Φάγαμε …στη «Γιορτή»

Άρτι αφιχθείσα από την παραμονή μου επί μία μια εβδομάδα στο tres froid Παρίσι- εννέα βαθμούς Κελσίου το βράδυ- βρήκα ένα άδειο ψυγείο (και σπίτι) και φυσικά τον φούρνο που λέγεται Αθήνα αυτές τις ημέρες. Έτσι ξεκίνησα για τους χοχλιούς α λα Κρήτη του Γιάννη Μπαξεβάνη στο δροσερό εστιατόριό του «Γιορτή». Ήταν πράγματι μια δροσερή ανάσα από την τσιμεντούπολη, μέσα στο πράσινο κοντά στο Δαφνί στο Χαϊδάρι. Γεμάτο, Τετάρτη βράδυ. Χωρίς αμφιβολία ο κ. Μπαξεβάνης είναι από τους πρωτοπόρους Έλληνες σεφ, με ενεργό παρουσία και στο εξωτερικό και με μια μαγειρική που πηγάζει μεν από την κρητική κουζίνα αλλά μ΄ ένα εντελώς δικό του στυλ. Ομολογώ όμως, και το λέω αυτό με δυσκολία επειδή τον γνωρίζω και τον σέβομαι, ότι περίμενα μεγαλύτερη ολοκλήρωση στις γεύσεις απ΄ ό,τι συνάντησα.

Μια φάβα για παράδειγμα, με καραμελωμένα κρεμμύδια και λάδι βανίλιας, «ακουγόταν» φίνα και υψηλών προδιαγραφών. Το αρωματικό λάδι βανίλιας- εξαιρετικά αρωματικό συστατικό- δεν το καταλάβαμε καθόλου, επειδή η φάβα ήταν ποτισμένη με πάρα πολύ ξίδι. Ήταν και εξαιρετικά μικρή μερίδα. Η μελιτζανοσαλάτα με παξιμάδι από επτάζυμο (επίσης μικρή μερίδα, όπως, περιττό να πω, όλα τα μεζεδάκια) είχε ωραία γεύση και υφή, ένα παιχνιδάκι μεταξύ μιας εντελώς λείας και κρεμώδους μελιτζανοσαλάτας και σπασμένων κομματιών από παξιμάδι. Ενώ στην όψη δεν είναι ό,τι πιο όμορφο, στη γεύση δουλεύει καλά. Το «γλείφαμε» στο τέλος (λίγο πεινασμένοι) με το ωραιότατο ψωμί από χαρουπάλευρο που είναι σήμα κατατεθέν του μαγαζιού. Η «πίτα» με τυρί στον ξυλόφουρνο μάς ξεγέλασε λίγο, ίσως επειδή περιμέναμε κάτι πιο δουλεμένο από μια αραβική πίτα γεμισμένη με τυρί και ψημένη. Μας ξεγέλασε και η ονομασία μιας σαλάτας με σύγκλινο Μάνης και αλμύρα, η οποία αποτελούνταν από κομμάτια από το παστό με μια λάιτ σάλτσα και λίγη, μα πολύ λίγη, πρασινάδα. Τα κυρίως όμως πιάτα, όπως και ο πραγματικά φίνος «ξελουριαστός μπακαλιάρος», ένα πιάτο φτιαγμένο για τον καύσωνα, από μαριναρισμένο μπακαλιάρο και… μεσογειακότατη λιαστή ντομάτα, κάππαρη και ελαιόλαδο μας άρεσαν πολύ. Ενθουσιαστήκαμε και με το κουνέλι, παρά το γεγονός ότι είναι για χειμώνα: τριμμένο και μαγειρεμένο με άρωμα περγαμόντο, σκεπασμένο μέσα σε μια βαθιά σουπιέρα από ρευστό πουρέ με τυρί παρμεζάνα.

Πλούσιο!

Νόστιμο επίσης ήταν το μπριζολάκι από αγριογούρουνο, όπως και το απλό μοσχαράκι σε φέτες, ψημένο a point, με μαγειρεμένα χόρτα.

Εδώ σταματώ. Η «Γιορτή», παρά την κριτική μου, είναι από τα ελάχιστα εστιατόρια που επιλέγω να πάω «εκτός» δουλειάς, όταν θέλω δηλαδή να απολαύσω κάτι για μένα, με φίλους, χωρίς χαρτί και στιλό κρυμμένα στα γόνατά μου.

Για όλα αυτά, συν τρεις μπίρες, πλήρωσαν 5 άτομα 125 ευρώ. Ρas mal για μια νόστιμη…δροσιά.

«Γιορτή»: Τέρμα Ιεράς Οδού, Δάσος Χαϊδαρίου. Τηλ. 210-

ΙΝFΟ

Τιμές:

Από 25-35 ευρώ το άτομο με κρασί

Ατμόσφαιρα:

Ωραία, ανοιχτή, χαλαρή

Σέρβις:

Φιλικό

Κουζίνα:

Πρωτότυπη ελληνική κουζίνα από έναν γνωστό σεφ

Κάβα:

Καλή