Με δύο αφεντικά η γενιά των 700 €

«Από την πρωινή δουλειά παίρνω 800 ευρώ τον μήνα, όσα δηλαδή δίνω για το ενοίκιο και τους λογαριασμούς. Δεν μου απομένει ούτε ένα τσακιστό ευρώ. Η δεύτερη δουλειά ήταν η μόνη λύση ώστε να είμαι σε θέση να καλύπτω τα καθημερινά μου έξοδα. Αυτό είναι το τίμημα που πληρώνω για να μένω μόνη μου και να είμαι ανεξάρτητη».

Για την 27χρονη Μελίνα Ιωάννου, η δεύτερη δουλειά δεν είναι ζήτημα επιλογής αλλά ανάγκης, από τη στιγμή που αποφάσισε να φύγει από το πατρικό της. Εργάζεται πρωί- βράδυ τα τελευταία 10 χρόνια και, όπως η ίδια λέει, δεν πρόκειται να σταματήσει, παρ΄ όλο που το πρόγραμμά της είναι εξουθενωτικό: το ξυπνητήρι χτυπά τις καθημερινές στις 7: 30 το πρωί, στις 9 βρίσκεται στο πόστο της (εργάζεται σε εταιρεία τηλεπικοινωνιών) έως ότου εξαντλήσει το οκτάωρό της, στις 5 το απόγευμα, που

ΜΗΝΙΑΤΙΚΟ ΦΤΩΧΕΙΑΣ ΓΙΑ

περισσότερους από 250.000 Έλληνες, ενώ 8 στους 10 νεοπροσληφθέντες στον ιδιωτικό τομέα αμείβονται με έως 1.000 €

παίρνει τον δρόμο για το σπίτι. Τι προλαβαίνει να πρωτοκάνει στο δίωρο που μεσολαβεί μέχρι να πάει στη δεύτερη δουλειά της; «Δεν υπάρχει χρόνος για ξεκούραση. Μέχρι να κάνω μπάνιο και να ντυθώ, η ώρα έχει περάσει» λέει. Προσθέτει μάλιστα πως από το μπαρ στο οποίο εργάζεται σχολάει στις 3: 30 τα ξημερώματα.

Η απορία για το πόσες ώρες κοιμάται είναι εύλογη. «Λιγότερες από τέσσερις ώρες. Κουράζομαι, αλλά προσπαθώ να αναπληρώσω τον χαμένο ύπνο τα Σαββατοκύριακα. Από τη βραδινή μου όμως απασχόληση κερδίζω 1.000 ευρώ τον μήνα!» εξηγεί.

Εξαντλητικό πρόγραμμα
Το εξαντλητικό πρόγραμμα της Μελίνας ακολουθούν χιλιάδες νέοι που ανήκουν στη «γενιά των 700 ευρώ», καθώς η δεύτερη δουλειά είναι ο μοναδικός τρόπος για να «ξορκίσουν» τους χαμηλούς μισθούς. Το μηνιάτικο της φτώχειας καταγράφεται άλλωστε και από τα ίδια τα στατιστικά δεδομένα: περισσότεροι από 250.000 Έλληνες αμείβονται με περίπου 650 ευρώ τον μήνα. Επιπλέον, οι 8 στους 10 νεοπροσληφθέντες στον ιδιωτικό τομέα δεν αμείβονται με περισσότερα από 1.000 ευρώ. Το αποτέλεσμα: όπως προκύπτει από εκτιμήσεις ερευνητών του Ινστιτούτου Εργασίας (ΙΝΕ- ΓΣΕΕ), περισσότεροι από 800.000 Έλληνες έχουν δύο αφεντικά.

«Η νέα γενιά αμείβεται με μισθούς πείνας την ώρα που το κόστος ζωής ολοένα και αυξάνεται. Παρ΄ όλο όμως που είναι κακοπληρωμένοι οι νέοι και το γνωρίζουν, αισθάνονται πως δεν έχουν περιθώρια για αντιδράσεις και διεκδικήσεις. Ο φόβος της ανεργίας υπερισχύει» τονίζει στα «ΝΕΑ», ο διευθυντής του Ινστιτούτου ΓΣΕΕ- ΑΔΕΔΥ κ. Σάββας Ρομπόλης.

