Η δικτατορία των μικρών

ΣΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ δεν υπάρχουν αδιέξοδα, επιμένουν οι συνταγματολόγοι. Προφανώς, δεν έχουν παρακολουθήσει την τηλεσυζήτηση για τις κυβερνητικές αυτοδυναμίες, τον ρόλο του ΛΑΟΣ, τις προοπτικές του ΣΥΝ και το μέλλον του ΚΚΕ…

Ο κ. Κ. Σημίτης, πριν αποχωρήσει από την πρωθυπουργία, θεώρησε καλό να αλλάξει το εκλογικό σύστημα. Το έκανε αναλογικότεροόσο χρειαζόταν για να στοιχηματίζει τώρα όλη η Ελλάδα αν ο πρώτος των επόμενων εκλογών θα κάνει άνετα κυβέρνηση ή αν θα ψάχνει Κατσίκη. Θεωρητικά, ένα- σχεδόναναλογικό εκλογικό σύστημα όπως το σημιτικό, οδηγεί τα κόμματα σε αναζήτηση συνεργασιών και όχι στο κυνήγι μεταγραφών. Ανεβαίνει η κοινοβουλευτική δύναμη των μικρών, συρρικνώνεται η δύναμη των μεγάλων. Έτσι, τα κόμματα εξουσίας οδηγούνται σε προγραμματικές συμφωνίες για να επιδιώξουν τον σχηματισμό κυβέρνησης. Αυτό λέει η λογική, αλλά δεν σημαίνει ότι συμφωνεί ο κ. Λαφαζάνης, ο κ. Γεωργιάδης ή ο κ. Κολοζώφ.

Τα μικρότερα κόμματα στη χώρα μας μιλάνε εδώ και χρόνια για την ανάγκη καθιέρωσης της απλής, ανόθευτης αναλογικής. Εδώ και χρόνια, επίσης, διευκρινίζουν ότι δεν προτίθενται να συνεργαστούν σε καμιά περίπτωση με κανέναν εκπρόσωπο του δικομματισμού. Μια φορά άλλαξαν γνώμη- και εγένετο το έκτρωμα του καλοκαιριού του ΄89…

Στη Βουλή 15 Λαφαζάνηδες
ΑΝ ΟΜΩΣ δεν θέλουν οι μικροί να συνεργαστούν με τους «μεγάλους» στο πλαίσιο προγραμματικών συμφωνιών, προς τι η απλή αναλογική; Για να έχουμε πιστότερη καταγραφή της δύναμης των κομμάτων στη Βουλή; Εντάξει, σημαντικό είναι κι αυτό, αλλά δεν είναι πιο σημαντικό να έχει κυβέρνηση η χώρα; Προφανώς είναι σημαντικότερο να έχουμε κυβέρνηση- έστω και κακή- παρά να εκλεγούν βουλευτές 15 Λαφαζάνηδες.

Το χειρότερο μάλιστα για τα μικρότερα κόμματα είναι ότι όσο επιμένουν να βγάζουν τους εαυτούς τους έξω από τις ευθύνες της διακυβέρνησης, τόσο θα εδραιώνεται ο περίφημος «δικομματισμός». Οι πολίτες θέλουν να ανθίζουν όλα τα λουλούδια, αλλά ψηφίζουν το χέρι που τα κόβει.