[ Πρόσωπα ] Αναμνήσεις από μια άλλη ζωή

Γεννημένος το 2001 στο Κλάιντμπανκ της Σκωτίας, κοντά στη Γλασκώβη, ο Κάμερον Μακόλεϊ δεν είχε δει ποτέ του το άσπρο σπίτι μπροστά στη θάλασσα, τον σκύλο με τις βούλες και το μαύρο αυτοκίνητο που περιέγραφε στη Νόρμα, τη μητέρα του.

«Ήταν τριών χρόνων, το 2003, όταν άρχισε να μου λέει για τη ζωή του στο Μπάρα, ένα νησί 300 χιλιόμετρα μακριά», λέει η Νόρμα Μακόλεϊ στην ιταλική «Λα Στάμπα». Και ήταν μόνο η αρχή. «Μιλούσε για τους αδελφούς του, για τα μακριά, καστανά μαλλιά της μητέρας του, η οποία του διάβαζε από ένα μεγάλο βιβλίο για τον Θεό και για το πώς ο πατέρας του, κάποιος Σέιν Ρόμπερτσον, σκοτώθηκε σε τροχαίο. Αναστατώθηκα», λέει η ανύπανδρη μητέρα, η οποία είναι κοκκινομάλλα, μη θρησκευόμενη και έχει άλλον ένα γιο, τον Μάρτιν, ένα χρόνο μεγαλύτερο από τον Κάμερον.

Ο καιρός περνούσε, το παιδί μεγάλωνε και η «ανάμνησή» του αποκτούσε λεπτομέρειες – άρχισε να παραπονιέται επειδή το άλλο σπίτι είχε τρία μπάνια ενώ εμείς έχουμε μόνο ένα, λέει η Νόρμα. «Δεν πρέπει να φοβάσαι τον θάνατο», της έλεγε, «επειδή επιστρέφουμε: και πριν, Κάμερον με έλεγαν».

Πέρυσι, ο Κάμερον άρχισε να κλαίει λέγοντας πως του λείπει η οικογένειά του στο Μπάρα και η 42χρονη Νόρμα ανακάλυψε πως μια εταιρεία κινηματογραφικών παραγωγών ψάχνει ιστορίες για μετενσαρκώσεις. Ήρθε σε επαφή μαζί της και πήγε τον Κάμερον στο Κόκλσελ Μπέι, στο νησί Μπάρα, μαζί με μια κάμερα και τον Τζιμ Τάκερ, διευθυντή της κλινικής παιδικής ψυχιατρικής του πανεπιστημίου της Βιρτζίνια, ειδικό στις μετενσαρκώσεις. Έπειτα από μερικές βόλτες βρήκαν το λευκό σπίτι στη θάλασσα με τα τρία μπάνια. Ακόμη και ο ψυχολόγος ξαφνιάστηκε.

«Ο Κάμερον άστραφτε», αφηγείται η μητέρα. «Βρήκε τη μυστική είσοδο του σπιτιού που είχε τόσες φορές περιγράψει και μου έλεγε πόσο πολύ ήθελε να με παρουσιάσει στην οικογένειά του». Όμως το σπίτι είχε εγκαταλειφθεί και στο ληξιαρχείο δεν υπήρχε κανείς Σέιν Ρόμπερτσον. Τελικά εντόπισαν κάποιον Ρόμπερτσον που είχε ζήσει στο λευκό σπίτι πολλά χρόνια πριν και μετά είχε μετακομίσει στο Στέρλινγκ. «Ο Κάμερον είδε τη φωτογραφία της οικογένειας και αναγνώρισε το σκυλί με τις βούλες και το μεγάλο μαύρο αυτοκίνητο για το οποίο τόσο μιλούσε». Το παιδί επέστρεψε στο Κλάιντμπανκ μαζί με τις κάμερες και είναι τώρα πολύ πιο ήρεμο, δεν μιλάει πια με τόση λαχτάρα για το Μπάρα. Και ο ψυχολόγος επέστρεψε στη Βιρτζίνια με άλλη μια ιστορία για να αναλύσει στην ιστοσελίδα του (lifebeforelife. com). «Από τότε που τη φτιάξαμε», λέει, «είχαμε περισσότερες από 100 περιπτώσεις παρόμοιες με αυτή του Κάμερον».