Χαιρετώ τον λάτρη της περιπέτειας!

Αγαπητέ Μπερνάρ…

Χαιρετώ τον λάτρη της περιπέτειας! Από σύμβουλος της «πριγκίπισσας», να ΄σαι ιππότης του βασιλιά με τη συναίνεση των Γάλλων, συμπεριλαμβανομένων των ψηφοφόρων της Σεγκολέν. Σου βγάζω το καπέλο! Προκειμένου να υπηρετήσεις τη Γαλλία, ουδείς δισταγμός να υπηρετήσεις εκείνον του οποίου «οι παρεκτροπές της προεκλογικής εκστρατείας, ιστορικά επικίνδυνες» σε έκαναν να ανατριχιάζεις. Στο κάτω κάτω, γιατί όχι;

Ας αντιστρέψουμε εφεξής το ηθικό δίδαγμα της Ιστορίας: γίνεσαι ο δούρειος ίππος μας στα υψηλά κλιμάκια και συνεχίζεις την προσπάθεια αλλαγής της πολιτικής και των πολιτικών, που άρχισε το 1968, δίνεις στη Δεξιά να καταλάβει πως η αλληλεγγύη προς τους καταπιεσμένους και τους μη έχοντες δικαιώματα είναι μια υποχρέωση, όχι μια ιδεολογία που μπορεί να αναιρεθεί δυνάμει της εθνικής ταυτότητας ή του εθνικού συμφέροντος.

Ας πάρουμε την Τουρκία. Σε βλέπω εύκολα να δρομολογείς «γενικές συναντήσεις» προκειμένου να φέρεις κοντά διανοουμένους, συνδικαλιστές, εργοδότες, οργανώσεις γυναικών, Κούρδων και Αρμενίων, κοσμικούς και πιστούς της χώρας σου και της χώρας που τόσο κακολογεί ο νέος προϊστάμενός σου.

Ίσως, χάρη στην επήρειά σου, να παραχωρήσει στον υπέροχο, βραβευμένο με Νόμπελ Λογοτεχνίας Ορχάν Παμούκ και στη χήρα του δολοφονημένου Αρμένιου δημοσιογράφου Χραντ Ντινκ ένα ελαφρύ γεύμα στα Ηλύσια Πεδία; Θα τολμήσει άραγε να ακούσει τελικά τον Μπερνάρ του κοινού μας βιβλίου, «Όταν γίνεις πρόεδρος…», που έγραφε: «Θα πρέπει να είναι κανείς τρελός για να διώξει τη μοναδική μεγάλη μουσουλμανική χώρα που χώρισε τη θρησκεία από το κράτος»;

Αν ποτέ, κάτω από το πλακόστρωτο της επιλεκτικής μετανάστευσης, το προεδρικό μέγαρο ανακαλύψει την απελπισία των Αφρικανών που πνίγονται στη Μεσόγειο, είμαι βέβαιος πως θα μπορέσεις να κινητοποιήσεις το καμάρι του εθνικού στόλου για να σώσεις αυτούς τους boat people. Είμαι βέβαιος επίσης πως θα σηκώσεις ξανά τον πυρσό του Πράσινου φίλου μας, του πρώην υπουργού Εξωτερικών της Γερμανίας, του Γιόσκα Φίσερ, τον οποίο έκρινες «αξιοθαύμαστο στη Μέση Ανατολή, όπου θα μπορούσε να είχε αλλάξει τα πάντα, αλλά σταμάτησε στα μισά». Φέρε κοντά τους Ισραηλινούς και τους Παλαιστινίους, και κανένας δεν θα λυπηθεί για την τρελή σαρκοζική σου περιπέτεια.

Εξακολουθείς να επιλέγεις το ρίσκο. Εμείς, οι φίλοι σου, θα επαγρυπνούμε ώστε να μη χάσεις την ψυχή σου.