[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] «Θα είμαστε κοντά σας στις 31 Αυγούστου»

Η Αθήνα άδειασε. Αυτό βέβαια δεν αποτελεί είδηση. Τις ημέρες του Δεκαπενταύγουστου, άλλωστε, λίγοι είναι αυτοί που μένουν στο κλεινόν άστυ. Έστω κι αυτοί που δεν μπόρεσαν να φύγουν για διακοπές πολλές εβδομάδες, αυτή τη μέρα θα την περάσουν στην παραλία και στην εξοχή. Ωστόσο, η διαπίστωση της άδειας πρωτεύουσας έχει τα θετικά και τα αρνητικά της, τα υπέρ και τα κατά.

Πρώτο θετικό; Μέσα σε ελάχιστα λεπτά βρίσκεσαι στον προορισμό σου, χωρίς να βρίζεσαι με τους άλλους οδηγούς και να περνάς ώρες από τη ζωή σου κολλημένος στο αυτοκίνητο σε μια ατελείωτη ουρά. Αλλά και το γεγονός ότι πλέον μπορείς να επιλέγεις πού να παρκάρεις, αυτό κι αν είναι θείο δώρο για τους κατοίκους των περιοχών σαν τη δική μου, όπως στο Παγκράτι, στου Ζωγράφου και στους Αμπελόκηπους. Κι άλλα πολλά υπέρ μπορώ να σκεφτώ στο λεπτό. Υπάρχουν όμως και πολλά αρνητικά. Πέρα από τη μελαγχολία που σου δημιουργείται από το γεγονός ότι ούτε θηλυκιά γάτα δεν πετυχαίνεις στον δρόμο, τι γίνεται όταν θέλεις να πάρεις τσιγάρα ή ένα χυμό από το περίπτερο; Όταν περπατάς στον δρόμο και θες ένα μπουκαλάκι νερό; Όταν τελειώνει η ζάχαρη στο σπίτι και πρέπει απαραιτήτως να φτιάξεις καφέ; «Θα είμαστε κοντά σας στις 31 Αυγούστου. Καλό καλοκαίρι!». Αυτό γράφουν οι αυτοσχέδιες ταμπελίτσες στις πόρτες των μίνι μάρκετ και των περιπτέρων. Εμ, βέβαια, και ο περιπτεράς της γειτονιάς ή ο ιδιοκτήτης του ψιλικατζήδικου απέναντι άνθρωποι είναι κι αυτοί και έχουν ανάγκη από ξεκούραση. Έφυγαν για διακοπές, λοιπόν. Το θέμα όμως είναι ότι εμείς που μείναμε εδώ πρέπει να κάνουμε χιλιόμετρα επί χιλιομέτρων για να βρούμε κάποιο περίπτερο ανοιχτό ή κάποιο μίνι μάρκετ που δεν κατέβασε τα ρολά φέτος. Ταλαιπωρία μεγάλη, ιδίως όταν ζεις σε περιοχή κάπως απομακρυσμένη.

Ωραία η Αθήνα το καλοκαίρι, αλλά μήπως κι εμείς να φροντίζαμε του χρόνου να πάρουμε άδεια τον Αύγουστο;