Παντός καιρού

ΚΥΡΙΕ ΑΠΟΣΤΟΛΗ, θα μου βάλετε κι ένα κιλό φιστίκια; Τι εννοείτε «Αιγίνης» ή «αράπικα»; Ρατσιστικό είναι το θέμα; Τα αράπικα δηλαδή, αν τα τρυπήσεις, δεν ματώνουν;

Τι άλλα φιστίκια έχετε; Έχετε γιαννιώτικα, σμυρναίικα, πολίτικα, μακρόσυρτα φιστίκια ανατολίτικα, λυπητερά; Βάλτε μου ένα μισόκιλο να τα δοκιμάσω!

Τα στραγάλια βγήκαν καλά; Α, απλώς βγήκαν; Και πού πήγαν; Πότε θα γυρίσουν, ξέρουμε;

Φουντούκια μη μου βάλετε, κύριε Αποστόλη μου! Υπάρχει άνθρωπος που τρώει φουντούκια; Άντε ρίχτε το πολύ κάναν πασατέμπο! Έτσι, να θυμηθούμε τα παλιά. Τα θερινά τα σινεμά όπου φτύναμε τα σπόρια ο ένας στον σβέρκο του άλλου! Αξέχαστες εποχές, εμένα θα μου πείτε; Αχ, κυρ Αποστόλη μου, και το κατάλαβα πως ήμουνα για σε ο πασατέμπος σου για να περνά η ώρα!

Τι το θέλω τόσο ξηροκάρπιο; Μα είναι απλό, κυρ Αποστόλη μου! Έχω πρόβλημα!

Να σας το εξηγήσω το πρόβλημά μου για το οποίο χεστήκατε, αλλά μου χαμογελάτε ευγενικά για να μη χάσετε τον πελάτη; Ναι, θα σας το εξηγήσω, το αποφάσισα! Θα είμαι σκληρή κι ανάλγητη μαζί σας! Ακριβώς επειδή το ΄χετε γραμμένο του συνανθρώπου σας το δράμα, εγώ θα το πω! Γενικώς, θα σας πατήσω κάτω!

Καθήστε καλέ, μη στέκεστε όρθιος! Λοιπόν, που λέτε, κυρ Αποστόλη μου, εγώ βιώνω τον εξής ιατρικό σουρεαλισμό. Επειδή έχω υπόταση, πρέπει να παίρνω πολύ νάτριο. Ναι, γεια σας, κοινώς «αλάτι», καταρτισμένο σας βρίσκω!

ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ όμως με την υπόταση παθαίνω και έντονες αλλεργικές κρίσεις. Όταν πρήζομαι ολόκληρη και γίνομαι σαν μελιτζάνα (καλέ, είπα «μελιτζάνα», μπριάμ πολύν καιρό έχουμε να φάμε), ο επιστήμων μού δίνει κορτιζόνη. Έλα όμως που όταν παίρνουμε κορτιζόνη, δεν κάνει να τρώμε αλάτι;

(Αξέχαστα δεν περνάτε μαζί μου, κυρ Αποστόλη μου; Ναι, βάλτε μου και κάνα λιόσπορο μια που είστε όρθιος στα αναμμένα κάρβουνα.)

Για να σας το συνοψίσω τώρα το πακέτοπροσφορά: Έχω υπόταση ΚΑΙ αλλεργία! Στην υπόταση επιβάλλεται το αλάτι! Στην αλλεργία, λόγω κορτιζόνης, απαγορεύεται διά ροπάλου! Ποια είναι εμένα τώρα η θέσις μου, κυρ Αποστόλη; Πώς την εξισορροπώ τώρα εγώ την άνωθι παράνοια; Τι πράττω ως άτομο και ως πολίτης, όταν στην περίπτωσή μου η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά; Πώς να τρώω αλμυρά για την υπόταση και να μην τρώω αλμυρά για την αλλεργία;

Μία είναι η λύση: Να τα τρώω και να τα φτύνω μετά! Έτσι όλες οι ιατρικές ειδικότητες θα είναι ικανοποιημένες! Βάλτε μου και κάνα ξερό συκαλάκι, σαν νόστιμα φαίνονται…

Αν παχαίνω με τόσο ξηροκάρπιο; Επειδή το βλέπω στο ύφος το πόσο απεύχεστε την απάντησή μου, ευχαρίστως να σας τη δώσω:

Όχι, δεν παχαίνω, κυρ Αποστόλη μου! Πήρα τον μεταβολισμό της μάνας;

Τι εννοείτε αν τον πήρα κι έφυγα! Θα έκλεβα εγώ από τη μάνα που με γέννησε τον μεταβολισμό της; Πάτε καλά; Εσείς δηλαδή αν πείτε «πήρα τα δόντια του πατέρα μου» παναπεί ότι του ξεριζώσατε τους κυνόδοντες με την τανάλια;

ΓΙΑΤΙ ΣΑΣ ΤΑ ΛΕΩ όλα αυτά, κυρ Αποστόλη μου; ΑΚΡΙΒΩΣ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΤΑ ΑΚΟΥΣΕΤΕ! Όπως κανένας πια δεν θέλει να ακούσει κανέναν! Όπως όλοι ρωτάμε τυπικά «τι κάνετε, πώς είστε, η οικογένεια, το σπίτι, όλα καλά, πώς έχει η πολύτιμος υγεία σας;».

Και παρακαλάμε να μη μας απαντήσει ο άλλος γιατί δεν έχουμε τον ψυχικό χώρο για τίποτα και για κανέναν κερατά. Γιατί η σχέση μας με τον άλλον, τον διπλανό, τον φίλο, τον γείτονα είναι κάτι σαν τα ξηροκάρπια που μου βάζετε τώρα στις σακούλες: Σχέσεις μιας χρήσεως. Λέξεις και φράσεις κλισέ, ερωτήσεις παντός καιρού! Όσο μηχανικά καταπίνουμε το φιστίκι, άλλο τόσο μηχανικά καταπίνουμε το ξένο πρόβλημα! Παντός καιρού, κυρ Αποστόλη μου! Ένα ξηροκάρπιο έγινε η ζωή μας! Μασάμε και φτύνουμε τα τσόφλια της! Συνεννοηθήκαμε;

Όχι; Έξοχα! Κι εγώ χάρηκα που μιλήσαμε!

Τι σας οφείλω, κυρ Αποστόλη μου;