Απεξάρτηση; Ναι, αλλά… μακριά

Θετικοί εμφανίζονται οι περισσότεροι Έλληνες στη δημιουργία θεραπευτικών μονάδων απεξάρτησης από τα ναρκωτικά, αρκεί να μην είναι στη γειτονιά τους.

Αν όμως τελικά δημιουργηθεί κοντά τους μια τέτοια μονάδα ή αν έρθουν σε κάποια επαφή με το πρόβλημα των ναρκωτικών, η στάση τους φαίνεται να μεταστρέφεται και μετακινούνται στο στρατόπεδο αυτών που δείχνουν μεγαλύτερη ανοχή και κατανόηση. Ελάχιστοι είναι αυτοί που δηλώνουν ότι θα ενεργούσαν εναντίον της ίδρυσης θεραπευτικής μονάδας.

Οι νέοι ηλικίας 20-35 ετών είναι η ομάδα που δείχνει τη μεγαλύτερη κοινωνική αποδοχή

ΘΑ ΠΑΝΤΡΕΥΟΤΑΝ ΑΠΕΞΑΡΤΗΜΕΝΟ

Ένας στους τρεις (32,2%) θα δεχόταν να παντρευτεί απεξαρτημένο- το ποσοστό αυτό αυξάνεται μεταξύ των κατοίκων της Αθήνας (37,5%)

απέναντι στους εξαρτημένους. Αντίθετα, πιο συντηρητικοί εμφανίζονται οι έφηβοι (15-19 ετών) και οι γυναίκες που φαίνεται ότι δείχνουν τη μικρότερη κοινωνική αποδοχή καθώς και οι ώριμοι ενήλικοι (36-45 ετών), ενώ οι γυναίκες, οι έφηβοι και οι μεγαλύτεροι σε ηλικία (50-65 ετών) εμφανίζουν τη μεγαλύτερη δυσκολία στο να συναναστραφούν απεξαρτημένα άτομα. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα έρευνας με στόχο την καταγραφή της αντιμετώπισης από το κοινωνικό σύνολο των απεξαρτημένων και των υπό απεξάρτηση ατόμων και της κοινωνικής και επαγγελματικής τους ένταξης, ένας στους τρεις πολίτες (32,2%) θα δεχόταν να παντρευτεί απεξαρτημένο- το ποσοστό αυτό αυξάνεται μεταξύ των κατοίκων της Αθήνας (37,5%).

Θα έμεναν φίλοι
Σύμφωνα με την ίδια έρευνα που έγινε στα πλαίσια του κοινοτικού προγράμματος Εqual από το ΕΚΤΕΠΝ σε συνεργασία με το Εργαστήριο Ψυχολογικής Συμβουλευτικής Φοιτητών του Πανεπιστημίου της Αθήνας, επτά στους δέκα (71,1%) πολίτες θα διατηρούσαν τη φιλία τους με κάποιον για τον οποίο στην πορεία θα μάθαιναν ότι ήταν απεξαρτημένος. Ταυτόχρονα, οι έξι στους δέκα απάντησαν ότι δεν θα τους ενοχλούσε να εργάζονταν μαζί με ανθρώπους που αντιμετωπίζουν ιδιαίτερα ιατρικά ή κοινωνικά προβλήματα ή είχαν εκτίσει ποινή φυλάκισης.

Η έρευνα, που έγινε σε δείγμα 700 ατόμων ηλικίας 15-65 ετών στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και το Ηράκλειο, έδειξε ειδικότερα ότι οι εννέα στους δέκα ερωτηθέντες (89,7%) δεν θα ενοχλούνταν από τη συνεργασία με απεξαρτημένο άτομο. Αυτό το ποσοστό όμως μειώνεται στο 75,2% όταν πρόκειται για περιστασιακό χρήστη ναρκωτικών. Όμως, μόλις το 34,1% των ερωτηθέντων απάντησε ότι δεν θα ενοχλείτο από τη συνεργασία με εξαρτημένο άτομο.

Κοινωνική αποδοχή
Όπως τόνισε χθες σε συνέντευξη Τύπου, κατά την οποία παρουσιάστηκαν τα αποτελέσματα της έρευνας, η κ. Μανίνα Τερζίδου, «οι εξαρτημένοι και απεξαρτημένοι αντιμετωπίζονται στην Ελλάδα με μεγαλύτερη ψυχραιμία, ανοχή και κοινωνική αποδοχή, παρ΄ ότι τα ναρκωτικά, ως κοινωνικό πρόβλημα, προκαλούν έντονο φόβο και η έκτασή του στη χώρα υπερεκτιμάται από αρκετούς». Ένα άλλο σημαντικό συμπέρασμα είναι ότι «το κοινωνικό σύνολο φαίνεται να απορρίπτει την ποινική αντιμετώπιση προς όφελος της θεραπείας και της ενσωμάτωσης».

Όπως επισήμανε η κ. Τερζίδου, η εγγύτητα ή η επαφή με το φαινόμενο των ναρκωτικών φαίνεται να μειώνει την κοινωνική απόσταση από τους εξαρτημένους και τους απεξαρτημένους. Έτσι, μεγαλύτερη αποδοχή εκφράζουν όσοι κατοικούν σε περιοχές όπου υπάρχουν θεραπευτικές μονάδες, όσοι έχουν στο περιβάλλον τους άτομα που έχουν δοκιμάσει ή χρησιμοποιούν κάποιο ναρκωτικό, ή όσοι έχουν προσωπική εμπειρία με τη χρήση.