[ ΑΙΧΜΕΣ ] Τρεις κίνδυνοι

ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ παρελαύνει κάθε μέρα αυτός ο θίασος των δηλώσεων από στελέχη του ΠΑΣΟΚ, νιώθει κανείς να διαγράφεται ένας κίνδυνος: Αυτό που θα έπρεπε να είναι ένα αυθεντικό, καθαρτήριο δράμα, να εξελιχθεί σε ένα κοινό «μπουλβάρ», όπου εκτός από μηχανορραφίες και παρεξηγήσεις, δολοπλοκίες και φιλοδοξίες, τίποτε άλλο, τίποτε αληθινό δεν θα μείνει επί σκηνής.

Όπως εξελίσσεται η μετεκλογική συζήτηση, ένας δεύτερος κίνδυνος γίνεται ορατός: Να μείνει και η ήττα του 2007 το ίδιο μυστηριώδης, ανεξιχνίαστη και ανερμήνευτη, όσο και εκείνη του 2004 που την είχε με ακρίβεια προαναγγείλει, όσο και εκείνη η παρά τρίχα ήττα του 2000, που περιείχε εν σπέρματι και των δύο τις αιτίες.

Και, τέλος, έτσι όπως συνωστίζονται κάποια πρόσωπα να χωρέσουν στο «ενσταντανέ» της διαδοχής, διαφαίνεται, όλο και περισσότερο ο κίνδυνος να ακουστεί, στο τέλος, παραλλαγμένη, η θρυλική φράση του Γατόπαρδου: «να αλλάξουμε αρχηγό, ώστε τίποτε άλλο να μην αλλάξει». Στο μεταξύ, για την ελληνική κεντροαριστερά, παραμένει εκκρεμές το πραγματικό αίτημα: Να (ξανα)γίνει αυθεντικά εναλλακτική και να μπορέσει να εκπροσωπήσει και πάλι τον κόσμο στον οποίο (είναι υποχρεωμένη να) αναφέρεται.