[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Αχρείαστα να ΄ναι!

Μια βλάβη στο γιωταχί μου με έριξε βορά στην κίτρινη λαίλαπα της Αθήνας- τουτέστιν στα ταξί. Η πρώτη εντύπωση ήταν απατηλή. Βρήκα σχετικά εύκολα το όχημα, ο (νέος) οδηγός του ήταν ευγενής, το ταξί είχε αιρκοντίσιον. Σκέφτηκα ότι τα πράγματα έχουν βελτιωθεί τελευταία- μήπως έπρεπε να αφήνω πια το αυτοκίνητο στο σπίτι και να απαλλαγώ από το βάσανο της οδήγησης στην πόλη; Ήμουν απλώς τυχερή…

Στις τρεις ημέρες που το αυτοκίνητό μου έμεινε στο συνεργείο, η στατιστική ήταν η εξής: Στα δέκα ταξί που χρησιμοποίησα, όλα στέκονταν σε κάθε στάση και σε κάθε άνθρωπο που… εξείχε από το πεζοδρόμιο, για να γεμίσουν το κίτρινο «λεωφορείο» (χωρίς κανένας να μου ζητήσει την τυπική άδεια). Τα εννέα δεν είχαν ανοικτό τον κλιματισμό. Στα πέντε, οι οδηγοί κάπνιζαν αρειμανίως, χωρίς να μπουν στον κόπο να ρωτήσουν αν ενοχλεί. Στα τρία, οι οδηγοί είχαν στη διαπασών τουρκομπαρόκ άσματα, χωρίς προηγουμένως να έχουν ζητήσει τη συναίνεσή μου. Σε ένα, ο ταξιτζής μύριζε κατάφωρα αλκοόλ (ντάλα μεσημέρι).

Κανείς από τους δέκα δεν ρώτησε από ποιον δρόμο θα ήθελα να πάμε. Ένας μου έβγαλε την ψυχή μέχρι να φτάσουμε, γιατί ήθελε οπωσδήποτε να ακολουθήσει το πιο περίεργο και μποτιλιαρισμένο δρομολόγιο. Δύο στους δέκα ήθελαν σώνει και καλά – και ενώ είχε στεγνώσει το στόμα μου από το άγχος αν θα προλάβω τη σύσκεψη- να μου διηγηθούν την ιστορία της ζωής τους, έως και ιστορίες από τον στρατό!

Για τα οκτώ στα δέκα- αν εξαιρέσεις το πρώτο το τυχερό και ένα ραδιοταξί που κάλεσα τηλεφωνικάπερίμενα κατά μέσο όρο δεκαπέντε με είκοσι λεπτά μέσα στο καυσαέριο και τον ήλιο, προκειμένου να «απολαύσω» αυτή την «πολυτέλεια».

Το πόσο χάρηκα όταν ξανασυναντήθηκα με το αυτοκινητάκι μου δεν λέγεται… Αχρείαστα να ΄ναι!