[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Αδιάφορες ταινίες λόγω… βαρυστομαχιάς

ΛΕΓΑΜΕ, ΚΑΠΟΤΕ, ότι «μπορεί ο νέος ελληνικός κινηματογράφος να μην “πουλάει” στην ελληνική αγορά, αλλά σκίζει στα διεθνή φεστιβάλ και κερδίζει το ένα μετά το άλλο τα βραβεία και τις διακρίσεις». Σαν τον Χρυσό Φοίνικα που κέρδισε το 1998 ο Θόδωρος Αγγελόπουλος στο Φεστιβάλ των Καννών με το «Μια αιωνιότητα και μια μέρα». Από τότε, όμως, μέχρι σήμερα, απόλυτη σχεδόν σιωπή σε αυτόν τον τομέα. Γιατί άραγε; Οι λόγοι είναι πολλοί, αλλά πρώτα-πρώτα κοινωνικοπολιτικοί. Όπως, δηλαδή, η ελληνική κοινωνία έχει χορτάσει, έχει βαρύνει από την καλοπέραση και δύσκολα μπορεί να κουνηθεί, να παράγει έργο, να γεννήσει νέες ιδέες σε όλους τους τομείς, έτσι και στον χώρο της τέχνης- γενικά – και ειδικότερα στον κινηματογράφο που αναφερόμαστε σήμερα λόγω του πρόσφατου Φεστιβάλ των Καννών στο οποίο δεν παίχτηκε ούτε ένα ελληνικό πλάνο νέας ταινίας μας (εκτός αυτών, πάλι, του Θόδωρου Αγγελόπουλου για τα 60 χρόνια του θεσμού)! Κακά τα ψέματα. Δεν φταίει ούτε η έλλειψη κινηματογραφικής παιδείας – τσάτρα- πάτρα πάει σήμερα η κυβέρνηση να διορθώσει την κατάσταση με την «Ακαδημία Τεχνών». Ούτε η έλλειψη παροχής μεγάλων χρηματικών κονδυλίων από την πολιτεία για δημιουργία νέων ταινιών. Αρκεί να θυμηθούμε ότι το «μπαμ» του νέου ελληνικού κινηματογράφου έγινε από το 1965 έως τα τέλη της δεκαετίας του ΄70, περίοδο που υπήρχε στη χώρα μας καταπίεση- χούντα μέχρι το ΄74- και απουσίαζε όλα εκείνα τα χρόνια κάθε κρατική ενίσχυση στον κινηματογράφο μας. Κοιτώντας την αλήθεια κατάματα, αυτή μας φωνάζει: Οι Έλληνες σκηνοθέτες έχουν κουραστεί, έχουν «βαρύνει» από την καλοπέραση- και σωματική και πνευματική. Και η «λογική» της διαπλοκής που έχει γίνει κατάσταση πραγμάτων στην ελληνική κοινωνία κυριαρχεί και στον χώρο του κινηματογράφου (οι σκηνοθέτες περιμένουν, πρώτα-πρώτα από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου και τα ευρωπαϊκά ταμεία να βάλουν το χέρι στην τσέπη και μετά να τους έρθει η… έμπνευση). Αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Και αυτή φαίνεται στη νέα γενιά των Ελλήνων κινηματογραφιστών που δοκιμάζεται με όλες τις καινούργιες τεχνολογίες στον οπτικοακουστικό χώρο και δεν απλώνει το χέρι στο κράτος.