Λάμψεις στον ουρανό μας

Σ΄ ΕΝΑ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ κάπου στο Θιβέτ αποφασίζουν να καταμετρήσουν τα ονόματα του Θεού, πιστεύοντας ότι αυτά είναι ο μόνος λόγος ύπαρξης του Σύμπαντος. Έτσι, οι μοναχοί αγοράζουν έναν υπερσύγχρονο ηλεκτρονικό υπολογιστή για να επιταχύνουν τη διαδικασία. Σκληροτράχηλοι ειδήμονες της τεχνολογίας πηγαίνουν στο μοναστήρι προκειμένου να βοηθήσουν τους μοναχούς να στήσουν το μεγάλο μηχάνημα και να το θέσουν σε λειτουργία. Βρίσκουν εξόχως φαιδρή την ιδέα της καταγραφής και αναρωτιούνται πώς θα αντιδράσουν οι μοναχοί άπαξ και ολοκληρωθεί το έργο και συνεχίσει να υπάρχει μια χαρά το Σύμπαν. Και έτσι, μόλις τελειώνουν με ό,τι έχουν να κάνουν, αποχωρούν με ελαφρά πηδηματάκια. Αργότερα, στο αεροπλάνο εικάζουν ότι ο υπολογιστής θα πρέπει να έχει ολοκληρώσει το έργο του. Κοιτάζουν από το παράθυρο τον νυχτερινό ουρανό, όπου το ένα μετά το άλλο, πολύ αθόρυβα, τα άστρα σβήνουν…

ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ διηγείται ο Σαλμάν Ρούσντι κάθε φορά που τον ρωτούν τι σημαίνει πίστη. Όπως λέει, του την διηγήθηκε ένας μοναχός στην Καλκούτα όταν ο συγγραφέας, που καταδικάστηκε σε θάνατο από τους Ιρανούς μουλάδες για τους «Σατανικούς στίχους», είχε μαζί του μια συζήτηση για τη ζωή, τον θάνατο και όλα τα ενδιάμεσα.

ΣΕ ΜΙΑ ΒΕΡΑΝΤΑ στην Κυψέλη ατενίζουμε τις άλλες βεράντες- φωτισμένα καράβια στην αθηναϊκή νυχτερινή θάλασσα: απέναντι μια παρέα παίζει κιθάρα, λίγο πιο πάνω μια οικογένεια μεταναστών καταναλώνει μπίρες και ιστορίες, στο διπλανό ρετιρέ μια φωνακλάδικη παρέα μαλώνει πάνω στον ενθουσιασμό της μπιρίμπας. Μελετάμε τους φίλους που ξαπλωμένοι σε παραλίες την ίδια ώρα κοιτούν τα αστέρια, τους αγαπημένους τους ή και τα δύο μαζί. Υπάρχει νόημα σε όλα αυτά; αναρωτιόμαστε. Υπάρχει κάτι κοινό στο οποίο όλοι εμείς να πιστεύουμε τόσο, ώστε να μας προτρέπει κάθε μέρα να σηκωνόμαστε από το κρεβάτι μας; Τι είναι αυτό που κάνει τ΄ άστρα στον νυχτερινό ουρανό του καθενός μας να λάμπουν;

ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΑΡΚΕΤΑ ΧΡΟΝΙΑ, σ΄ ένα χωριό του Καυκάσου, ένας υπεραιωνόβιος Ρώσος ατένιζε το επιβλητικό βουνό, προσπαθώντας να απαντήσει στην ίδια ερώτηση: «Η ζωή, φυσικά, δεν έχει κανένα νόημα», γύρισε και μου είπε έπειτα από μακρά σιωπή. «Γιατί, αν ξέραμε το νόημά της, δεν θα ήμασταν ελεύθεροι. Θα καταντούσαμε σκλάβοι αυτού του νοήματος. Μόνο δώρα μπορεί να μας κάνει: φυλλοκάρδια, γέλια και δάκρυα». Από την ταβέρνα του χωριού ακούστηκε εκείνη τη στιγμή, λες και κάποιος αόρατος συνομιλητής διαφωνούσε, ένα γνωστό ρωσικό παραδοσιακό τραγούδι: «Σ΄ όλη τη ζωή δεν κλαίει μάταια η καρδιά, δεν πονάει μάταια η ψυχή». Κι έτσι, απάντηση δεν πήραμε…

ΠΙΣΩ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ, τα πράγματα δεν φαίνονται πιο σαφή επί του θέματος. «Είναι η ζωή μια θάλασσα κι εμείς καπεταναίοι», αρχίζουν το τραγούδι οι απέναντι κι εμείς γεμάτοι απορίες μπροστά στη μάλλον άσκοπη πολυσημία της ζωής λέμε ν΄ αγιάσει το στόμα σου, γείτονα, σαλπάρουμε ακόμα κι αν δεν ξέρουμε το γιατί κι ακολουθούμε το τραγούδι που καλύπτει τον άδειο κατά τ΄ άλλα δρόμο. Οι θιασώτες της μπιρίμπας έχουν κάνει αρκετές χιλιάρες φαίνεται, σβήνουν το φως κι ενώνουν δειλά κι αυτοί το μουρμουρητό τους μαζί μας. Κι έτσι πλέουμε όλοι μαζί. Για λίγο.

Χωρίς απαντήσεις. Χωρίς ερωτήσεις. Χωρίς ανάγκη για κανένα από τα δύο.