[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Στο Δέλτα αριστερά

Με το κέντρο της Αθήνας δεν μασάω. Θέλω να πω, μια χαρά κέντρο το βρίσκεις αν είσαι γενικά ο άνθρωπος που βλέπει το ποτήρι μισογεμάτο, αλλά ώς εκεί. Ούτε καν ώς εκεί μπορώ να πω. Αυτό το παραμύθι ότι είναι πολύ τρέντι (το μεταφέρω όπως το άκουσα) και μαζεύονται όλες οι πάρα πολύ ωραίες φατσούλες (επίσης όπως το άκουσα) στους δρόμους και πιάνουν στασίδι στα πεζοδρόμια με μια μπίρα, οκέι, ευχαριστώ, αλλά δεν θα πάρω. Αυτό που προτιμώ να πάρω είναι ο δρόμος προς τον Νότο. Βλέπε, παραλία. Ήδη «βλέπω» απέναντι τις πάρα πολύ ωραίες φατσούλες του κέντρου να με κοιτάνε με περιφρόνηση- ίσως και να την αξίζω. Δεν μπορείς να είσαι με όλους. Οι Βου Που, έτσι κι αλλιώς, δεν θέλουν να με ξέρουν- είναι μια παλιά βεντέτα που κρατάει καλά σαν σίριαλ που ο ειρμός του έχει χαθεί μέσα στον χρόνο. Ο τόπος είναι χωρισμένος. Συγγρού και Κηφισίας δεν πρόκειται ποτέ να ενωθούν (μεγάλο λόγο, βέβαια, ας μη λέω, ποτέ δεν ξέρεις τώρα που άρχισαν να λειώνουν και οι πάγοι).

Τον μήνα Αύγουστο, το κέντρο της πόλης είθισται να παίρνει μια στροφή προς το προάστιο. Αλλά αυτό δεν είναι να το δένει κανείς και για σίγουρο. Προχτές που εγώ το θεώρησα δεδομένο, ξέμεινα να οργώνω για ώρα τα ίδια τετράγωνα (έλειπαν και οι ωραίες φατσούλες) για να βρω μια θέση πάρκινγκ, που πίστευα πως κάποιος θα είχε αφήσει πίσω του φεύγοντας για διακοπές. Αλλά την είχε πάρει μαζί του. Αν κάτι ξέχασαν πίσω τους όσοι έφυγαν για νησιά και εξοχές, είναι τα κτίρια-φούρνοι, η πόλη-φωτιά και οι καυτοί δρόμοι, σε ένα αμπαλάζ με εσάνς κέντρου από τα σκουπίδια που περισσεύουν, τα οποία πάντα περισσεύουν, ποτέ δεν παρουσιάστηκε έλλειψη.

Έχω φτάσει, λοιπόν, στο Δέλτα, κάνω δεξιά για να βγω αριστερά και αυτόματα περνάω στην επόμενη πίστα, όπου τα Νότια Προάστια κάνουν τη σαρωτική επίθεσή τους στο ισχυρό μπλοκ Κέντρου- Βου Που. Εδώ τελειώνουν τα ψέματα- τι; πρέπει να το συλλαβίσω; αρχίζει από “θ” με εφτά γράμματα. Σωστά. Τη θάλασσα χαζεύω κολλημένη στην παραλιακή, μαζί με τόσους άλλους κολλημένους με τον Νότο. Τρέμω μόνο στην ιδέα μην προκύψουν κι εδώ τα πρότζεκτ Βου Που και τα τρέντι του κέντρου. Τις πολύ ωραίες φατσούλες τις δέχομαι.