[ ΓΝΩΜΗ ] Τα παιδιά της πόλης

Καθώς η βάρκα κατεβαίνει τα ορμητικά νερά του Λούσιου, η αδρεναλίνη ανεβαίνει στα ύψη. Η παρέα φωνάζει με ενθουσιασμό· γελάμε καθώς περνάμε απότομα περάσματα και καταρράχτες. Πέφτουμε στο νερό, γευόμαστε το ποτάμι, το μυρίζουμε, το αγγίζουμε, εμείς, τα παιδιά της πόλης. Εμείς, που αποφασίσαμε να κάνουμε δώρο στον εαυτό μας ένα Σαββατοκύριακο στη φύση, μακριά από το τσιμέντο και το καυσαέριο. Όσο πιο συχνά μπορούμε δραπετεύουμε από την Αθήνα, είτε για πεζοπορία είτε για ράφτινγκ είτε για κάνιονινγκ. Εδώ και δέκα χρόνια έχω γνωρίσει και άλλα ποτάμια, αλλά τον ορμητικό Λούσιο τον αγαπώ πάντα περισσότερο. Τον έχω κατέβει πολλές φορές σε εκδρομές ράφτινγκ, κάποιες μάλιστα με οδηγό τον ίδιο τον Κώστα Χριστόπουλο, τον διοργανωτή αλλά και θύμα της τραγωδίας. Ποτέ κανείς δεν τραυματίστηκε.

Πολλά ακούστηκαν για το νομικό κενό που υπάρχει όσον αφορά τη λειτουργία των εταιρειών και για ερασιτεχνισμό των ομάδων που οργανώνουν εκδρομές περιπέτειας. Από την άλλη, η ίδια η Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς εδώ και πολλά χρόνια οργανώνει αντίστοιχες εκδρομές για νέους 18-30 ετών, όχι μόνο στον Λούσιο αλλά σε πολλά ποτάμια της Ελλάδας. Σε συνεργασία με τις ίδιες εταιρείες που τώρα στήνονται ξαφνικά στο απόσπασμα.

Εκατοντάδες άνθρωποι, έμπειροι και άπειροι, κάθε Σαββατοκύριακο κάνουν εξορμήσεις στα ποτάμια της Ελλάδας, σκαρφαλώνουν βουνά, χωρίς να πάθουν το παραμικρό. Όταν μπαίνουμε στις βάρκες ή αποφασίζουμε να πατήσουμε μια κορυφή, γνωρίζουμε πως υπάρχει κίνδυνος κάτι να πάει στραβά, παρόλο που έχουμε λάβει τα μέτρα ασφαλείας. Όμως αυτό δεν μας σταματά ποτέ από το να κυνηγάμε τη στενή επαφή με τη φύση. Τα ποτάμια δεν δαμάζονται. Όσοι έλαβαν μέρος στην τραγική εκδρομή το γνώριζαν. Δυστυχώς βρέθηκαν στο συγκεκριμένο σημείο τη στιγμή που ο Λούσιος αποφάσισε να αφηνιάσει.