Ανοχύρωτοι από τα ξένα funds

Αναστάτωση στην ελληνική αγορά έχει προκαλέσει η εξαγορά της Vivartia από τη Μarfin, σε τίμημα μάλιστα πολύ υψηλότερο της αξίας της.

Κυβερνητικά στελέχη, τραπεζίτες, επιχειρηματίες, ξένοι διπλωμάτες, όλη την προηγούμενη εβδομάδα συζητούσαν για τη νέα αυτή εξέλιξη στην ελληνική αγορά, προσπαθώντας να εκτιμήσουν ποιος είναι ο επόμενος στόχος του κ. Βγενόπουλου και τι πραγματικά θέλει να κάνει ο όμιλος ΜΙG με τα 16 δισ. ευρώ- κεφάλαια αραβικών κυρίως συμφερόντων- που έχει στη διάθεσή του.

Σύμφωνα με τους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς», ο όμιλος της ΜΙG θα προβεί σε περίπου 30 εξαγορές στο προσεχές διάστημα, στην Ελλάδα και τη Νοτιοανατολική Ευρώπη – και τρεις από αυτές τις εξαγορές θα είναι της τάξης του ενός δισ. ευρώ! Μετά την εξαγορά της Vivartia- έλεγε γνωστός τραπεζίτης- όλες οι συζητήσεις για συγχωνεύσεις τραπεζών που γίνονταν τον τελευταίο καιρό έχουν εκ των πραγμάτων φρενάρει. Όταν υπάρχει στην ελληνική αγορά ένας τόσο ισχυρός παίκτης, που μπορεί να παρέμβει τελευταία στιγμή και να ανατρέψει οποιαδήποτε συμφωνία, όλοι είναι πολύ επιφυλακτικοί. «Τι σημασία έχει εάν, π.χ., η Εθνική συμφώνησε να αγοράσει την τάδε ελληνική τράπεζα με ανταλλαγή μετοχών 1 προς 1,3. Εάν ενδιαφέρεται για το ντιλ η Μarfin, μπορεί να παρέμβει και να κάνει καλύτερη πρόταση, την οποία μάλιστα η διοίκηση της προς εξαγορά τράπεζας είναι υποχρεωμένη να δεχθεί, γιατί αλλιώς θα έχει να λογοδοτήσει στους χιλιάδες μετόχους της», λέει χαρακτηριστικά.

Ένα ακόμη πιο ρεαλιστικό δίλημμα: όλες οι ελληνικές τράπεζες έχουν ενδιαφέρον για τα Βαλκάνια και τη νέα Ευρώπη. Η Εurobank, για παράδειγμα, σε λίγο καιρό θα εισπράττει το 20% των κερδών της από εκείνη την περιοχή. Πώς όμως σε μια συγκεκριμένη εξαγορά στη Βουλγαρία ή τα Σκόπια ή την Ουκρανία μία ελληνική τράπεζα να ανταγωνισθεί τη Μarfin, όταν η τελευταία είναι διατεθειμένη να δώσει δεκάδες κι εκατοντάδες εκατομμύρια πάνω από το τίμημα;

Και κάπου εδώ υπεισέρχεται το πλέον ανησυχητικό στοιχείο για ορισμένους παράγοντες: τι θα γίνει εάν η Μarfin ή κάποιο equity fund αγνώστου προελεύσεως και κινήτρου «στοχοποιήσει», λ.χ., την Εθνική Τράπεζα; Κι εν συνεχεία γιγαντωθεί κι επεκταθεί στα Βαλκάνια και στην υπόλοιπη Ένωση (εξ ου και το εύλογο ενδιαφέρον ξένων πρεσβειών);

Τα ερωτήματα που ήρθαν στην επιφάνεια λόγω της Μarfin επανέφεραν τη συζήτηση περί «εθνικών πρωταγωνιστών»- την αντίληψη που είχε η κυβέρνηση του κ. Σημίτη ότι η Ελλάδα, λόγω των ιδιαιτεροτήτων της, απαιτεί την ύπαρξη κάποιων στρατηγικών επιχειρήσεων που θα βρίσκονται σε ελληνικά χέρια και θα δραστηριοποιούνται και στην ευρύτερη περιοχή. Η αντίληψη αυτή ήταν που είχε οδηγήσει και στην- αποτυχημένη τελικά- απόπειρα συγχώνευσης της Εθνικής με την Αlpha.

Η σημερινή κυβέρνηση, όπως παραδέχονται πηγές και του υπουργείου Οικονομίας, ουδόλως ασπάζεται αυτήν τη λογική- κάτι που φάνηκε στην πολιτική της για τις ιδιωτικοποιήσεις. «Θα ξυπνήσουμε μια μέρα και δεν θα ξέρουμε ποιος έχει τι», μουρμουρίζουν στην τραπεζική αγορά, όπου αρκετοί τραπεζίτες θέλουν τη δημιουργία εθνικών πρωταγωνιστών, για καθαρά δικούς τους λόγους και συζητούν το ενδεχόμενο μεταξύ τους συγχωνεύσεων.


Προστάτευσαν τις «εθνικές» επιχειρήσεις

Το παράδοξο είναι ότι ενώ η κυβέρνηση Καραμανλή εμφανίζεται οπαδός του πλήρους κι ελεύθερου ανταγωνισμού, της ανεμπόδιστης αγοράς, οι δύο γίγαντες της ΕυρωζώνηςΓαλλία και Γερμανία- ακολουθούν εντελώς διαφορετική πολιτική, μολονότι βρίσκονται συχνά να παραβιάζουν ακόμη και τους κανόνες ανταγωνισμού της Ένωσης. Ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας, για παράδειγμα, Νικολά Σαρκοζί θεωρεί πως η πλέον ευτυχής στιγμή του ως υπουργός Οικονομικών ήταν όταν «έσωσε» την Αlstom- γαλλική βιομηχανία κατασκευής τρένων υψηλής ταχύτητας και τηλεπικοινωνιακών ανταλλακτικών που είχε πνιγεί στα χρέη- από την απόπειρα εξαγοράς που έκανε η γερμανική Siemens. Και μόλις τον περασμένο μήνα αναρωτήθηκε τι έχει κάνει ο ανταγωνισμός για την Ευρώπη, υπεραμυνόμενος της δημιουργίας «περιφερειακών βιομηχανικών πρωταγωνιστών», που «θα δώσουν στην Ευρώπη λίγη ανθρωπιά». Η Γερμανία, πάλι, που βρέθηκε αντιμέτωπη με τη Γαλλία όσον αφορά τη δημοσιονομική και νομισματική πολιτική, είναι εξίσου «άγρια» όταν η υπόθεση φθάνει στις εθνικές της βιομηχανίες. «Ιστορική» έχει μείνει η διαμάχη του 1999, όταν η βρετανική Vodafone προσπάθησε να εξαγοράσει τη γερμανική Μannesmann – και απέτυχε. Προχθές, η κ. Μέρκελ ζήτησε τη δημιουργία ευρωπαϊκής ρυθμιστικής αρχής, που θα διερευνά τη δράση των equity funds. Και είναι η καγκελάριος της χώρας, όπου δημιουργήθηκε ζήτημα όταν ιαπωνική βιομηχανία παιχνιδιών προσπάθησε να αγοράσει γερμανικό εργοστάσιο που κατασκευάζει… κούκλες!