[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Στο κυνήγι μιας δεύτερης ευκαιρίας

Από Δευτέρα ο Γιώργος θα αρχίσει δίαιτα. Σήμερα χωρίς ενοχές τσακίζει τα σοκοφρετίνια από το συρτάρι μου και σκέφτεται φωναχτά να το διαρρήξει ένα βράδυ που θα φύγω. Από Οκτώβρη θα αρχίσει το διάβασμα για την πτυχιακή η Κατερίνα που πήρε παράταση έως τον Δεκέμβρη. Οπότε μπορεί ανέτως να συνεχίσει τις βόλτες στα μπαράκια. Ξέγνοιαστη αυτή τη φορά, διότι όλο το καλοκαίρι στενοχωριόταν- όποτε το θυμόταν- που θα έχανε το deadline του Σεπτέμβρη. Από τον νέο χρόνο η Μαρία θα αρχίσει να ψάχνει για σπίτι. Οπότε μπορεί με την ησυχία της να γκρινιάζει πως της τη σπάνε τα προάστια και πως δεν βλέπει την ώρα να μείνει στο κέντρο. Όλοι σε μια αναζήτηση μιας καινούργιας αρχής.

Στο κυνήγι μιας δεύτερης ευκαιρίας να διορθώσουμε τα λάθη μας. Στην προσπάθεια να ξεφύγουμε από την αναβλητικότητα που μας επιβάλλει η καθημερινότητα. Σε έναν αγώνα με γνωστό εξ αρχής αποτέλεσμα: αναβολή επ΄ αόριστον για τη διατήρηση της υπάρχουσας τάξης, ρουτίνας και ασφάλειας. Κι όμως είμαστε εμείς οι ίδιοι που σε λίγο θα διαμαρτυρόμαστε πως δεν άλλαξε τίποτα σε τούτο τον τόπο. Πως όλα πάνε από το κακό στο χειρότερο. Εμείς- ή όσοι από εμάς- έδωσαν κατά τη συνήθειά τους μια δεύτερη ευκαιρία στην κυβέρνηση, με αντιφατικές προσδοκίες. Από τη μια να αλλάξει κάτι μετά τις εκλογές. Από την άλλη να μην ανατραπούν και πολλά τώρα που συνηθίσαμε. Και η κυβέρνηση το πήρε το μήνυμα. Είπε να μην αλλάξει τα βασικά πρόσωπα, μη μας βγάλει από τις συνήθειές μας. Αλλά να μας αφήσει να ελπίζουμε πως με τη νέα Βουλή, με τον νέο προϋπολογισμό, με τους νέους νόμους κάτι θα αλλάξει. Δεν μας αξίζει;