[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Αδιαφορία που σκοτώνει

Η πρόωρη απώλεια ανθρώπινης ζωής, όταν οφείλεται στην αδιαφορία και την ανευθυνότητα των ανθρώπων που μας κυβερνούν, μας φέρνει βαθιά θλίψη και έντονη οργή.

Δεν υπάρχει τομέας του ελληνικού δημόσιου βίου που να μη βρίσκεται υπό μεταρρύθμιση, κατά τα λεγόμενα του Πρωθυπουργού, και που ταυτόχρονα να μη μπορεί να βελτιωθεί με απλά και προφανή μέτρα που όμως δεν λαμβάνονται.

Θα αναφερθώ σε τρία παραδείγματα οδικού σουρεαλισμού που δείχνουν όχι μόνο τον καθημερινό οδικό παραλογισμό, αλλά και προσωπικές τραγωδίες που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί.

Πρώτο παράδειγμα. Κοντά στο γνωστό πέταλο του Μαλιακού, όπου δεκάδες άνθρωποι έχουν σκοτωθεί στην άσφαλτο, βρίσκεται το μικρό λιμάνι του Αγίου Κωνσταντίνου από το οποίο παίρνει κανείς το πλοίο για τη Σκιάθο. Οι επιβάτες αγοράζουν το εισιτήριο του πλοίου στα ταξιδιωτικά γραφεία και μετά διασχίζουν δύο αντίθετα ρεύματα εθνικής οδού για να φτάσουν στο λιμάνι. Σε οποιαδήποτε χώρα της γης όπου επικρατεί στοιχειώδης λογική, οι εθνικές οδοί διασχίζονται από πεζούς με γέφυρες, υπόγειες διαβάσεις ή φανάρια που σταματούν την κυκλοφορία. Στον Άγιο Κωνσταντίνο γίνεται κάτι πρωτότυπο. Οι πεζοί περνούν τρέχοντας ανάμεσα από οχήματα, πηδούν διαζώματα και ανεβάζουν την αρτηριακή τους πίεση, αν φτάσουν στην απέναντι πλευρά σώοι. Αυτά σε μια τουριστική χώρα που είναι μέλος της Ε.Ε. και έχει ως νόμισμα το ευρώ.

Δεύτερο παράδειγμα. Προ ετών, όταν ήμουν πρύτανης του Πολυτεχνείου Κρήτης, προσπάθησα να τοποθετήσω φανάρια κυκλοφορίας στις εισόδους του Πολυτεχνείου, όπου είχαν γίνει σοβαρά τροχαία δυστυχήματα με θύματα φοιτητές. Ο μόνος αρμόδιος φορέας για την επίλυση του στοιχειώδους αυτού προβλήματος είναι το ΥΠΕΧΩΔΕ. Επί δύο έτη έγραφα και τηλεφωνούσα σε αρμοδίους και υφυπουργούς. Πέρασαν ακόμη δύο χρόνια και τώρα το ΥΠΕΧΩΔΕ δημιούργησε διαγραμμίσεις σε έναν ήδη στενό δρόμο, αλλά δεν τοποθετεί φανάρια. Πόσοι τραυματίες ή νεκροί φοιτητές χρειάζονται για την εφαρμογή του προφανούς; Τρίτο παράδειγμα και τραγικό. Η οδός Χανίων- αεροδρομίου και η οδός Σούδας- αεροδρομίου συμβάλλουν υπό οξεία γωνία. Στο σημείο της συμβολής επιτρέπεται εξαπλή κυκλοφορία

ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΑ

Ο μέσος Έλληνας γραφειοκράτης ή αποφασίζων, μόλις καλυφθεί πίσω από μια στοίβα χαρτιών και διατάξεων, χάνει απολύτως όλες τις αισθήσεις του

από και προς κάθε ένα από τα τρία σημεία χωρίς διαγραμμίσεις ή φανάρια. Επί δύο έτη έκανα γραπτά και προφορικά διαβήματα στον γενικό γραμματέα Περιφέρειας Κρήτης κ. Τσόκα για να λάβει μέτρα, επειδή γίνονται συχνά δυστυχήματα, ενίοτε θανατηφόρα. Σχεδόν τέσσερα χρόνια αργότερα δεν έχει υπάρξει καμιά βελτίωση. Έχουν υπάρξει όμως τραυματίες και νεκροί. Οι τελευταίοι προ ημερών.

