Το πνεύμα του τόνου 

Η καμπάνα

Με χαρά βλέπω κουκουλωμένο το έξοχο κτίριο της Ακαδημίας Αθηνών, στην Πανεπιστημίου. Το τρίβουν, το καθαρίζουν, το βάφουν και το στολίζουν για να υποδεχθεί το νέο μέλος της, που αυτήν τη φορά θα είναι πεζογράφος.

Ακούγονται πολλά ονόματα. Οι επικρατέστεροι όμως είναι δύο. Η βεβαιότητα είναι για τον έναν, αλλά τέτοιες υποθέσεις αστυνομικών έργων έχουν στο τέλος την ανατροπή. Μπορεί να έρθουν τα πάνω-κάτω.

Μεταπολεμικά, δηλαδή μετά τη δικτατορία, μπήκε νέος αέρας στην Ακαδημία. Η εκλογή της κυρίας Σαράντη και ιδίως της κυρίας Δημουλά είναι μεγάλο «άνοιγμα» σ΄ ένα ίδρυμα που θεωρείται (από ποιους;)

συντηρητικό και απόκοσμο. Το τρελό είναι ότι ελάχιστοι πολίτες γνωρίζουν και την αποστολή της Ακαδημίας και ιδίως τα πεπραγμένα της. Οι περισσότεροι νομίζουν ότι πρόκειται για μια κλειστή συντροφιά κάπου μέσα στην Αθήνα, χωρίς να γνωρίζουν ότι μερικά απ΄ αυτά τα άτομα υπήρξαν, ή είναι ακόμη, η ίδια η Ιστορία του τόπου μας. Για την εκλογή του νέου πεζογράφου δεν χρειάζεται να πέσουν στοιχήματα. Θα είχε όμως ενδιαφέρον να γίνει ένα ρεπορτάζ γύρω από τους υποψήφιους, διότι ναι μεν μερικοί θα αρνηθούν ώς το τέλος να ακολουθήσουν το τυπικό της προκαταρκτικής τελετής ώσπου να φθάσουν στον «θρόνο», άλλοι όμως έχουν αρχίσει μεθοδικά από χρόνια της πρόβες του έργου. Πού να ΄ξεραν.

Το τέλος του αστυνομικού έργου είναι άδηλον. Μπορεί η αναστάσιμη καμπάνα από Καλαματιανό να το γυρίσει σε νεκρώσιμο άγγελμα.