[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Γίναμε Ευρώπη

Κομψές, καλοντυμένες, έχουν πιάσει κουβεντούλα στο βαγόνι του Μετρό.

«Φοβεροί οι Ιταλοί. Αυτές οι οτοστράντες… Χιλιόμετρα κάναμε και δεν είχε ένα σαμαράκι ο δρόμος». «Κάτι σαν τη δική μας την Αττική Οδό;». «Ας πούμε, αλλά φαντάσου πως έχουν δρόμους αυτού του επιπέδου εδώ και χρόνια. Και κάτι τούνελ. Βαρεθήκαμε να τα διασχίζουμε μέχρι να φτάσουμε στο βορρά». «Σαν τα δικά μας;». «Ναι, αλλά πιο πολλά. Αλλά εκεί που τους “τρώμε” είναι το Μετρό. Το δικό μας είναι σύγχρονο. Καθαρό. Καινούργιο. Το δικό τους παλιό, βρώμικο…». Και εκεί που το λέει η κουβέντα περί καθαρού και σύγχρονου η κομψή κυρία ανοίγει την ακριβή τσαντούλα της με τρόπο- ομολογουμένως- κόβει ένα κομματάκι φρεσκοψημένο κουλουράκι Θεσσαλονίκης και το μασουλάει αφήνοντας μερικά σουσαμάκια να πέσουν στο πάτωμα. Και συνεχίζει. «Γίναμε Ευρώπη, παιδί μου. Τελείωσε». Ο πρώην καθαρός συρμός φτάνει στο Σύνταγμα και φωνή εκ μεγαφώνου ενημερώνει πως «απαγορεύεται η κατανάλωση ποτών και τροφίμων». Η κυρία όμως τελειώνει με την άνεσή της το κουλουράκι- να της φύγει και η λιγούρα- και συνεχίζει να μοιράζεται με τη φίλη της τις εντυπώσεις της από την Ιταλία μεγαλοφώνως, ενώ ανεβαίνουν πλάιπλάι- μη χαλάσει και η παρέα- την κυλιόμενη σκάλα. «Παρακαλείστε όταν χρησιμοποιείται τις κυλιόμενες σκάλες να στέκεστε δεξιά…», φωνάζει η ταλαίπωρη φωνή (που έγινε βοώντος εν τω Μετρώ) από το μεγάφωνο. Πού να την ακούσει όμως η Ευρωπαία κομψευόμενη που δεν λέει να βάλει γλώσσα μέσα της. Διότι είπαμε είναι μόνο κωφή, όχι και άλαλη.

«Συγγνώμη, να περάσω;», τολμά να την διακόψει μια νεαρά στην προσπάθειά της να ανέβει από την αριστερή πλευρά της σκάλας. «Άμα βιάζεσαι (στον ενικό) να πας από τη σκάλα. Δεν ανεβαίνει ο κόσμος την κυλιόμενη», απαντά ενοχλημένη η κυρία. «Μα, καλά, δεν ακούτε; Τώρα είπαν από το μεγάφωνο…». «Να μην αντιμιλάς σε μεγαλύτερους δεν σε έμαθαν; Ανάγωγη», ανταπαντά θιγμένη η κατέχουσα τους ευρωπαϊκούς τρόπους κυρία. Αλλά πού να καταλάβει το κοριτσάκι κυρία μου πως Ευρωπαία γεννιέσαι, δεν γίνεσαι;