[ Διαστάσεις ] Ο πόλεμος των 14.600 ημερών

Ένα περίεργο πράγμα συμβαίνει με το Ισραήλ. Οι συζητήσεις που γίνονται σήμερα στη χώρα είναι οι ίδιες, μα ακριβώς οι ίδιες, με αυτές που γίνονταν το 1967, πριν από τον Πόλεμο των Έξι Ημερών. Σαν να μην πέρασε μία μέρα.

Στα μέσα της δεκαετίας του ΄60, το Ισραήλ γνώριζε τη μια επιτυχία μετά την άλλη. Πρώτα απ΄ όλα, ένα νεαρό κράτος είχε ήδη επικρατήσει σε δύο πολέμους (το 1948 και το 1956) και είχε δεχθεί δύο εκατομμύρια επιπλέον μετανάστες. Το 1965, παιδιά από το Ισραήλ κέρδιζαν το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Μαθηματικών, νικώντας τους Αμερικανούς συνομηλίκους τους. Έναν χρόνο αργότερα, ο συγγραφέας Σμουέλ Γιόζεφ Άγκνον κέρδιζε το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Γίνονταν συζητήσεις για ένα ισραηλινό διαστημικό πρόγραμμα. Διάφορες προσωπικότητες, από τον Χίτσκοκ μέχρι τον Σαρτρ, επισκέπτονταν τη χώρα για να δουν από κοντά το ισραηλινό θαύμα. Και ξαφνικά, στις αρχές του 1966, όλα άλλαξαν. Η οικονομία μπήκε σε ύφεση, η ανεργία εκτινάχθηκε στα ύψη, οι Ισραηλινοί άρχισαν να εγκαταλείπουν τη χώρα, στο τέλος του χρόνου αυτοί που έφευγαν ήταν περισσότεροι από εκείνους που έρχονταν. Η ένταση με τη Συρία και την Αίγυπτο αυξανόταν συνεχώς, άρχισαν να σκάνε και οι πρώτες βόμβες της Φάταχ. Το φάντασμα ενός νέου Ολοκαυτώματος σκίαζε τη χώρα. Ένας από τους πιο γνωστούς «νέους ιστορικούς» του Ισραήλ, ο Τομ Σέγκεβ, ζήτησε από οικογένειες στην Αμερική να του δείξουν τα γράμματα που έπαιρναν από τους συγγενείς τους στο Ισραήλ. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία, αναφέρονταν στον φόβο μιας νέας γενοκτονίας.

Κάπως έτσι ξεκίνησε ο πόλεμος. Το Ισραήλ ήταν υπερβολικά αδύναμο για να μην επιτεθεί, λέει ο Σέγκεβ σε συνέντευξή του στο περιοδικό Λ΄Εξπρές. Αυτό δεν σημαίνει ότι η επίθεση είχε πολιτικές σκοπιμότητες, ότι ήταν ένας ελιγμός για να ξεπεραστεί η εσωτερική κρίση. Αλλά η παράνοια που επικρατούσε οδήγησε το Ισραήλ να κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο. Πολιτικοί και στρατιωτικοί είχαν συμφωνήσει ότι η κατάληψη της Δυτικής Όχθης και της Ανατολικής Ιερουσαλήμ δεν ήταν προς το συμφέρον της χώρας- παρά ταύτα, το έπραξαν. Όλοι γνώριζαν ότι κάτι έπρεπε να γίνει με τους Παλαιστίνιους, η εγκατάστασή τους στη Δυτική Όχθη δεν θα κόστιζε παρά 40 εκατομμύρια δολάρια σε διάστημα δέκα ετών και οι Εβραίοι φιλάνθρωποι ήταν έτοιμοι να βοηθήσουν. Αντί γι΄ αυτό, η κυβέρνηση σκεπτόταν να τους ξαποστείλει στο Σινά ή στον Καναδά. Ο τότε πρωθυπουργός συζήτησε στα σοβαρά με τον πρόεδρο Τζόνσον το ενδεχόμενο να εγκατασταθούν οι Παλαιστίνιοι στο Ιράκ!

Η γρήγορη νίκη έδωσε νέα πνοή στον σιωνισμό. Το Ισραήλ αισθανόταν πλέον παντοδύναμο. Αλλά απέδειξε ότι δεν ξέρει τι να κάνει τη δύναμή του. Σαράντα χρόνια μετά, η νεολαία της χώρας δεν πιστεύει πια στην ειρήνη. Όπως γράφει ο Τζόναθαν Φρίντλαντ στην Γκάρντιαν, ο πόλεμος κράτησε επισήμως έξι μέρες, αλλά στην πραγματικότητα συνεχίζεται ακόμη: ο πόλεμος των 14.600 ημερών.

LΙΝΚ:

http://diastaseis.blogspot.com