[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] «Δεν προλαβαίνω, δεν προλαβαίνω…»

Γρήγορες συνταγές, γρήγορη γυμναστική, γρήγορο φαγητό, γρήγορα ψώνια σε πολυκαταστήματα, γρήγορος καφές στα όρθια, γρήγορα… γρήγορα.. γρήγορα.

Μπάστα και λίγο, γιατί με τέτοιους ρυθμούς δεν προλαβαίνουμε να πάρουμε ανάσα.

Το ακούω από όλους, σαν πολυμασημένη καραμέλα, αυτό το «δεν προλαβαίνω». Και πράγματι το εννοούν! Παράπονο που βγαίνει μέσα από την ψυχή τους. Σαν να υπάρχει μια συμπαιγνία κάποιων, οι οποίοι θέλουν όλους τους υπόλοιπους να κάνουν την καθημερινότητά τους κατοστάρι…

Και έχουμε και τους τροχονόμους πάνω από το κεφάλι μας να ωρύονται πως δεν πρέπει να τρέχουμε. Κι όποιος παρανομήσει πληρώνει τα ωραιότατα 700 ευρώ, εκτός εάν η τσέπη του είναι γεμάτη και δύναται να πληρώσει cash. Σε αυτή την περίπτωση δίνει τα μισά (του κάνουν και σκόντο), ενώ οι λοιποί βιαστικοί βιάζονται ακόμη περισσότερο να κερδίσουν το μηνιάτικο για να να καλύψουν την κλήση! Άμα δε σταματήσει ο «γραμμένος» λίγο το ρολόι για να πιει ένα ποτηράκι και να ξεχάσει το «φέσι», τότε ενδέχεται να τον βρουν νέα δεινά: στα 1.200 ευρώ εκτοξεύεται το πρόστιμο! (Όσο και να επαναλαμβάνω αυτά τα ποσά δεν μπορώ να συνηθίσω στην ιδέα. Σύγκρυο με πιάνει…).

«Κι αυτά τα ρημαδιασμένα τα DVD, γιατί τα νοικιάζουν για μία ημέρα; Ντουζίνες γίνονται, που ποτέ δεν καταφέρνω να δω, αλλά τα πληρώνω χρυσάφι!», ήταν το παράπονο ενός ιδιωτικού υπαλλήλου. Γελάσαμε πολύ, δεν λέω, με την παρατήρησή του. Αν το καλοσκεφτείς όμως, αν δεν είναι δυστυχία το να μη μπορείς να ορίσεις όχι μόνο τον χρόνο σου αλλά και τον ελεύθερο χρόνο σου (!), τότε τι είναι;