«Πετάμε με 50 βαθμούς στο κόκπιτ»

Θερμοκρασίες που φτάνουν στο κόκπιτ έως και τους 50 βαθμούς Κελσίου, αναταράξεις που βγάζουν το αεροσκάφος εκτός πορείας, περιορισμός του οπτικού πεδίου από τους καπνούς, βουτιές μέχρι τα δέκα μέτρα από το έδαφος. Μετά προσθαλάσσωση για υδροληψία και πάλι από την αρχή.

Κάπως έτσι είναι η τυπική ημέρα ενός χειριστή Καναντέρ CL-215 φέτος το καλοκαίρι.

«Δύο είναι οι βασικοί κίνδυνοι που αντιμετωπίζουμε: Ο πρώτος, τη στιγμή που ακουμπάει το αεροπλάνο στην επιφάνεια της θάλασσας για να βάλει νερό στις δεξαμενές. Είναι πολύ σπάνιο τους καλοκαιρινούς μήνες με τις καιρικές συνθήκες που επικρατούν στην Ελλάδα να βρεις ήρεμη

ΑΠΟ ΤΑ 22 ΤΑ 13 ΕΙΝΑΙ ΠΑΛΙΑ

Από τα 22 Καναντέρ τα 13 είναι παλαιού τύπου και δεν μπορούν να πετάξουν όταν οι θερμοκρασίες ξεπερνούν τους 38 βαθμούς

θάλασσα. Ο κυματισμός και οι επιφανειακοί άνεμοι είναι εχθροί του χειριστή Καναντέρ. Υπάρχει περίπτωση η θάλασσα να φαίνεται σχετικά καλή και με το που ακουμπήσεις να σε πετάξει επάνω. Πολλές φορές από αλλού φυσάει ο άνεμος και από αλλού έρχεται το κύμα, με αποτέλεσμα να πλαγιολισθαίνει το αεροπλάνο και να μην ξέρεις πού πατάς και πού βρίσκεσαι». Ο αντισμήναρχος Μάμας Κρασσάς, αξιωματικός επιχειρήσεων της 355 Μοίρας Τακτικών Μεταφορών όπου υπάγονται τα 13 παλαιά Καναντέρ, συμπληρώνει φέτος 23 χρόνια πτήσεων. «Επίσης επικίνδυνη είναι η ώρα της ρίψης. Πάνω από τη φωτιά η πυκνότητα του αέρα αλλάζει απότομα και νιώθεις κάτι να σε τραβάει προς τα κάτω: είναι τα αρνητικά τζι, όπως τα ονομάζουμε. Αυτό είναι πολύ επικίνδυνο- όταν κατεβαίνεις σε ύψος 10 μέτρων από το έδαφος και η ταχύτητά σου είναι 200 χιλιόμετρα την ώρα, πρέπει να αντιδράσεις σε κλάσματα του δευτερολέπτου, αλλιώς…» λέει ο αξιωματικός επιχειρήσεων.

Στα όρια της αφυδάτωσης
Από τα 22 συνολικά Καναντέρ που υπάρχουν στην Ελλάδα, τα 13 είναι παλαιού τύπου και δεν μπορούν να σηκωθούν από το έδαφος όταν οι θερμοκρασίες ξεπερνούν- όπως αυτές τις μέρες – τους 38 βαθμούς Κελσίου. Επιπλέον, σε αντίθεση με τα προηγμένα CL-415, τα παλαιά CL-215 δεν διαθέτουν κλιματισμό, με αποτέλεσμα οι θερμοκρασίες να αυξάνουν επικίνδυνα για τους χειριστές τους όταν προσεγγίζουν το μέτωπο της πυρκαγιάς: «Στο κόκπιτ η θερμοκρασία έχει φτάσει και τους 50 βαθμούς Κελσίου πάνω από φωτιά. Ο ιδρώτας που χύνουμε σε τέτοιες συνθήκες είναι απερίγραπτος. Φτάνουμε στα όρια της αφυδάτωσης- γι΄ αυτό και πάντα μαζί μας παίρνουμε δύο μπουκάλια νερό ο καθένας. Εκείνη τη στιγμή δεν το καταλαβαίνεις από την ένταση. Όταν όμως προσγειωνόμαστε τότε καταλαβαίνουμε τι έχει συμβεί στο σώμα μας. Είμαστε μούσκεμα στον ιδρώτα, νιώθουμε τα γόνατά μας να έχουν κοπεί», λέει ο κ. Κρασσάς.

«Εγώ βάζω μία μπαντάνα για να μην μπαίνει ο ιδρώτας στα μάτια μου ώστε να μπορώ να βλέπω την ώρα της ρίψης. Όλοι μας έχουμε βρει διάφορες πατέντες. Άλλοι βάζουν καπελάκι, άλλοι χρησιμοποιούν πετσέτα», αναφέρει ο σμήναρχος Σεραφείμ Χαρατσής, που επιχείρησε στην πλειονότητα των πυρκαγιών του τελευταίου 15ημέρου.

