[ ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ ] Αστυνομικά βασανιστήρια

Oι εικόνες παράγουν πολιτική. Όσο και αν διαφωνεί κανείς με αυτήν την επικίνδυνη άποψη, οι απαίσιες φωτογραφίες με την κακοποίηση των αλλοδαπών στο Αστυνομικό Τμήμα της Ομόνοιας μάς ντροπιάζουν όλους και αναδεικνύουν πανηγυρικά κάποια ζητήματα για τα οποία έχει τεράστια πολιτική ευθύνη ο ίδιος ο Πρωθυπουργός. Γιατί;

Γιατί κανείς δεν μπορεί να δεχθεί την αφελή άποψη ότι ο αστυνομικός κάποιου δυτικού κράτους βγάζει ξαφνικά από μέσα του ένα «άγριο κτήνος» (όπως έλεγε χαρακτηριστικά ο Λέων Τολστόι) και δέρνει ασύστολα τους δύστυχους μετανάστες ή βάζει τις ιερόδουλες να «ξεντύνονται» μπροστά του (όπως έδειξε ένα νέο κατάπτυστο βίντεο).

Έτσι το πρώτο ζήτημα για το οποίο υφίσταται βαριά πολιτική ευθύνη είναι το εξής: Η κυβέρνηση δεν θέλησε συνειδητά και σκόπιμα να ακολουθήσει τις έντονες συστάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την καταπολέμηση των βασανιστηρίων, η οποία συνιστούσε μηδενική ανοχή (zero tolerance) απέναντι στα πολλά κρούσματα άθλιας κακομεταχείρισης στα Αστυνομικά Κρατητήρια, που η ίδια είχε καταγράψει στην Ελλάδα κατά την τελευταία της επίσκεψη το 2006 (Report to the Government of Greece carried out by the Εuropean Committee for the prevention of Τorture, 2006, 15).

Αντί όμως της μηδενικής ανοχής ο Πρωθυπουργός ανέχθηκε τις ακατανόητες πολιτικές κορόνες του υπουργού της Δημόσιας Τάξης περί πραιτώρων κ.λπ., οι οποίες έλυσαν ακόμη περισσότερο «τα βρώμικα χέρια» ορισμένων αστυνομικών.

Μάλιστα σε αυτό το επίπεδο θα πρέπει να τονίσουμε και το ακόλουθο σημαντικό πράγμα: Μάλλον, η κυβέρνηση ένιωθε αλλεργία με το άρθρο 137 Α του Ποινικού Κώδικα και δεν έστελνε το γενικότερο μήνυμα, ότι κάθε επίορκος αστυνομικός που χρησιμοποιεί αδικαιολόγητη βία, θα πρέπει στο μέλλον να παραπέμπεται ενώπιον της Δικαιοσύνης για αυτό το κακούργημα που κάνει λόγο για βασανιστήρια και άλλες προσβολές της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Όμως ούτε στην περίπτωση του Κύπριου φοιτητή στη Θεσσαλονίκη, που κακοποιήθηκε μέχρι αηδίας, δεν απαγγέλθηκε εναντίον των κυνικών δραστών από τις αρμόδιες εισαγγελικές αρχές- που έχουν επίσης μια τεράστια ευθύνη

Ο ΒΑΣΑΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ

αναδεικνύει έναν ασύδοτο αστυνομικό μηχανισμό, ο οποίος έχει αποθρασυνθεί χάρη στην αποκρουστική «ιδεολογία των πραιτώρων»

– κατηγορία για τη διάπραξη βασανιστηρίων. Υπό αυτές τις συνθήκες είναι δυνατό να ισχυρίζεται ο κ. Πολύδωρας ότι έχει ήσυχη τη συνείδησή του;

Επιπλέον, είναι απαραίτητο να αναφερθούμε και σε κάτι άλλο, το οποίο προκαλεί αληθινή πολιτισμική απέχθεια. Τι εννοώ; Οι αυτουργοί του προκείμενου επεισοδίου στην Ομόνοια κατέγραφαν τις σαδιστικές σκηνές των βασανιστηρίων στο video των κινητών τους τηλεφώνων. Ένας μάλιστα από αυτούς δήλωσε ότι το έκανε για πλάκα!

Όλα αυτά φανερώνουν, δυστυχώς, μια κάστα αστυνομικών οι οποίοι νιώθουν τη διεστραμμένη και «γλυκιά» απόλαυση από την εκκόλαψη μιας τάξης ανθρώπων που γίνονται (μπροστά τους) κατώτεροι, επειδή βασανίζονται ή ξεγυμνώνονται και χάνουν την ανθρώπινή τους αξιοπρέπεια. Επομένως, σήμερα υφίστανται ορισμένοι κύκλοι στην Αστυνομία οι οποίοι δεν διαθέτουν κουλτούρα προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, γιατί δεν τη διδάσκονται μέσα στις σχολές τους.

Και γι΄ αυτό το μορφωτικό έλλειμμα τεράστιες πολιτικές ευθύνες έχει (και) η σημερινή κυβέρνηση, αφού μόνο με τη διαφορετική διαπαιδαγώγηση των φυλάκων της τάξης θα καταπολεμηθούν αποτελεσματικά τα βασανιστήρια, τα οποία χαράσσουν μια διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στους ανθρώπους και τους «υπανθρώπους»!

Τέλος το προκείμενο βδελυρό περιστατικό της υπερβολικής αστυνομικής βίας προσθέτει ένα ακόμη ιδεολογικό λιθαράκι στον συνολικό αυταρχισμό της τρέχουσας κυβερνητικής πλειοψηφίας, η οποία υποβαθμίζει συστηματικά την προστασία των ατομικών δικαιωμάτων (όπως αποκάλυψε η σκοτεινή υπόθεση της απαγωγής των Πακιστανών ή η παράτυπη προσωρινή κράτηση του φοιτητή επί τη βάσει του χρώματος των παπουτσιών του).

Έτσι αναδύεται προκλητικά ένα προνομιακό θεσμικό πεδίο, όπου μια σύγχρονη Αριστερά μπορεί να διαφοροποιηθεί ευκρινώς από μια συντηρητική παράταξη, η οποία έχει απομακρυνθεί από την παράδοση του πολιτικού φιλελευθερισμού.

Ποιο είναι το συμπέρασμα από όλα αυτά; Ο βασανισμός στην Ομόνοια αναδεικνύει έναν ασύδοτο αστυνομικό μηχανισμό ο οποίος έχει αποθρασυνθεί χάρη στην αποκρουστική «ιδεολογία των πραιτώρων», την οποία δυστυχώς ανέχθηκε και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός. Πρέπει να διαλύσουμε αυτόν τον μηχανισμό, γιατί οι απαίσιες φωτογραφίες των βασανιστών θα στοιχειώνουν για καιρό τη συνείδηση όλων μας!

Ο Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.