Με λιγότερα ένσημα
Οι δύο δουλειές όμως, εκτός από διπλό μισθό, προσφέρουν στη «γενιά των 700 ευρώ» λύση και σε ένα επιπλέον πρόβλημα που αντιμετωπίζουν: «Όπως προκύπτει από μελέτες, οι εργαζόμενοι- κυρίως οι νεοπροσληφθέντες- αναγκάζονται συχνά να καταλήξουν σε ιδιωτική συμφωνία με τους εργοδότες, παρ΄ όλο που οι εργασιακοί όροι δεν είναι ευνοϊκοί. Έτσι, αν και δουλεύουν 25 ημέρες τον μήνα, δέχονται να τους κολλάνε ένσημα για 17. Η δεύτερη δουλειά, επομένως, είναι ο μοναδικός τρόπος για να συγκεντρώσουν τα ένσημα που ούτως ή άλλως τούς αναλογούν και για να έχουν ιατροφαρμακευτική κάλυψη και σύνταξη στο μέλλον», συμπληρώνει ο κ. Ρομπόλης.

«Ο μέσος κατώτατος μισθός στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι διπλάσιος από τον κατώτατο μισθό των Ελλήνων εργαζομένων» επισημαίνει ο κ. Γιάννης Κουζής, καθηγητής Εργασιακών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. «Αυτό και μόνο είναι αρκετό για να εξηγήσει κανείς το φαινόμενο της πολυαπασχόλησης που ανθεί στην Ελλάδα- τουλάχιστον το 20% του εργατικού δυναμικού. Και βέβαια, πρέπει να αναλογιστεί πως εκτός από αυτούς που εργάζονται πρωί- βράδυ, υπάρχει επιπλέον ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού το οποίο ναι μεν τους περισσότερους μήνες έχει μόνο μία δουλειά, αλλά περιστασιακά- π.χ. το καλοκαίρι- μπορεί να κάνει ακόμη και τρεις. Αυτό τουλάχιστον πρόκυψε από έρευνα που διεξαγάγαμε», προσθέτει ο κ. Κουζής.


Το πρωί λογιστής και το βράδυ πορτιέρης

ΜΟΛΙΣ 1.200 ΕΥΡΩ συγκεντρώνει στο τέλος του μήνα ο Νίκος Κρητικός, παρ΄ όλο που βρίσκεται συνεχώς με τα κλειδιά της μοτοσυκλέτας στο χέρι προσπαθώντας να προλάβει τις διπλές επαγγελματικές υποχρεώσεις του. Το πρωί ασχολείται με τα λογιστικά και το βράδυ εργάζεται ως πορτιέρης σε κέντρο διασκέδασης. «Αμείβομαι με 600 ευρώ από την κάθε δουλειά» λέει.

Παραδέχεται πως κάθε άλλο παρά είναι ευχαριστημένος από τις αποδοχές του, ελπίζει όμως ότι στο μέλλον, όταν θα πάρει το πτυχίο Λογιστικής, ο μισθός του θα διπλασιαστεί.

Κι όμως, ακόμη και τότε ενδέχεται να μη σταματήσει τη δεύτερη δουλειά, τουλάχιστον όσο ακόμη αντέχει. Ο λόγος;

«Όταν δουλεύεις στον ιδιωτικό τομέα δεν παύεις ποτέ να νιώθεις ανασφάλεια.

Κάποια στιγμή ο ένας από τους δύο εργοδότες μου μπορεί να με απολύσειόχι απαραίτητα επειδή δεν έχω καλές εργασιακές επιδόσεις αλλά επειδή, για παράδειγμα, θέλουν να κάνουν περικοπές.

Τουλάχιστον όμως δεν θα μείνω επί ξύλου κρεμάμενος» τονίζει ο κ. Κρητικός.