[ Δρόμοι ]

«Με τορνευτό…
… κρατήρα μοιάζει ο αφαλός σου, που δεν του λείπει το κρασί. Με θημωνιά σιτάρι η κοιλιά σου, που τη φράζουν κρίνα». (Άσμα Ασμάτων 7, 3). Με το ανθρώπινο σώμα δεν ξέρει κανείς από πού να αρχίσει και πού να τελειώσει. Ο βασιλιάς Σολομώντας δεν δείχνει να είχε ιδιαίτερη προτίμηση.

Κάποιοι άλλοι…
… προτιμούν τα πόδια. Όπως ο Γιαπωνέζος που είχε συλληφθεί πριν από μερικά χρόνια στην πόλη Ούζου να κλέβει γόβες. Έκρυβε 440 στην ντουλάπα του σπιτιού του. Αλλά γιατί έκλεβε μόνο τις αριστερές; Δεν αποκάλυψε ποτέ γιατί προτιμούσε το αριστερό γυναικείο πόδι. Όσο για τις γυναίκες της Ολλανδίας, μπορούν τώρα πια να χαίρονται ξένοιαστες τον λιγοστό ήλιο στις ολλανδικές παραλίες, χωρίς τον Καζανόβα που τους έγλειφε τα δάχτυλα των ποδιών παρά τη θέλησή τους. Τον συνέλαβε η αστυνομία, αλλά όταν διαπιστώθηκε ότι δεν υπήρχε νόμος που να καλύπτει αυτό το αδίκημα, η Βουλή έβαλε μπροστά να ψηφίσει τη σχετική νομοθεσία.

Ένας μεγάλος…
… καλλιτέχνης όπως ο ζωγράφος Γουσταύος Κουρμπέ ή ένας μεγάλος συγγραφέας όπως ο Φίλιπ Ροθ μπορεί φυσικά να βγάλει κάτι πολύ μεγάλο ακόμη και από ένα σχετικά μικρό μέλος του ανθρώπινου σώματος (αν και οι περισσότεροι από εμάς τους κοινούς θνητούς ξημεροβραδιαζόμαστε με τη σκέψη πώς θα βάλουμε κάτι σε αυτό). Υπάρχει βέβαια και ο Βρετανός συνάδελφος Μάικλ Σιμς, που έγραψε ένα βιβλίο για το ανθρώπινο σώμα («Ο ομφαλός του Αδάμ»), ξοδεύοντας 368 σελίδες για να μας πει πως «τα γεννητικά όργανα είναι τα εξωτερικά όργανα αναπαραγωγής του ανθρώπου». Πριν από πεντακόσια χρόνια, ο Γάλλος Κλεμάν Μαρό είχε γράψει πολύ πιο τολμηρά «Ανατομικά τραγουδάκια για το γυναικείο σώμα», όπως τα «Ωραία βυζάκια». Και πριν από εκατόν πενήντα χρόνια, ο ζωγράφος Γουσταύος Κουρμπέ τα είχε δείξει όλα ζωγραφίζοντας την «Προέλευση του κόσμου», μια γυμνή γυναίκα με ανοιχτά πόδια (για ένα διάστημα ο πίνακας βρισκόταν στην κατοχή του ψυχαναλυτή Ζακ Λακάν, που τον είχε τοποθετήσει σε μια συρόμενη πόρτα του ιατρείου του). Φυσικά, η αναδρομική έκθεση των έργων του Κουρμπέ που γίνεται τώρα στο Παρίσι δεν αναμένεται να προκαλέσει τον σάλο που είχε ξεσηκώσει πριν από μερικά χρόνια στο Ντιτρόιτ. Εκεί η αστυνομία είχε κατεβάσει την «Προέλευση του κόσμου» από τον τοίχο, επειδή είχε θεωρηθεί άσεμνο θέαμα για τα ήθη της πόλης όπου κάποτε ανθούσε η Μαφία. Για το περιστατικό είχε γράψει τότε η συγγραφέας Μπία Λόου. Δεν υπάρχει αμφιβολία, έγραφε, πως η πρόθεση του ζωγράφου Γουσταύου Κουρμπέ ήταν να ερεθίσει το κατεστημένο της Γαλλίας του 1866. Αν ερεθίζει και το σημερινό, τότε είναι δυο φορές προς τιμήν του.

Πολλές φορές…
… ξοδευόμαστε σε εκείνο που είναι μακριά μας και παραβλέπουμε αυτό που είναι μπροστά μας, το σώμα μας. Και όμως, φτάνει μονάχα να απλώσουμε το χέρι για να βρεθούμε στο κέντρο του κόσμου.