Δίκτυο

«Ανεκτίμητα» ενός εκατ. ευρώ

Μέρα μεσημέρι έκαναν φτερά από το Μουσείο Καλών Τεχνών της γαλλικής Νίκαιας τέσσερις σπάνιοι πίνακες με τις υπογραφές των Μονέ, Μπρίγκελ και Σίσλεϊ. Δύο μάλιστα από τα έργα είχαν πέσει θύμα κλοπής και πριν από εννέα χρόνια αλλά εντοπίστηκαν εντός εβδομάδος, ενώ πίσω από τα σίδερα βρέθηκε αργότερα ως υπεύθυνος της κλοπής ένας εκ των επιμελητών του μουσείου. Οι μασκοφόροι στην τωρινή τους επίθεση μάλιστα φέρονται να προσπάθησαν να αφαιρέσουν πέντε πίνακες. Άνθρωποι του μουσείου θεωρούν τα κλοπιμαία ανεκτίμητης αξίας και πιστεύουν ότι επειδή πρόκειται για πασίγνωστα έργα δεν θα είναι δυνατή η πώλησή τους. Επειδή όμως άλλα τα μάτια των επιμελητών κι άλλα των αστυνομικών, οι τελευταίοι απεφάνθησαν πως η αξία των κλοπιμαίων φτάνει το ένα εκατομμύριο ευρώ. Διότι και τα ανεκτίμητα την έχουν την τιμή τους, αναλόγως της οπτικής γωνίας που τα αντικρύζουμε.


Επιχορηγήσεις – μαϊμού…

Συνεχίζεται η δραστηριότητα του Υπουργείου Πολιτισμού στο χώρο του θεάτρου. Με εξαγγελίες, ανακοινώσεις συμβουλίων, υποσχέσεις… Για την ταμπακέρα κουβέντα όμως. Και εννοώ τις επιχορηγήσεις θεάτρου. Η τελευταία δόση στους πρώην «διετούς προγραμματισμού» θιάσους για τη σεζόν 2005– 2006 δεν έχει ακόμα καταβληθεί! Η καταβολή της κανονικά θα έπρεπε να έχει γίνει τον Απρίλιο του 2006. Και είμαστε στον Αύγουστο του 2007! Φανταστείτε τι έχει να γίνει με τις επιχορηγήσεις του 2006- 2007… Παρωδία. Επιχορηγήσεις- μαϊμού!

Όσο για τους περί θεάτρου συμβούλους του υπουργού Πολιτισμού και τους «καθ΄ ύλην αρμόδιους» γενικούς διευθυντές, ένα πράμα σαν τον θρυλικό Παναή από τα Μέγαρα: μην τους είδατε, μην τους απαντήσατε. Εξαφανισμένοι από γραφεία και τηλέφωνα. Εξαφανισμένοι από προσώπου γης. Κάτι σαν να καταζητούνται. Κάπως αλλιώς μας τα λέγατε κ. Βουλγαράκη μου…


Η ώρα της περιφέρειας

«Παγωμένο» τοπίο η μουσική κίνηση της πρωτεύουσας. Οι δισκογραφικές κρέμασαν το τυπικό ταμπελάκι «κλειστόν λόγω διακοπών», αφού έβαλαν σε τάξη τα πρώτα του φθινοπώρου και οι καλλιτέχνες είναι καλά και στέλνουν χαιρετίσματα από την περιφέρεια. Κλασικό σκηνικό Αυγούστου, δηλαδή. Έτσι όπως περνάνε μπροστά μου όμως οι ειδήσεις για συναυλίες εδώ κι εκεί, στην Τήνο και στο Ηράκλειο και στη Ρόδο και στην Σέριφο και αλλού επίσης, σκέφτομαι πόσο πιο καλά θα ήταν αυτή την υπερδραστηριότητα του καλοκαιριού να την ισορροπούσε λίγο μια κάποια συνέπεια τους άλλους μήνες. Όταν η Αθήνα – και η Θεσσαλονίκη μαζί- βουλιάζουν από παραστάσεις, συναυλίες και προγράμματα. Που και αυτά με λίγη προσπάθεια και θέληση θα μπορούσαν και τότε να ταξιδεύουν. Ο κόσμος άλλωστε, το μήνυμα της αποκέντρωσης το έχει πάρει. Και ήδη έχει αρχίσει να το κάνει πραγματικότητα. Αργά, αλλά σταθερά.