[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Το τσίρκο μας…

ΨΕΥΤΕΣ, ΚΛΕΦΤΕΣ, κουμπάροι και κουμπαράδες, διεφθαρμένοι και αργυρώνητοι, γαλάζιοι και πράσινοι γόνοι και απόγονοι, ξετσίπωτοι. Και τι δεν έχει ακουστεί! Με επιστέγασμα τα «νονός», «μαφία» και «κόζα νόστρα» και ολίγη δόση από Χόλιγουντ με Ντε Νίρο και Πατσίνο, που έβαλε στη ζωή μας ο Αλέκος Αλαβάνος. Και το χρώμα που πρόσθεσε χθες, λέγοντας πως «πράσινοι καίνε το πράσινο», ο Γεράσιμος Γιακουμάτος…

Ωραίος πολιτικός λόγος! Σαιξπηρικός! Η σκανδαλολογία, η συνθηματολογία και η αποθέωση του τίποτα δεν έχουν τελειωμό.

Υποτίθεται ότι έρχονται εκλογές, αλλά οι πολίτες δεν ακούνε καμιά επί της ουσίας συζήτηση.

Κανένας δεν ασχολείται με τα πραγματικά προβλήματα.

Παιδεία, περιβάλλον, ανεργία, Ασφαλιστικό, όλα περνάνε στα ψιλά.

Αλλά αυτά δεν πουλάνε. Δεν βγάζουν τσιτάτα που να μπορούν να «παίξουν» στα δελτία των 20.00.

Ο πολιτικός λόγος εκφυλίζεται σε σύμβολα και αγοραία συνθήματα, αναδεικνύοντας όχι μόνο την πνευματική μας ένδεια, αλλά και την αλλαγή της ευρύτερης πολιτικής κουλτούρας. Οι πολιτικοί αρχηγοί πρέπει πλέον να αγωνιστούν για να κερδίσουν την εμπιστοσύνη των αναποφάσιστων ψηφοφόρων. Σε αυτό το πλαίσιο της μεγάλης σημασίας που αποκτά η «πολιτική της εμπιστοσύνης», οι πολίτες ενδιαφέρονται να μάθουν λεπτομέρειες για τον χαρακτήρα των πολιτικών που είναι ή που θα γίνουν ηγέτες του. Έτσι, τα σκάνδαλα και η λασπολογία έχουν μετατραπεί σε κάτι σαν τεστ αξιοπιστίας.

Όμως, φευ (!), η διαδικασία αυτή υπονομεύει την ίδια την πολιτική. Η κρίση και η δυσπιστία βαθαίνουν και αυτοενισχύονται. Ένας βαθμός υποψίας, αμφισβήτησης, μπορεί να είναι αναζωογονητικός για μια δημοκρατία γιατί δημιουργεί κουλτούρα κριτικής, δημόσιου διαλόγου και πίεση για περισσότερη διαφάνεια από τους εκάστοτε κυβερνώντες.

Αλλά για ποιον δημόσιο διάλογο μιλάμε; Όταν το μόνο που προκαλεί είναι μια διαβρωτική νοοτροπία κυνισμού και βαθιάς δυσπιστίας, που συχνά γυρίζει μπούμερανγκ, απομακρύνοντας ακόμη περισσότερους πολίτες από την πολιτική. Ιδιαίτερα, μάλιστα, τους νέους (αλλά, θα αντέτεινε κανείς, ποια ήταν η τελευταία φορά που τα κόμματα ασχολήθηκαν με τους νέους στην Ελλάδα για να ασχοληθούν τώρα;).

Άραγε πρόκειται για εξευτελισμό της πολιτικής, εκλογικό αμοραλισμό ή απλώς για ένα τσίρκο για γέλια και για κλάματα; Χωρίς, μάλιστα, να γνωρίζει κανείς ούτε γιατί γελάει ούτε γιατί κλαίει…