[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Με τέτοια τεράστια ποσά…

Η ΕΛΛΑΔΑ είναι η χώρα- μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε.) που δαπανά αναλογικά το υψηλότερο ποσό πόρων για την ασφάλειά της (εσωτερική/εξωτερική) από οποιαδήποτε άλλη χώρα. Για αμυντικές δαπάνες, π.χ., αφιερώνει (τεράστιο) ποσό που προσεγγίζει το 4% του ΑΕΠ, ενώ ο μέσος όρος της Ε.Ε. είναι μόλις 1,8% και οι μικρότερες χώρες δαπανούν κάτω από το 1%. Κι όμως η Ελλάδα εμφανίζεται ανήμπορη να προστατεύσει την ασφάλειά τηςτην ασφάλεια των πολιτών από τις πυρκαγιές. Επομένως, πέρα από τις απλοϊκές θεωρίες συνωμοσίας, κάπου υπάρχουν «ελλείμματα» πολιτικής, προτεραιοτήτων, οργάνωσης.

Θα πρέπει συνεπώς να κάνουμε κάτι πιο ουσιώδες από απλές δηλώσεις για να αντιμετωπίσουμε τις νέες προκλήσεις/απειλές/κινδύνους ασφάλειας για τη χώρα. Να κάνουμε ό,τι κάνουν άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Να εντοπίσουμε πρώτα απ΄ όλα, με τρόπο μεθοδικό, πού οφείλεται η έξαρση των πυρκαγιών πέρα από τις αστήρικτες υποθέσεις. Εμπρηστές και συνωμοτικά σχέδια αποτελούν βολικό άλλοθι. Δεύτερον, είναι προφανές ότι θα πρέπει να αναθεωρήσουμε ορισμένες στρατηγικές/δόγματα για την ασφάλεια της χώρας όπως έκαναν άλλες χώρες όταν βρέθηκαν αντιμέτωπες με νέες προκλήσεις και κινδύνους. Και οι πυρκαγιές/φυσικές καταστροφές/κλιματικές αλλαγές θεωρούνται σήμερα παγκοσμίως μέγιστη πρόκληση ασφάλειας.

Η αναθεώρηση στρατηγικής είναι αναγκαία ως προϋπόθεση για τη διαμόρφωση πολιτικής και (ανα)κατανομής των αναγκαίων (και περιορισμένων) πόρων. Για πολλούς Ευρωπαίους, η Ελλάδα αντιπροσωπεύει σήμερα το παράδοξο να διαθέτει το υψηλότερο ποσό πόρων για την ασφάλειά της και τελικά να εμφανίζεται χωρίς επαρκή ασφάλεια. Μήπως επομένως δεν κάνουμε ορθολογική κατανομή πόρων και σωστή οριοθέτηση προτεραιοτήτων;

Μήπως θα πρέπει να διερωτηθούμε αν πραγματικά θα πρέπει να συνεχίσουμε να επενδύουμε, π.χ., δυσανάλογα υψηλούς πόρους για την άμυνα τεσσάρων μιλίων αέρα (αμβισβητούμενος εναέριος χώρος) και δυνητική επέκταση χωρικών υδάτων δώδεκα μιλίων ή να αναζητήσουμε λύσεις σ΄ αυτά τα προβλήματα για να απελευθερώσουμε πόρους για τις νέες προκλήσεις και κινδύνους; Και μήπως θα πρέπει να «αναπροσαρμόσουμε» τις Ένοπλες Δυνάμεις (και) για την άμεση αντιμετώπιση των νέων κινδύνων; Τέλος, μήπως τώρα θα πρέπει να αναλάβουμε πρωτοβουλία στην Ε.Ε.

για πιο ολοκληρωμένη πολιτική και μέσα «πολιτικής προστασίας»;

Ο Π.Κ. Ιωακειμίδης είναι καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών και μέλος του Δ.Σ. του ΕΛΙΑΜΕΠ.