Το Σάββατο 21 Ιουλίου ένας 47χρονος Γάλλος τουρίστας και ένας 22χρονος Αλβανός εργάτης έχασαν τη ζωή τους στον κόμβο της συμβολής. Η 17χρονη κόρη του Γάλλου τραυματίστηκε σοβαρά. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα δύο οικογένειες έγιναν πρωταγωνιστές ανείπωτης τραγωδίας επειδή οι γραφειοκράτες μας είναι κουφοί και ανίκανοι.

Πάντα οι δρόμοι της χώρας με μπερδεύουν κυριολεκτικά και μεταφορικά. Άλλοι ανήκουν στην ευθύνη των δήμων, άλλοι της περιφέρειας, ενώ κάποιες επεμβάσεις είναι της αρμοδιότητας του ΥΠΕΧΩΔΕ στην Αθήνα. Τέτοιο κεντρικό έλεγχο θα ζήλευαν ο Στάλιν και ο Μάο. Η σήμανση ή είναι ανύπαρκτη ή οι πινακίδες είναι μικρές, κατάλληλες μόνο για άτομα με οξύτατη όραση, ή απαιτεί ειδική γνώση γεωμετρίας για να γίνει κατανοητή. Οι λίγες εξαιρέσεις κάνουν τον κανόνα οδυνηρότερο. Αν κανείς απευθυνθεί στον δήμο για κάποιο οδικό πρόβλημα, συνήθως παίρνει την απάντηση ότι είναι αρμοδιότητα κάποιου άλλου φορέα. Κι όταν φτάσει στον πραγματικό αρμόδιο, αν του επιτραπεί, παίρνει την τελική απάντηση ότι ή δεν υπάρχουν χρήματα ή ότι οι διαδικασίες επίλυσης είναι εν εξελίξει.

O Πρωθυπουργός μιλάει για μεταρρυθμίσεις αλλά όταν ταξιδεύει οδικώς, του ανοίγουν δρόμο τα περιπολικά. Δεν ξέρω πώς να μιλήσω για τις μεταρρυθμίσεις στους τραυματίες ή στους συγγενείς των νεκρών της γειτονιάς μου. Πώς να τους πω ότι ο μέσος Έλληνας γραφειοκράτης ή αποφασίζων, μόλις καλυφθεί πίσω από μια στοίβα χαρτιών και διατάξεων, χάνει απολύτως όλες τις αισθήσεις του.

Ακούω τον Πρωθυπουργό και τους υπουργούς του να κατηγορούν τους προκατόχους τους για τα δεινά της χώρας με ύφος ενάρετων ανθρώπων. Ενίοτε έχουν δίκιο. Πότε όμως θα αναλάβουν κι αυτοί το δικό τους μερίδιο ευθύνης; Άλλωστε κι αυτοί μεγάλωσαν στην ίδια χώρα της γραφειοκρατικής αδιαφορίας. Της αδιαφορίας που οδηγεί στους τραυματίες του Πολυτεχνείου Κρήτης, στους νεκρούς του κόμβου Χανίων- Σούδας, στις καθημερινές τραγωδίες που οι πολίτες κάθε νομού βιώνουν διαρκώς και που για τους γραφειοκράτες δεν είναι τίποτα άλλο από μια στατιστική παράμετρος. Ο Γιάννης Α. Φίλης είναι καθηγητής του Πολυτεχνείου Κρήτης