[ Δρόμοι ]

Διηγείται…
… βασανιστήρια τόσο φρικτά, που σε πονάει το κορμί σου μόνο να τ΄ ακούς. Ο Ασράφ Αλχαζούζ, ο παλαιστινιακής καταγωγής γιατρός που μαζί με πέντε Βουλγάρες νοσοκόμες κατηγορήθηκαν από τις λιβυκές αρχές ότι μόλυναν με τον ιό του ΑΙDS 400 παιδιά, καταγγέλλει ότι οι βασανιστές του όχι μόνο τον βίασαν επανειλημμένα, αλλά προσπάθησαν να βάλουν τρία σκυλιά να κάνουν το ίδιο. «Έλεγαν ότι στην Αφρική είχαν κάνει πειράματα με πιθήκους και ότι εκείνοι θα τα έκαναν με σκυλιά. Αλλά δεν το κατάφεραν». Η συζήτηση με την απεσταλμένη της «Ελ Παΐς» λαμβάνει χώρα στην κατοικία Μπογιάνα, είκοσι χιλιόμετρα μακριά από τη Σόφια, που την παραχώρησε η βουλγαρική κυβέρνηση στην ομάδα για να αναπαυτεί και να γευτεί τις πρώτες ώρες ελευθερίας.

«Έζησα…
… και είδα τις χειρότερες πλευρές του ανθρώπινου είδους», λέει ο 38χρονος Ασράφ, που έχει πάρει τη βουλγαρική υπηκοότητα…

«Με είχαν επί μήνες στα γόνατα, με χειροπέδες. Αν με έπαιρνε ο ύπνος και έπεφτε το κεφάλι μου μπροστά, με ξυπνούσαν με κλωτσιές. Τα ζώα έχουν περισσότερη ηθική από αυτούς». Ο Παλαιστίνιος γιατρός συνελήφθη τον Φεβρουάριο του 1999 στη Βεγγάζη και άρχισαν να τον κτυπούν από την πρώτη στιγμή. Ύστερα από πολύωρες ανακρίσεις, τον μετέφεραν στην Τρίπολη στο πορτ-μπαγκάζ ενός αυτοκινήτου, μια απόσταση 1.500 χιλιομέτρων. Εκεί τον κτυπούσαν επί τρία μερόνυχτα, για να τον μεταφέρουν στη συνέχεια σε ένα κέντρο εκπαίδευσης σκυλιών, όπου τον έκλεισαν σ΄ ένα κελί μαζί με τρία σκυλιά. Στο κελί αυτό έμεινε μέχρι τις 17 Απριλίου του 2000. Βασάνιζαν τις νοσοκόμες μπροστά του και βασάνιζαν εκείνον μπροστά τους.

Οι λιβυκές…
… αρχές ζητούσαν λεπτομέρειες για τη συνωμοσία που υποτίθεται ότι είχαν στήσει οι μυστικές υπηρεσίες των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ, για να μολύνουν με ΑΙDS τα παιδιά της χώρας. «Ήταν όλα παράλογα. Ο στόχος ήταν να απαλλαγούν οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι από τις ευθύνες τους για την επιδημία του ΑΙDS που ξέσπασε μεταξύ των παιδιών. Αν υπέγραψα; Φυσικά και υπέγραψα ό,τι μου έδωσαν! Ήμουν διαλυμένος. Δέχθηκα όλα όσα μου ζήτησαν, γιατί απείλησαν να βιάσουν μπροστά μου τις μικρότερες αδελφές μου. Ήμουν ο πιο ευάλωτος απ΄ όλους: ένας Παλαιστίνιος χωρίς διαβατήριο, χωρίς χώρα και χωρίς κυβέρνηση. Ο πιο ευάλωτος, αλλά και ο πιο δυνατός, αφού είμαι ο μόνος από την ομάδα που μιλά αραβικά και οι Άραβες σε όλο τον κόσμο θα ακούσουν σύντομα στη γλώσσα τους αυτά που έχω να πω». Δεν ξαναείδε τις νοσοκόμες παρά στις 24 Ιουλίου, όταν επιβιβάστηκαν στο αεροπλάνο που τους μετέφερε στη Σόφια.

«Ήξερα…
… ότι η σωτηρία μου θα ερχόταν από την Ευρώπη», λέει ο Παλαιστίνιος γιατρός. «Στον αραβικό κόσμο δεν υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα και κανείς δεν κούνησε το δακτυλάκι του για μένα. Όλα τα χρωστάω στη Δύση, στη χριστιανική αλληλεγγύη και στις διεθνείς Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις. Η Ευρώπη δεν πρέπει να ξεχάσει την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Λιβύη».