Ωστόσο, όπως υποστηρίζουν οι χειριστές των CL-215, που από τις 20 Ιουνίου συμπλήρωσαν 510 ώρες πτήσεων- χρόνος ρεκόρ για τόσο παλαιά αεροπλάνα, αναφέρουν-, η φετινή χρονιά δεν ήταν η πιο δύσκολη των τελευταίων δεκαετιών.


«Δεν θα ξεχάσω την Πεντέλη»

«ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΧΡΟΝΙΕΣ και από τη φετινή ήταν το 1992, το ΄93 και το ΄94. Το ΄97 είχε μια έξαρση και μετά το 2000. Από τότε μέχρι σήμερα δεν είχαμε τόσο μεγάλες καταστροφές», λέει ο σμηναγός Παναγιώτης Καπετάνης. «Με τίποτα όμως δεν θα ξεχάσω την πυρκαγιά της Πεντέλης το 1996. Είχε τόσο δυνατούς ανέμους και τόσο μεγάλη θερμότητα, που όσο χαμηλά και να κατεβαίναμε το νερό παρασυρόταν και εξατμιζόταν πριν ακουμπήσει στο έδαφος. Δεν μπορούσαμε να κάνουμε απολύτως τίποτα. Η Πάρνηθα φέτος δεν ήταν έτσι. Στην Πεντέλη από το μεσημέρι μέχρι το βράδυ είχε καεί όλο το βουνό», αναφέρει ο σμηναγός. Ως ιδιαίτερης δυσκολίας πυρκαγιές φέτος, οι χειριστές των εναέριων μέσων κατάσβεσης περιγράφουν αυτές στη Σαλαμίνα, την Κόρινθο και την Πάρνηθα, λόγω των ισχυρών ανέμων, του μεγάλου αριθμού των πύρινων μετώπων και του μεγάλου υψομέτρου αντίστοιχα. «Συνολικά, και τα 22 Καναντέρ ξεπερνούν τις 1.500

ώρες πτήσεων από τις 20 Ιουνίου έως σήμερα. Σε αυτό το χρονικό διάστημα συμπληρώσαμε τόσες ώρες πτήσης όσες δεν συμπληρώναμε τα προηγούμενα πέντε χρόνια σε μία σεζόν. Και έχουμε ακόμα μισό καλοκαίρι μπροστά μας…» αναφέρουν οι χειριστές.
«Στην Πάρνηθα δεν υπήρχε εναέριος συντονισμός»

ΟΙ ΠΙΛΟΤΟΙ ΤΩΝ ΚΑΝΑΝΤΕΡ, θποστηρίζουν ότι η φωτιά στην Πάρνηθα είχε μεγάλο βαθμό δυσκολίας καθώς υπήρχε μεγάλο πύρινο μέτωπο, φυσούσαν δυνατοί άνεμοι που προκαλούσαν ισχυρές αναταράξεις στα αεροπλάνα, ενώ επιχειρούσαν πολλά επίγεια και εναέρια μέσα – γεγονός που δυσχέραινε την επικοινωνία και τον συντονισμό. «Γνώμη μου είναι ότι όταν υπάρχει τόσο μεγάλη φωτιά και τόσο πολλά εναέρια μέσα, θα πρέπει να υπάρχει και ελικόπτερο ώστε να βλέπει ο συντονιστής τη συνολική εικόνα της φωτιάς.

Μάλιστα, θα πρέπει να βρίσκεται πιο ψηλά από τον εναέριο χώρο όπου δραστηριοποιούνται τα αεροσκάφη για να έχει την πλήρη εποπτεία των επιχειρήσεων. Στη Σαλαμίνα, την Κόρινθο και τον Υμηττό υπήρχε εναέριος συντονισμός. Κατά τις πρώτες ημέρες της πυρκαγιάς στην Πάρνηθα δεν υπήρχε», αναφέρει ο αντισμήναρχος Μάμας Κρασσάς.

Μία ακόμα δυσκολία που συνάντησαν οι χειριστές των Καναντέρ κατά τις επιχειρήσεις τους στην Πάρνηθα ήταν οι πυλώνες της ΔΕΗ. «Ποτέ δεν πρέ πει να ρίχνουμε νερό πάνω στα σύρματα, καθώς η κολόνα ύδατος μπορεί να μεταφέρει το ρεύμα και να μας τινάξει στον αέρα. Επίσης, όταν το μέτωπο της φωτιάς είναι ακριβώς δίπλα στους πυλώνες, εμείς πρέπει να κατεβάσουμε το αεροπλάνο λίγο πιο ψηλά από τον πυλώνα και αμέσως μετά να αφήσουμε το νερό. Αν μάλιστα επικρατούν ισχυροί άνεμοι, όπως συνέβαινε στην Πάρνηθα, πρόκειται για μία ιδιαίτερα δύσκολη διαδικασία», λέει ο κ. Κρασσάς