[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Σφίξανε…

Στο εορταστικό πενθήμερο της μεγάλης ζέστης ήρθαν τα πάνωκάτω. Δεν αναφέρομαι μόνο στην ασφυξία του μπετόν, τις απανωτές λιποθυμικές κρίσεις της ΔΕΗ, την έκρηξη στον υποσταθμό και τις επετειακές φωτιές στα δάση. Στον μικρόκοσμο που μου αναλογεί είχα την ευκαιρία να παρατηρήσω τα αμελητέα του καύσωνα, αυτά που μπορούν να σε στείλουν στον αγύριστο, ιδίως όταν έχεις μια ελάχιστη κοινωνική συνείδηση.

Συνήθως δεν με ενοχλούν οι φωτεινές επιγραφές στα καταστήματα της γειτονιάς μου, ούτε μπαίνω στον κόπο να υπολογίσω τη σχετική ενεργειακή σπατάλη. Αυτή τη φορά όμως δαιμονίστηκα όταν περασμένα μεσάνυχτα είδα να διαφημίζονται με τεράστιες ηλεκτροβόρες επιγραφές ένα σουβλατζήδικο, ένα κέντρο αποκατάστασης ονύχων, τρία κέντρα φυσικοθεραπείας και ένα κομμωτήριο, του οποίου οι γιγαντοοθόνες έδειχναν ολονυχτίς διαφημιστικά φιλμάκια με χιλιόμετρα από αγνό παρθένο μαλλί κάτω από την πύρινη ανάσα του επαγγελματικού σεσουάρ, αγιούτο.

Κι όσο δεν με έπαιρνε ο ύπνος, κι όσο πάλευα με τα πυρωμένα μου σεντόνια και τις στριγγλιές από τις άυπνες λόγω δίψας δεκαοχτούρες του μπαλκονιού μου, τόσο γιγαντωνόταν μέσα μου κι έπαιρνε διαστάσεις απρόβλεπτες η θερινή μου καχυποψία.

Στο μποτιλιάρισμα του επόμενου πρωινού μέριασα πολλές φορές για να περάσουν τα βιαστικά ασθενοφόρα. Επειδή όμως είχα κιόλας πάρει ανάποδες, όταν είδα ένα από αυτά να στέκεται βουβό και άνετο μέσα στο πιο εφιαλτικό τράφικ και ξαφνικά και χωρίς να συντρέχει εμφανής λόγος, να απαιτεί προτεραιότητα με τσίτα τα γκάζια και τη σειρήνα στη διαπασών, μου μπήκαν ιδέες τις οποίες ντρέπομαι να μοιραστώ μαζί σας.