ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Σφηνάκια και ξενύχτια

O λόγος στους αναγνώστες Ο Θ.Γραμματικόπουλος, Παπαφλέσσα 7, Πύργος Ηλείας, γράφει:

«Χρόνια σκληρά, πέτρινα και μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου. Είχαν διάρκεια. Δύο δεκαετίες σχεδόν, 1950-1960. Ξεθάρρευε σιγά σιγά ο κόσμος της φτώχειας. Ήθελαν καλύτερη απαντοχή στη ζωή. Δεν ήθελαν τα παιδιά τους να πορεύονται στη ζήση όμοια μ΄ αυτούς. Τα έστελναν στο σχολειό να μάθουν πέντε γράμματα. Να μην τα κοροϊδεύουν, τους έλεγαν. Γέμισαν τα δημοτικά σχολεία στα χωριά από σχολιαρόπαιδα, θηλυκά και αρσενικά. Όσοι από τους γονείς είχαν καλύτερη πόρεψη τα έστελναν και στο γυμνάσιο (εξατάξιο). Έδιναν εισαγωγικές εξετάσεις.

Μετά την αποφοίτηση τα περισσότερα έψαχναν για δουλειά.

Οι στρατιωτικές σχολές (Αστυφυλάκων, Χωροφυλάκων, λιγότερο Ευελπίδων, Ικάρων, Ναυτικών Δοκίμων) ήταν το αποκούμπι για πολλούς. Λίγοι μετανάστευαν για Αθήνα, Θεσσαλονίκη και σε δυο-τρεις πόλεις ακόμα για να σπουδάσουν στα πανεπιστήμια. Γονείς πουλούσαν χωράφια για να πάρει το παιδί το πτυχίο. Άλλοι έλεγαν το ψωμί ψωμάκι, που λέμε. Όμως έβαζαν τα δυνατά τους για να σπουδάσουν.

Τις δεκαετίες εκείνες η οικοδομή ήταν στο φόρτε. Ώμους και ώμους είχαν πληγιάσει οι σκαλωσιές και ο τενεκές. Οι φοιτητές της φτωχολογιάς έδιναν κι αυτοί τη μάχη τους με την οικοδομή. Να απαλλάξουν τους γονείς, για να φάνε, να ντυθούν, να σπουδάσουν. Αφορμή για τα παραπάνω (έχουμε αναφερθεί κι άλλες φορές) μία έρευνα της εφημερίδας ΄΄ΤΑ ΝΕΑ΄΄ για τη ζωή των φοιτητών. Ούτε λίγο ούτε πολύ φοιτήτριες απάντησαν: ΄΄Από το πρώτο έτος η ζωή μας άλλαξε.

Έχουμε περισσότερη ελευθερία.

Βγαίνουμε έξω δυο-τρεις φορές την εβδομάδα. Ξενυχτάμε μέχρι το πρωί. Συνηθίσαμε με κάνα δυο ποτά και στο τέλος με τρία-τέσσερα σφηνάκια…΄΄. Κανένας σεβασμός για τον ιδρώτα των γονιών, γι΄ αυτούς που ζορίζονται για να τα σπουδάσουν.

Η πλειονότητα των γονιών φταίει. Σ΄ αυτόν τον τρόπο ζωής τα έχουν συνηθίσει από το γυμνάσιο ακόμα, σ΄ όλες τις πόλεις. Εκεί, όμως, έτρωγαν και κοιμόντουσαν στο σπίτι. Ως φοιτητές/τριες πληρώνουν ενοίκιο, φαγητό κ.λπ. Η επωδός: στείλε και στείλε, δεν με φτάνουν… Μετά τα σφηνάκια και το ξενύχτι τι γίνεται με το διάβασμα; Μεταφορά μαθημάτων από έτος σε έτος. Πληρώνουν οι γονείς. Πολλοί απ΄ αυτούς τους φοιτητές αύριο θα πάνε να διδάξουν, να διαπαιδαγωγήσουν παιδιά με αξίες. Πώς; Δεν λέμε να μην πάνε να διασκεδάσουν, να πιουν, να μεθύσουν. Όμως αυτό που γίνεται τα τελευταία τριάντα χρόνια με μαθητές και φοιτητές δεν έχει το όμοιό του». Αλληλογραφία. Πελαγία Χασάπη, Ιερισσός: «Είναι πολύ ωραία αυτά που γράφετε. Εγώ, ενθουσιάστηκα!

Απευθυνθείτε στους αρμοδίους για τα περαιτέρω. Ευχαριστώ».