες του, τρώει το φαγητό που τρώνε, δοκιμάζει τα ναρκωτικά που χρησιμοποιούν. Οι τηλεθεατές είδαν μια φορά στη Βενεζουέλα τους ανθρώπους της φυλής Σανέμα να του φυσούν μέσα στη μύτη παραισθησιογόνο χυμό ενός δένδρου. Στην Γκαμπόν με τους Μπαμπόνγκο είδαν τον Πάρρυ να κλαίει σπαρακτικά σε μια τελετή «αναγέννησης» με τη βοήθεια ενός ισχυρού ναρκωτικού. «Όχι, δεν πιστεύω πως πρέπει όλοι να παίρνουμε LSD, πιστεύω πως τα ναρκωτικά είναι πολύ επικίνδυνα», λέει στον «Γκάρντιαν». «Όμως πιστεύω και ότι έμαθα απ΄ αυτές τις δύο εμπειρίες… Έχει πολύ ενδιαφέρον να βλέπεις τον εαυτό σου, όταν έχεις χάσει το μυαλό σου…».

Ο Πάρρυ λέει πως όλα «παίζουν», εκτός από το σεξ. «Αν είναι να πάω εκεί και να γίνω φίλος μ΄ αυτούς τους ανθρώπους και να ζήσω όπως εκείνοι, τότε αυτό που δεν πρόκειται να κάνω είναι να προκαλέσω ζήλεια προσπαθώντας να ρίξω κορίτσια», εξηγεί. Κατά τα άλλα, κάνει ό,τι κάνουν, τρώει ό,τι τρώνε. Ακόμη και ανθρώπινη σάρκα; «Πιθανόν να έτρωγα. Δεν το θεωρώ μεγάλο ταμπού». Άλλωστε, προσθέτει, οι Παπούα Κομπάι, οι οποίοι μερικές φορές τρώνε το μυαλό και το στομάχι κακών μάγων, είναι από τους καλύτερους ανθρώπους που έχει γνωρίσει ποτέ.

Το τηλεοπτικό συνεργείο του αποτελείται από πέντε ή έξι ανθρώπους- ένα σκηνοθέτη που μπορεί να είναι και εικονολήπτης, δύο βοηθούς παραγωγής, έναν υπεύθυνο επιμελητείας, ένα μεταφραστή, ίσως ένα μάγειρα. Όσο ο Πάρρυ μένει μαζί με τη φυλή, εκείνοι μένουν στον δικό τους καταυλισμό, λίγες εκατοντάδες μέτρα έξω από το χωριό. «Τους επισκέπτομαι, όμως δεν μένω ποτέ μαζί τους, επειδή θα ήταν αγένεια για τους οικοδεσπότες μου. Παίρνω χάπια για την ελονοσία επειδή μπορώ να το κάνω χωρίς να με δουν και συνεπώς χωρίς να είναι κάτι που να με διαχωρίζει απ΄ αυτούς».

«Για μένα», λέει ο Πάρρυ, «το θέμα είναι η κοινωνία- να δούμε άλλους δυνατούς τρόπους ζωής, τι κάνουμε σωστά και τι στραβά… Η ειρωνεία της ζωής μου είναι ότι πηγαίνω εκεί και μαθαίνω όλα αυτά τα θετικά πράγματα, συνδέομαι μ΄ αυτούς τους ανθρώπους που έχουν πραγματική κοινότητα, οικογενειακές αξίες, δεν έχουν στρες, χαίρονται τη ζωή. Μετά έρχομαι πίσω στη Βρετανία και η ζωή μου γίνεται όλο και πιο γρήγορη, όταν το μόνο που θέλω είναι να την επιβραδύνω και να κάνω πράξη τα μαθήματα που πήρα… Η γνώση μου και η ζωή μου πηγαίνουν προς εντελώς διαφορετικές κατευθύνσεις».