Το πνεύμα του τόνου

Αντιφάσεις

Πέρυσι γκρινιάζανε για την εισαγωγή του αυτονόητου σε μη πρωτόγονα κράτη κάφρων θεσμού της βάσης, για να εισαχθούν υποψήφιοι Μέσης Εκπαίδευσης σε Ανώτατες και Ανώτερες Σχολές, φέτος γκρινιάζουν γιατί τα θέματα ήταν εύκολα και θα ανεβούν οι βάσεις, ώστε θα μπορούν να μπουν περισσότεροι στις Ανώτερες και Ανώτατες Σχολές. Δεν πιανόμαστε με τίποτα. Αν είμαστε σοβαροί άνθρωποι και νοιαζόμαστε για ποιότητα στην Παιδεία, ένα θα ήταν το ζητούμενο:

δύσκολα θέματα, πανδύσκολα θέματα (σαν εκείνα τα πριν από μια πεντηκονταετία- αν έβαζαν σήμερα τα θέματα που έβαζε το 1955, ο Αλεξόπουλος και ο Σαντορίνης ή ο Τωμαδάκης και ο Ζακυνθινός, σε εποχή που βγαίναμε από τον Εμφύλιο, είναι πρόβλημα αν υπάρχει καθηγητής βαθμολογητής τής σήμερον να τα λύσει!) και βέβαια αυτονόητα σ΄ όλα τα μαθήματα κι όχι στον μέσο όρο βάση! Κι αν υπήρχε η αυτονόητη αξιολόγηση να καλείται σε απολογία σύλλογος ή καθηγητής με το ερώτημα της απόλυσης, αν ο βαθμός απολυτηρίου ή κάποιου μαθήματος διέφερε κατά δέκα μονάδες από το βαθμό των Πανελληνίων Εξετάσεων, έγινε ποτέ μια τέτοια στατιστική από το υπουργείο με τι βαθμούς απολυτηρίου προσήλθαν υποψήφιοι στις εξετάσεις, όπου βαθμολογήθηκαν με 4 και 5, και συχνά με 2; Είναι δυνατόν σε μάθημα γλωσσικό, αντικειμενικών γνώσεων όπως τα Αγγλικά, να υπάρχουν 500 γραπτά με διαφορά βαθμολογίας 13 μονάδων; Ποιος δεν ξέρει αγγλικά, τα παιδιά ή οι βαθμολογητές;