[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Αλήθειες που ενοχλούν

ΤΑ ΟΜΟΡΦΑ σύμβολα, όμορφα καίγονται… Ή μήπως άσχημα; Η κ. Βούλα Πατουλίδου αναντίρρητα έγινε σύμβολο για όλους τους Έλληνες όταν το καλοκαίρι του 1992 τυλιγμένη με την ελληνική σημαία έκανε τον γύρο του θριάμβου στο Ολυμπιακό Στάδιο της Βαρκελώνης πανηγυρίζοντας για την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου.

Από το 1992 έως σήμερα πέρασαν 15 χρόνια. Η χώρα γνώρισε κι άλλους χρυσούς Ολυμπιονίκες, η ίδια κρέμασε τα παπούτσια της και κατετάγη στο Πολεμικό Ναυτικό κάνοντας χρήση των προνομίων που δικαίως παραχωρεί η ελληνική πολιτεία στους Ολυμπιονίκες, έγινε μητέρα δύο παιδιών και τον περασμένο Οκτώβριο δοκίμασε για πρώτη φορά την τύχη της στον πολιτικό στίβο.

Ενδιαμέσως έγραψε κι ένα βιβλίο με τις εμπειρίες της από τα χρόνια του πρωταθλητισμού με τίτλο «Έκρηξη ψυχής».

Μόλις προχθές γίναμε κοινωνοί μιας άλλης έκρηξης της κ. Πατουλίδου. Έκρηξη που δυστυχώς για ένα σύμβολο που αναφέρεται στον εαυτό του χρησιμοποιώντας τρίτο πρόσωπο αποτυπώθηκε σε μία κόλλα χαρτί (scripta manent) που ονομάστηκε επιστολή προς τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και κοινοποιήθηκε στα μέσα ενημέρωσης. Στην υπόθεση «Πατουλίδου-Επικρατείας» υπάρχουν δύο αλήθειες που δεν αμφισβητούνται από καμία πλευρά. Η πρώτη είναι ότι η κ. Πατουλίδου παραιτήθηκε από το Στράτευμα για να είναι υποψήφια νομάρχης αποσπώντας τη δέσμευση του κ. Παπανδρέου ότι θα την αξιοποιήσει σε εκλόγιμη θέση στο Επικρατείας. Η δεύτερη είναι ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ τήρησε την υπόσχεσή του, της ζήτησε να καταλάβει την πέμπτη εκλόγιμη θέση αλλά εκείνη απέρριψε την πρόταση διότι όπως η ίδια πιστεύει είναι επισφαλής. (Οι ειδικοί λένε ότι μπορεί να συμβεί μόνο αν το ΠΑΣΟΚ πέσει κάτω από το 35%).

Υπάρχει όμως και μία τρίτη ενοχλητική αλήθεια. Και σχετίζεται με το ύφος που αναβλύζει από την επιστολή της κ. Πατουλίδου.

«Εμφανίσατε μία κατάπτυστη συμπεριφορά απέναντι στη Βούλα Πατουλίδου, στο κύρος του ονόματός της και το βάρος της ιστορίας της», λέει μεταξύ άλλων η Ολυμπιονίκης στον Γ. Παπανδρέου αξιώνοντας την συγγνώμη του για «ανάρμοστη διαγωγή». Ηρεμήστε, κυρία μου. Το μετάλλιο είναι δικό σας και το κερδίσατε επαξίως. Το «κύρος» και το «βάρος» όμως είναι αξίες που πρέπει να τις αναγνωρίζουν (πρωτίστως) οι άλλοι στο πρόσωπό σας και να σάς τις απονείμουν…